22| Kabullenemeyiş

Bediz'in ağzından; ... 22. Bölüm: Kabullenemeyiş Rüya'ya ulaştın mı?" Uzun zaman sonra duyduğum bir isim beni karanlığa sürüklemeye yetmişti. Korhan'ın söylediklerine bile odaklanamıyordum. Yaşadığım kontrolsüzlük beni raydan çıkartmak üzereydi. Hayatım da hiç kimseden red yemediğim kadar ortada bırakılmıştım ve bunun ağırlığı altında eziliyordum. "O artık Rüya değil." Diyebildim sadece beni anlamalarını umarak. Gerçeği biz bile bilmiyormuşuz aslında. O kadar derine gömmüşler ki geçmişi; bulması imkansızmış. Bildiğim doğruların altında, intikamın gölgesine yenik düşmüştüm ben. Yıllarca uğruna savaştığım ölümün keskin kokusu, ciğerlerimi yakıyordu artık. Cümle ağzımdan çıktığında Korhan’ın yüzünde anlamlandıramadığım bir ifade vardı. Anlamasın zaten. Kimse tam olarak neyin içinde olduğumu bilmiyordu, ben bile. O artık bir isim olmaktan çıkmıştı çünkü; yeni kimliği, yeni hayatı ve geride bıraktıkları ile mutluydu. lakin içinde ben olmadığım bir nokta da bulunması canımı sıkıyordu. Hadi ama yapma! Biz onu kullandık; acımasızca kanatlarını koparttık. Şimdi ondan bizi istemediği için nefret edemeyiz Bediz. İster kabul edelim ister etmeyelim o artık yolunu seçti ve bunun bir geri dönüşü yok. İçimde ki umutsuz tarafa binlerce kez lanet ettim. Ona karşı duyduğum şeyin bir tarifi yoktu. Sadece benimle başlayan bu hayat benimle birlikte son bulsun istiyordum. Tekrardan benim kollarıma sığınsın, nefesini hissedeyim istiyordum. Sinirden kızaran suratını, korkusundan tutulan dilini ve hatta kimsenin cesaret edemeyip bana baş kaldırışlarını bile özlüyordum. Kontrol elimden kayıp gitmişti ve ben buna deli oluyordum. Hayır sen ilk kez birine ulaşamamış olmanın verdiği duyguyu yaşıyorsun. Her şeyi kontrol edemeyiz Bediz, hayat bazen planlarımızı bozar. Benim planlarımı altüst eden onun gözleriydi. İlk gördüğüm anda belkide masumiyetine inansaydım bunlar yaşanmazdı ama olmuştu bir kere değiştiremezdim ve bu beni daha çok sinirlendiriyordu. ''Ne demek Rüya değil?'' dedi Beha kaşlarını çatıp boynunu kütletirken. Hiç yanından ayırmadığı bilgisayarına göz ucuyla bakıp vücudunu tamamen benden tarafa döndürdü. ''O aslında saklanmış bir sırmış.'' dedim gözlerimi etrafta gezdirirken. ''Abi ne diyorsun hiç bir şey anlamıyoruz.'' Etraftaki tüm sesler boğuklaşmaya başlarken bir kahkaha ilişti kulaklarıma. Geriye kalan tüm sesler susmuş dünya bir anlığına durmuştu bana. Gözlerimi kısıp sesin olduğu masaya biraz daha dikkatle baktım. Yutkunmak istedim ama boğazıma oturan yumru buna izin vermemişti. Demek ki beni bu yüzden istememişti. Karşısında oturan adamın kızarmış yanaklarını, ona bakarken ışıldayan gözlerini gördüm. Benim olması gereken o gülüşler şimdi başka bir adama aitti demek. İstemsizce yumruk olmuş elimi masaya vurdum. ''Oğlum iyi misin?'' İçime ilmek ilmek işleyen kor alevler yüzünden onları dinleyemiyordum. Geçmişimiz ortak yazılmıştı ve ben geleceğinide istiyordum. kaderin ailelerimiz ile başlayan oyunun da sahnenin sonunda da ben olmak istiyordum. ''kim lan bu lavuk?'' dedim sinirle. Bütün hücrelerimin tek tek alev alışını hissediyordum. Korhan bir şeyler anlatmaya devam ediyordu. “Bulmak zor değil, yeter ki…” diye başlayan cümleler. Duymuyordum. İçimde başka bir ses konuşuyordu. Yeni adı, yeni hayatı, gözlerinde dalgalanan umursamazlığı ve bu hayatın içinde ben planlanmamıştım. Oyun dışı bırakılmış küçük bir çocuğun çaresizliği vardı avuçlarımda. Onları izlerken daha net görüyordum şimdi; ben onun benim olabilme ihtimalini sevmiştim. Onun kontrol edilebilecek olan karanlığını sevmiştim ben... İntikamın arkasına sığınmıştım yıllarca ben çünkü intikam netti, bir rotası vardı. Ben yıllarca kalbini yok saymış bir adamdım. Aşk gideceğin sokakları çıkmaza sokardı, insanın duvarlarını çökertirdi tek tek ve ben buna izin veremeyecek kadar yaralanmıştım zamanında. Biri tarafından değil beni bu zalim dünyada yalnız bırak gitmek zorunda kalanlar tarafından. Bende bu yüzden öfkemi beslemiştim, devam etmek için vicdanımı susturmuştum. Gözlerim hala onl…