10| Can kırıkları

Instagram ve tiktoktan beni takip etmeyi unutmayın... Sizi seviyorum kuşlarım... Instagram; palvinlerdenkitap Tiktok;palvinlerdenasl İyi okumalar... § 10. Bölüm; Can kırıkları Kırıl, paramparça ol. Sonra topla o parçaları, birleştir. Tekrar eskisi gibi olur mu sanıyorsun. O yüzden sus, konuşma, içine göm bütün hislerini. Çünkü hiç bir kırık tamir edilemez, hiç bir acı son bulamaz, hiç bir söz seni anlatamaz. Kafamın için de uğuldayan sesleri bastırmak istesem de yapamıyordum. Etrafımda konuşan insanlar vardı kelimeleri seçmeye çalışıyordum. “Babası yaptı.” Sesi tanıyordum ama seçemiyordum. Gözlerimi açamayacak kadar yorgun olduğum için dinlemeye karar verdim. “Bu... Bunu gerçekten biyolo...” Tanımadığım sesin lafını bölmüştü tekrar tanıdık ses. “O kişi sizin babanız falan değil, sadece biyolojik bir unsur.” Kim bizim babamız değildi, ya da onun. Kimin biyolojisinden bahsediyordu bunlar böyle? “Korhan abi biliyorum ama o benim ablam ve bunu kimse değiştiremez malesef.” Tanımadığım ses derin bir soluk çekerek tekrar devam etti sözlerine, “Mehmet bizim biyolojik babamız ve bizi de birbirimize bağlayan bu değil mi?” Mehmet kimin babasıydı? Bu kızın ablası kimdi? “Cemre biraz otur istersen, Rüya birazdan uyanır. Hiç bir şeyden haberi yok ve bırak böyle kalsın.” Bu defa konuşan ses Beha’ya aitti. Benim neyi bilmemem gerekiyor? “Nereye kadar saklayacaksınız abi? Ne kadar daha yalan söyleyeceksiniz Rüya’ya?” Gözlerimi yavaşça aralayıp konuşan kızın yüzünü seçmeye çalıştım. Yapbozun parçalarını oturtmak ne kadar da zordu. Tıpkı bana benziyordu. İnce dudakları, beyaz teni, kahverengi gözleri, küçük burnu ve sivri çene hatları. Annem böyle bir şeyi cidden saklamış olabilir miydi? Annemiz üvey babamız olduğunu da söylememişti... Kendimi koltukta kıpırdattığım da hepsinin bakışları bana dönmüştü. “Uyandın mı?” Korhan dizlerinin üzerine yanıma çöküp şefkatle bakmaya başlamıştı suratıma. Beha’nın çehresine endişe hakimdi, tanımadığım kız ise sert bakışlarıyla bakıyordu bana. Sahi o niye bu kadar sert bakıyordu ki bana? Boğazımı temizledim bir kaç defa, söyleyeceklerimi duymaya ben bile hazır değildim çünkü. “O adam benim...” Devamını getiremedim cümlenin. Hayatım bir yalandan ibaret olamazdı. “O adam benim babam değil.” Dedim oyunlarına devam ederek. Bildiğimi bilmeseler belki daha iyi olurdu. “Kim senin baban değil Rüya?” Korhan tek kaşını çatmış suratımı inceliyordu. Hayır kafa travması falan geçirmiyordum. Bilincim gayet yerindeydi ve ben her şeyi duymuştum. “O adam benim üvey babam, gerçek babam kim bilmiyorum.” Beha şaşkın bir ifadeyle, “Nasıl yani?” Diye bir soru yöneltti. Ben hepinize o kadar çok güvenmiştim ki. Ne kadar yalanmış her bir kelimeniz, ne kadar güzel oynamışsınız rollerinizi. Üzgünüm ama ben bu oyunu bozarım. “Babası yaptı demediniz mi?” Anlamayan bakışlar atıp kafamı eğmiştim biraz öne doğru. “Cemre vücudundaki bazı eski yaraları sormuştu,” saçlarını karıştırıp sözlerine devam etti. “Bende babanın yapmış olabileceğini söylüyordum.” Bende Beha’yı dürüst bilirdim. “Yalnız kalabilir miyim?” İlk odadan çıkan ismini yeni öğrendiğim kız olmuştu. Diğerlerine de gözlerimi kırpıp gitmeleri için kafamı salladıktan bir kaç dakika sonra oda bomboş olmuştu. Bunu bana neden yapmıştı annem? Üstelik beni o adamla bir başıma bırakıp gitmişti. Taşıdığı gerçekleriyle beraber. Nasıl bir vicdandı bu aklım almıyordu, peki ya o adam hiç mi anlamamıştı elinde annemin fotoğrafını bana gösterirken bir bağımızın olduğunu? Geçmiş (16.04.2014) Küçük kız tahta zeminde ayaklarını vura vura mutfakta kahve içen annesinin yanına gitti, elinde bir fotoğraf ile. “Anne Bade kim?” Annesinin gözleri şaşkınlıkla büyümüştü, nereden bulmuştu o fotoğrafı. “Bak senin kucağında, arkada da Bade bir yaşında yazıyor kim bu kız?” Küçük kız annesinin kucağında bir başkasının olmasını kıskanmıştı, kendisinin olduğundan habersizce. “Hani sana bir hikaye anlatmıştım ya,” küçük kız hangi hikaye olduğunu hatırlamaya çalışıyordu. “Porselen bebek ve canavar hikayesi.” Diye de…