25| Rotam Sensin

25. Bölüm: Rotam Sensin Hayat o kadar gariptir ki; mutluluktan ağlattığı akşamın, gecesin de sizi yasa boğabiliyordu. Ben tam da böyle bir akşam yaşamıştım. Sabaha kadar soğuk bir sorgu odasında oturmuş, saatlerce sorguya çekilmiştim. Daha kötü olaylar yaşadın kendine gel Bade diyebilirsiniz belki ama bu farklıydı. Hayatımda ilk kez kurban bir başkasıydı ve asıl zor olan şey ise üzerime yıkılmış suçlamaydı. İlk kez yara almayacağım bir savaşa sürüklenmiştim. Yıllarca içtenlikle istediğim gerçeği tüylerimi ilk kez ürpertmişti. Çünkü artık hayalden ibaret değildi bu istek, gerçekti. Birinin varlığı artık silinişti dünya üzerinden, hem de acımadan. Üzüldüğün ve dert ettiğin şey bu mu? Sence de yaşadıklarını ve hatta daha fazlasını hak etmedi mi? İnsan bile denemeyecek kadar kötüydü Bade o. İyiler yaşamayı hak eder. Kötüler ise; bir şekilde cezalandırılmayı. Onun da cezası buydu. Hayatını boğduğu gerçeğine karşılık, boğularak can çekişmek... Her ne olursa olsun, birinin ölmesi ve bu suçun üzerime kalması korkunçtu. Kafamı cama yaslayıp geçtiğimiz ağaçları ve evleri incelemeye başlamıştım. Biraz da olsa düşüncelerimden kaçmam gerekiyordu. ‘’Sence kim öldürdü onu Bade?’’ Cama yasladığım kafamı kaldırmadan dayıma doğru döndürdüm yüzümü. Dosya da gördüğüm fotoğraflar gözümün önüne tekrardan canlanmıştı. İstemsizce yüzümü ekşittim midemin bulanmasıyla. Gözlerimi kapatıp yutkundum. ‘’Dayı bunu konuşmasak olur mu?’’ dedim titreyen sesimle. ‘’Özür dilerim...’’ dedi üzgün bir şekilde fısıldayarak. Tekrardan yüzümü dışarıya dönüp gözlerimi kapattım. Elim istemsizce bulanmaya devam eden midemin üzerinde gezinmeye başlamıştı. Eşlik eden karın ve baş ağrısı da cabasıydı. Uzun ve sessiz bir yolculuk geçirmiştik eve kadar dayımla. Bahçeye girdiğimizde hiç bir şey söylemesine fırsat vermeden eve girmiştim. Hızlı adımlarla yukarı çıkacağım sırada birinin seslendiğini duydum. ‘’Bade abla!’’ koşarak üstüme doğru gelen Mert ve Şirin’e baktım bitkin bir gülümseme ile. ‘’Çok korktuk.’’ Mert büzdüğü dudakları ile harfleri uzatarak. Dizlerimin üzerine eğilip boylarımızı eşitledim. Bir elimi Mert’in yanağına, diğer elimi ise Şirin’in yanağına koyup başparmağım ile okşadım. ‘’Korkulacak bir şey yok ki çocuklar. Polis abiler yanlış kapıya gelmişler.’’ Şirin itiraz edercesine sesler çıkartıp kafasını salladı. ‘’O zaman senin ellerine niye o şeyi taktılar?’’ Bahsettiği kelepçelerdi. Ters bir şekilde gülümseyip ellerimi çektim ve onun küçük ellerini tuttum. ‘’Bir karışıklık olmuş ablacığım. Hatta sonra benden yardım bile istediler.’’ Keşke onları doğru kişiye götürebilseydim ama kim olduğu bile meçhuldü. ‘’Sanki doğruyu söylemiyormuşsun gibime geldi.’’ Dedi bir dedektif edasıyla. Şimdi ki çocuklardan bir şey saklayabilmek, geceleri ses yapmadan evden çıkmaktan daha zordu. İnternet çağı çocuğuydu onlar. Biz daha bir şey anlatmadan öğreniveriyorlardı her şeyi. ‘’Niye yalan söyleyeyim kız ben sana?’’ dedim gülerek işaret parmağım ile burnuna dokunup. Kaşlarımı çatmayı ihmal etmemiştim. Kollarını göğsünde birleştirip omuzlarını silkti. ‘’Söz ver.’’ Dedi bir elini uzatıp. Uzattığı elini tutup, ‘’Söz veriyorum.’’ Dedim. Ardından ikisine de sarıldım teker teker. ‘’Ben şimdi uyumaya gidiyorum çocuklar, hadi sizde geç olmadan uyuyun olur mu?’’ kafalarını sallayıp merdivenlerden uzaklaştılar. Bende arkamı dönüp merdivenleri çıkmaya başladım. Sakin adımlarla. ‘’Bade!’’ Dedemin sesini duymamla ayağım havada asılı kalırken omuzumun üstünden merdivenlerin başında duran dedeme baktım. ‘’Eve gidince konuşacağız demiştik?’’ dedi tek kaşı havada açıklamaya bekleyen bir ses tonuyla. Vücudumu komple dönüp yanına indim ağır adımlarla. Beline kollarımı dolayıp göğsüne kafamı yasladım. ‘’Dede, sonra...’’ dedim küçük bir kız çocuğu gibi. Bir eli sırtımı diğer eli saçımı buldu. Saçlarımın arasına narin bir öpücük kondurdu ve geri çekildi. Bana bakıp gülümsedi, ‘’Yarın kaçmak yok ama haberin olsun cici kız.’’ Dedi şirin bir ses tonuyla. Benim bu cilveli masum hallerime dayanamıyordu,…