26| Veda Busesi

27. Bölüm: Veda Busesi Sessizce baktım avuçlarımda durmakta olan beyaz zambaklara, güzelliklerinin ardında yatan acımasız tavır ürpertmişti beni. Kimden geldikleri ise hala daha bilinmiyordu. Gönderen kişi ne bir not koymuştu içine ne de bir isim. Mücevher kutusunu kapattım. Çıkan tok ses kalbimde bir şeylerin parçalandığını hissettirdi bana. Kaçışım yokmuş gibi hissediyordum bu defa. Köşeye sıkışmıştım ve bu kişi her imse sobelemeyi biliyordu. Kapının aralanmasıyla elimde tutuğum kutuyu aceleyle cebimin içine koyup gelen kişiyi görmek için kafamı kaldırdım. ‘’Nasılsın cici kızım?’’ dedeme zoraki bir şekilde gülümsedim. ‘’İyiyim dedeciğim.’’ Dedim. Aslında hiç iyi değildim. Bir insan tehdit edildikten sonra nasıl olabilirdi ki? Dedem bir kaç adımda masanın önüne kadar gelip tekli koltuklardan birine kendini bırakıp elindeki bastonunu masanın kenarına yaslayıp bana baktı. Yüzünde gurur duyduğunu belli eden bir bakış vardı gözlerinin içi parlıyordu adeta. Buruk bir gülümseme bahşedip ayağa kalktım ve dedemin yanına gittim. Koltuğun kolçağına kalçamı yaslayıp bir elimi de koltuğun arkasına yerleştirdim, dengemi sağlamak için. Boşta olan elimi dedemin yanağına koyup ufak bir buse kondurdum ona. İçim de kötü bir his vardı. Sonun başlangıcıydı bu gün. ‘’Neler yaptın bu gün?’’ oturup uzun uzadıya anlatmayı o kadar çok isterdim ki, yapamadım. İçimden gelmiyordu. Sadece eve gidip bir duş almak, ailemle beraber bir akşam yemeği yemek istiyordum. Onlara; beni yanına yerleştirdikleri adamı bile anlatasım gelmiyordu. Çıkmaza girmiştim iki yanımdan farklı sesler yükseliyordu. Biri kaç diyordu, diğeri savaş ama ne kaçacak cesaretim vardı, ne de kalıp savaşacak günüm. ‘’Mail atmayı öğrendim dede, sonra da gereken kişilere ürünler için bilgi sağladım.’’ Dedim lafı dolandırmadan. Aslında bir çok şey yapmıştım, bir çok duygu hissetmiştim bu sadece aralarında en asit olanıydı. ‘’Eve gidelim mi artık? Hem sende yorulmuşsundur.’’ Başımı salladım. Ayaklanıp çantamı masanın yan tarafından alıp omuzuma astım. Kapıya yönelmek istediğim sırada dedemin lafıyla adımlarım kesildi. ‘’Bu çiçeği kim gönderdi?’’ omuzlarımı silktim bir çırpıda. ‘’Bir arkadaşım göndermiş.’’ Ellerim istemsizce ceketin cebine doğru gitmişti bunları söylerken. Dedem ayaklanıp önce bastonunu sonrada zambakları aldı eline. ‘’Bırakmak olmaz o zaman kızım, Fadime hanım bunları vazoya koyar.’’ İğneleyici bir tonda kurduğu cümleye karşı gülümsemek zorunda kaldım. Bir kaç adımda yanıma ulaşıp buketi bana uzattı. Sorgulayıcı bakışları halen daha üzerimdeydi. Koluna girip beraber kapıya yöneldik, oradan da asansöre. Aşağı kata indiğimiz de dayımı beklemeye başlamıştım. Dedem fark etmiş olacak ki bana döndü, ‘’Mahir çoktan çıktı cici kızım.’’ Dedi durumu açıklayarak. Dudaklarımı birbirine bastırıp başımı salladım. ‘’Bizi Berk bırakacak.’’ Dedi kapının önüne gelmiş arabayı eliyle işaret ederken. O ise çoktan arabadan inmiş arka kapıyı bizim için açmışı. Manidar bakışlarını yok sayıp arka koltuğa oturmuştum. Dedemde yanımda yerimi alınca kapıyı kapatmış, şoför koltuğuna oturmuştu çoktan. Arabayı çalıştırmış sessizlik içinde eve kadar yol almıştık. Bahçeye girip araba durduğunda ilk dedem inmişti, ardından ben inmiş büyük bahçede annesini takip eden yavru ördek gibi onu takip etmeye başlamıştım. Kapıya geldiğimiz zaman arkamdan seslenen Berk’i duydum. Arkamı döndüğümde elinde çiçeklerle koşarak bana doğru geldiğini gördüm. ‘’Dede sen içeri gir ben geliyorum.’’ Dedim sırtına hafifçe dokunarak. Başını anlayışla sallayıp Fadime ablanın çoktan açmış oluğu kapıdan içeri girdi. Hemen ardından nefes nefese kalmış Berk dibimde bitti. ‘’Bu güzelim zambakları unutmuşsun.'' dedi imalı bakışlar eşliğinde. Anladığı hali hiç bozmadan uzattığı buketi aldım ve teşekkür ettim. Arkamı dönüp açık kapıya yöneldiğim sırada bileğimden tutmasıyla duraksayıp omuzumun üstünden ona baktım. ‘’Kendimi affettirmem için bir şans ver bana.’’ Dedi dudaklarını büzerek. Acıklı ve üzgün suratına baktım bir kaç dakika. Ardından…