G| Donuk Maviler

Selam Anka, buraya kitaba başladığın tarihi bırakabilir misin? Bol bol vote ve yorum yapmayı unutmayın! Beni Instagramdan takip edebilir misiniz? @palvinlerdenkitap Bu arada eğer fanstastik ve aşk kurgusu seviyorsan beni takip etmeyi unutma çünkü bomba gibi iki kitapla daha geleceğim! .... Giriş bölümü; Donuk Maviler Bazı insanlar ölmeden çok önce silinir dünya üzerinden varlıkları. Nefes alırlar, yürürler, arkadaşları vardır ve hatta gülebilirler ama dünya da paylarına düşen insanlık çoktan çekip gitmiştir. İzin verilmez kimimize hayal kurmak. Avcılara av oluruz sadece, bende o kimselerdendim. Yürüdüğüm karanlık sokağı aydınlatan sokak lambalarına çevirdim bakışlarımı, titreyen ışığa baktım. Hayatımı aydınlatmayı başaran tek şeydi belki de. Saatlerce ayakta çalışmaya alışmıştım artık, gece geç saatlerde eve dönüp yorganın altına kıvrılmaya da. Bir amacım var mıydı hayata karşı onu da bilmiyordum. Sokağın sonundan döndüğümde duvarın dibinde sırtını duvara yaşlanmış silüeti gördüm. Ellerimi montun cebine sokup hızlı adımlarla yürümeye başladım. Bu saatlerde sokaklar tekin olmazdı. Herkes bir kurt misali koyunları beklerdi. Savunmasız, avlayabilecekleri insanları. Çok kez karşılaşmıştım onlarla ama en tehlikeli olanları da onun gibi karanlığın ardına saklananlardı. Yanından geçip gittiğim sırada arkam da adım sesleri duymaya başladım. Daha da hızlandım. Bir kaç sokak daha, sonra evime varacaktım ama olmadı. Yağan yağmur yerleri kaygan kılıyordu, ayağımda tabanı artık aşınmaktan normal zeminde bile kayan ayakkabılarım işleri zorlaştırıyordu sadece. Omuzumdan kaymakta olan sırt çantamın kulpuna daha sıkı asıldım ve yürümeye devam ettim ta ki bir el beni durdurana kadar. Sırtım duvara çarparken, cılız sokak lambasının aydınlattığı yüzüne baktım. Bir kısmı hala karanlıktaydı. Titrek bakışlarım cam kadar berrak olan mavi gözleriyle buluştuğun da vücudumu sarmalamaya başlayan korku emaresine küfretmek istedim. ‘’Para istiyorsan cüzdanımı alabilirsin!’’ dedim titreyen sesimle bir yandan elimde ki çantayı yukarı doğru kaldırırken. Kafasını iki yana salladı. Kiraz kadar kırmızı olan dudaklarını aralayıp onaylamadığını belirten sesler çıkarttı. ‘’Cık, Cık...’’ Gözlerinin içine baktım tereddütle. Ne istediğini anlamaya çalışıyordum ama bu imkansızdı, sonu olmayan dipsiz bir okyanus gibiydi gözleri. Bir insanın tamamen duygudan yoksun olması mümkün müydü ki? Elini kaldırdığın da gözlerimi kapadım korkuyla ama beklediğimin aksine bana zarar vermek yerine ıslanmış ve görmemi engelleyen saç tutamlarını kulağımın arkasına sıkıştırdı. ‘’benden korkma.’’ Sesinde ki buz kesmiş tarafa rağmen sar ettiği cümleye baktım. Söylediğiyle hareketleri kesinlikle uyuşmuyordu. Yine çatmıştım istemeden bir belaya ve nasıl kurtulacağımı da bilmiyordum. Etrafıma baktım belki birileri vardır diye ama sokak olması gerektiğinden daha ıssızdı. Dudaklarını, dudaklarıma iki santim kalacak şekilde yaklaştırdı. Verdiğimiz nefesler birbirine karışarak yok olurken ben ne yapmaya çalıştığını çözmeye çalışıyordum. Ama bu imkansızdan da zordu, olanaksızdı! Bu donuk bakışlar benim sonum olacaktı! Çığlık atacağım sırada bunu anlamış gibi avuç içini dudaklarıma siper etti. Çok güçlüydü, dudaklarıma uyguladığı baskı bile acıdan bayılmama yetecek kadar fazlaydı. "Benimle geleceksin," dedi yüzüme tıslar gibi. Cidden tıslamıştı. Kafamı iki yana salladım ‘hayır’ dercesine. Onunla gitmek istemiyordum. Gitmek zorunda olduğum yere de gitmek istemiyordum çünkü ben hiç bir yere ait değildim. Kaşları hayretle yukarı havalandı ve bana ‘Öyle mi?’ der gibi bakmaya başladı. Balon gibi egosu vardı mübarek, herkese ve her şey istediklerini yaptırabileceğini zannediyordu. Korkutucu olmasını umduğum bir şekilde ona bakmaya başlamıştım. Belki giderdi. Lakin gitmedi aksine kemikli eli bileğimi sıkıca kavradı ve beni arkasından sürüklemeye başladı. Elimi çekmeye çalıştım. ’’Bırak beni!’’ çığlık atarcasına iz bir tonda bağırsam da umursamadı beni. Tekrar denedim ama nafileydi. Bu şekilde kurtulamaya…