9

Oy vermeyi ve yorum yapmayı unhtmayınnnn 🪇 PARLA AYZEN'DEN Oturduğum tribünde, bacak bacak üstüne attığım dizime kolumu yaslayıp, avucumu da çeneme yasladım. Gözlerim etrafta dikkatle geziniyordu. Ama beni dışarıdan gören herkes sadece umursamazca etrafımdaki insanlara aşağılar gibi baktığımı görebilirdi. İçinizi görebilen kimse yoksa tabii . Seçmelerden sonra ilk antrenmanlarına kendi içlerinde başlamıştı bile basketbol takımı. Hocaları tribünün ilk sırasında oturmuş onları izliyordu. İkişerli olarak sahaya çıkmış, birisi basket atmaya çalışırken diğeri onu engellemeye çalışıyordu. Şimdiyse yedek oyuncularla sahaya çıkmış, kendi aralarında tam kadro bir karşılaşma oynuyorlardı. İki tarafta da beşer kişi vardı. Ekim ayının ilk haftalarındaydık ve dün gece yarısından beri dolu yağar gibi yağmur yağıyordu dışarıda. O yüzden dışarıdaki saha yerine okulun bahçesinde özel olarak yaptırılmış olan kapalı sahanın içerisindeydik. Saat altıya geliyordu, çoğu öğrencinin dersi bitmiş, buraya basketbol takımı izlemeye gelmişlerdi. Yani bazı kızların gelme nedeni çok daha farklıydı. E tabii, takımdakileri bilen bilirdi... Benim gelme amacımsa çok daha farklıydı. Nihal hoca, yani voleybol takımıyla ilgilenen antrenör basket takımının antrenmanından sonra görüşelim dediği için burada onu beklemek zorunda kalmıştım. Basketbol takımının antrenörü de değildi bu kadın, sadece o takımın antrenörüne hem yanıktı hem de bana eziyet olsun diye bekletmeyi seçmişti. Neymiş, biz de göremediği performansı diğer takımlar da izleyecekmiş. Bize de feyz almak düşüyormuş. Ve ben kim mi oluyorum? Üç senedir voleybol takımının kaptanıyım. Seçmelere giren iki arkadaşım yanımda bir şeylerde konuşurken aynı zamanda da göz ucuyla sahadaki erkekleri kesiyorlardı. Gözlerim basketbol topunun sürekli el değiştirdiği kişilere sırasıyla dokundu. Kuzey, elindeki basketbol topunu yerde sektirirken önüne çıkan Emir'i kolayca atlattı ve topu basketbol potasına doğru fırlattı. Ancak Vural, potaya giden topa müdahale ederek bunu engelledi ve top karşı takıma geçti. Kuzey'in takımı ağırlıklı olarak ana kadrodan oluşuyordu. Kaya ve Gökmen yine onun yanındaydı. Karşı tarafta ise Pars, Vural ve Pamir aynı takımdaydı. Hocaların asıl izlediği kişiler zaten onlardı. Gözlerim sırıtarak takım arkadaşlarına bakan Kuzey'in üzerindeyken, üzerimde hissettiğim bakışların baskısıyla gözlerimi ondan ayırdım ve üzerimde baskı kuran gözlere çevirdim bakışlarımı. Göğsü aldığı sık nefeslerle hızlı hızlı iniyordu, terlemiş ve koyu saç tutamları alnına yapışmıştı. Bana baktı. Beni izledi. Beni baştan aşağı süzdü, yağmurda ıslanan dalgalı sarı saçlarımdan, bacak bacak üzerine attığım bacaklarıma ve oradan da topuklu çizmelerime. Sonra tekrar mavi gözlerime baktı. Sırıttı ve gökyüzü kadar karanlık olan siyah gözleri üzerimdeyken bana göz kırpttı. Ardından bakışlarını üzerimden çekti. Ama sayesinde birçok bakışı da üzerimde bırakarak çekmişti bakışlarını benden. Bunu neden yaptığını biliyordum. Oyun oynamak istediğini ve beni yine bir numaralı oyuncağı seçtiğini biliyordum. Çünkü bu hep böyle olmuştu. Ben onun oynamaktan en çok keyif aldığı oyuncağı olurdum. Ben okuma yazma bilmeden önce bile böyleydi bu. Ama daha önce bu kadar açık oynamamıştı. Aklından ne geçtiğini bilmemek beni o kadar rahatsız ediyordu ki. Çünkü o düşünceler benimle alakalıydı. Üç sene önce ondan kurtulduğumu sanıyordum. Fakat dönmüştü. Neden dönmüştü? Neden dönmüşlerdi? Kalbimin delicesine çarpmasına neden olurken yine de bakışlarımı ondan çekmedim. Topu yerde sektirerek ilerdi, Kuzey'i atlattı ve topu potaya yolladı. Top potanın filesinden geçerek Kuzey'in takımını geride bıraktı. Süre dolarken ufak bir farkla Kuzey'in takımını yendiler. Geri döndüğünü iliklerime kadar hissettirirken yalnız olmadığımı biliyordum. Herkese gösteriyordu döndüğünü. En ufak şeyde bile öne çıkıyordu. Ve ben, karıştırdığım o numaranın ona ait olmaması için sadece umut ediyordum. Üstelik ne sebeple yazdığım açık açık belliyken. O kendinden emin tavrıyl…