ON BİRİNCİ BÖLÜM

ON BİRİNCİ BÖLÜM ELENA Kıçımın donması zerre umurumda değildi, ama dürüst olmak gerekirse yanılmıştım; resmen donuyordum. Sırtımda tüfeğim, kafamda kask ve altımda o en mini şortumla Boston sokaklarında, altımdaki canavarın üstündeydim. Ah İsa aşkına! Bu özgürlüğü ne kadar özlemiştim anlatamam. Gazı kökledikçe bacaklarımın arasında titreyen motorun o eşsiz, gürleyen sesi kulaklarımda uğuldarken, orgazm oluyormuş hissi....Kalbimin ritmi heyecandan duracak gibi oluyordu. Muhtemelen buna yaşamak deniyordu. Malikâneye yaklaştığımda motoru yavaşlattım. Silahımı kurabileceğim o minik tepeyi gözüme kestirip motoru park ettim ve sessizce tırmanmaya başladım. Pozisyonumu alır almaz kulaklığımı taktım ve adamlarıma o bekledikleri emri verdim: “Başlayın”. Arı kovanları kapıdan içeri girdi. Hizmetli adam, hiçbir şeyden habersiz kafasını sallayarak girişe yöneldi. Tam o sırada ensemdeki tüyler diken diken oldu. Sanki biri beni izliyor, her hareketimi takip ediyordu. Kulaklığa fısıldarken bir yandan da dürbünümle etrafı kolaçan ettim. “Sarkis, etrafı kolaçan ettiniz mi? Biri bizi izliyor, hissediyorum”. Sarkis ’in sesi her zamanki gibi rahattı: “Hayır, kimse yok endişe etme. Burayı ordu kadar adamla donattık, işine odaklan Elly”. Hımm... Peki. Siz yerinizde kalın, ben bu piç kurusunun işini bitireceğim. “Adamı ara,” dedim buz gibi bir sesle. “Kapakları açmadan önce kutuya sertçe bir iki kez vursun ki o arılar iyice kudursun, sonra açsın”. Sarkis onayladı; bense önümdeki manzaraya bakıp çarpıkça gülümsedim. Rüyalarım beni asla yanıltmazdı ve bu rüyayı boşuna görmemiştim. Adam içeri girerken Nikolai’nin karısı ve o ibne oğlu salonda hararetli bir şekilde tartışıyordu; tam istediğim görüntü buydu. Kutunun açılmasıyla birlikte odadaki hava bir anda değişti. Adam kapıyı üzerlerine kitleyip kaçarken; içerideki kadın ve çocuk ellerini deliler gibi savurarak çığlık atmaya başladılar. Arılar işini yapıyordu. Bu dehşet anının tadını çıkarmak için kendime biraz zaman verdim. “Sarkis, videoya kayıt yapılıyor mu?”. “Evet”. “Tamam, bitiriyorum”. Tüfeği omzuma iyice yasladım, nefesimi tuttum ve o soğuk tetiğe asıldım. Pat, Pat, Pat. Kurşunlar havayı delip geçti. Karısının iki kaşının ortasında artık kocaman bir delik vardı. Oğlunun ise hem alnında hem de kalbinde birer delik açmıştım. Gülümsedim. Evet... Bitti. Bu kadar soğukkanlı olmamın etkisi yavaş yavaş geçerken, dışarıda hareketlilik arttı. Geceyi sağır eden silah sesleri arasında kendime gelmem sadece saniyelerimi aldı. Hızla toparlanıp tepeden aşağı indim; koşarak sırtımda tüfeğimle motora atladım. Kulaklığıma dokunup Sarkis’e son talimatları verdim: “Hey yaşlı kurt, videoyu bana ulaştır. Ve yapının çevresindeki tüm adamları indir, hepsinin geberdiğinden emin ol. Kızlar evde mi?” Sarkis ’in homurtusu kulağımda çınladı: “Evet hepsi... Senin işi oyalıyorlar. Ve Elly, bana yaşlı kurt deme, ben daha kırk yaşında, aklı başında bir adamım tamam mı?” Bir kahkahayı serbest bıraktım. “Birlikte olduğun kadınlar öyle demiyor ama! Sen onların üstündeyken uyuyakalıyormuşsun, sağır kedi gibi mırıldanmaktan başka işe yaramıyormuşsun...” “O sürtükler yalan söylüyor! Tanrı aşkına, aynı anda iki kadını da idare edebilirim!” Sarkis’in sızlanmaları eşliğinde motorumu çalıştırdım. Tam yola çıkacakken önüme iri yarı bir herif atladı. Ani bir frenle tekerlekleri yakarken ciğerlerimdeki hava boşaldı. Sıçtığımın Kelt’i! Onun burada ne işi vardı ki? Beni baştan aşağı süzdü; o küstah elinin tekini kaldırıp parmaklarıyla alt dudağını silerken gözleriyle resmen beni yiyordu. Kalbimin durmamasından da, onun bana hala böyle hissettirmesinden de nefret ediyordum. “Güzel motormuş, merak ediyorum... İşe giderken hep böyle mi giyinirsin?” Onun delici bakışlarını takip ederek kendi göğüslerime ve şortuma baktım. Sabrım buraya kadardı. Kaskımı sertçe çıkarttım. “Çekil önümden! Ayrıca ne bok yemeye buradasın sen? Cenaze işleriyle uğraşman gerekmiyor muydu? Senin... sevgili eşinin cenazesiyle?” Sevgili eşin kısmını özellikle bastırarak…