8.BÖLÜM

Bir kralın ölümüyle açıldı bu bölüm. Ama anlatılan, bir adamın çaresizliğiydi. BÖLÜM 8: Kanlı Harem Deliliği “ Bir ulus göğe bakar, diğerleri toprağı kazar. Tanrıya inanlar ile tanrıyı avlayanlar asla barışmaz.” *ੈ✩‧₊˚༺Murat༻*ੈ✩‧₊ Balo gününden 2 gün önce Bazı geceler vardır; uyku bir dinlenme değil, bir çağrı olmuştu bu sefer. Gözlerimi açtığım an, odamdan koparılmıştım. Ne bir acı vardı ne de düşme hissi. Sadece zihnimin, bedenimin geride bırakıp başka bir yere çağrıldığını anımsadım. Bu bir rüya değildi. Rüyalar bu kadar net kokmaz, soğuk olmazdı. “Hoş geldin Murat.” Sesin geldiği yöne döndüğümde Kraliçe Celestia tahtta oturuyordu. Beyaz saçları, gösterişli kırmızı kabarık elbisesi ile elini karnında tutarak bana bakıyordu. “Ne oluyor, neden buradayım?” Beyaz saçlarımı parmaklarımın arasında gezdirdim. “Heyecana gerek yok zira öğreneceklerinden sonra seni nasıl tutacağız az düşünmedik değil. Tabi pasif biri değilsen, gerçi hastaydın ama olsun kocamda olan o gücü sen de göremedim. Sen de kocam değilsin zaten ah Draken neden beni buraya gönderdin ki, olanları bilse sekizinci ulus savaşını çıkarırdı.” Diyerek son sözlerini dalgınca konuştu ardından gözlerini yerden kaldırıp bana baktığında derin bir nefes aldı ve tahtından kalktı. “Anlamadım, neye sinirlenecekmişim ben?” derken çoktan karşıma dikilmişti. “Karının, karın olmadığını?” dediğinde kıpırdayamadım. “Ne?” Bakışlarını yüzümden bir an olsun geri çekmedi. Kürsüsünden uzaklaşıp karşımda dikildi. Gözlerini gözlerime kilitledi. “Karın kaçırıldı. Yanındaki ise bir Ashkarlı, düşmanımız. Muhtemelen de öldürdüler. Muhtemelen biraz umut verici bir kelime, kesin öldürdüler.” Dediğinde birkaç adım geriledim. “Korkma, şaka yapmıyorum. Ama merak etme Yüzbaşı onunla bizzat yakından ilgileniyor. Mezarını falan kazıyordur. ” Dediğinde kaşlarımı çattım. Nefes nasıl alınıyordu? “Korkudan düşüp bayılacak şimdi abla, korkutma bu kadar zaten buralı değiller.” Diye arkamdan Wolisar konuştu. Elimi omzuma koyup yaramı hareket ettirmemeye çalıştım. “Kraliçem neden ayaktasın. Ben konuşurdum.” Diye yanımıza geldi. “Karnım burnumda değil Wolisar ayrıca daha yeni yeni alışıyorum.” Diye birbiriyle konuşan iki kardeşe baktım. “Karıma ne oldu!” diye sesimi yükselttim. “Masaya geçelim. O zaman daha iyi olur.” Diye sırtımdan yönlendirilip masa yanındaki sandalyelerden birine oturdum. Karşımda kraliçe, masa başında Wolisar vardı. “Of iyi tamam sen de alınma Murat alt tarafı şaka yaparak ortalığı yatıştırayım dedim ne var bunda anlamadım. Korkma, yaşıyor senin ki.” Diye sandalyeye geçerek konuştu Celestia. Şuan ne yaşanıyor anlamıyorum. “Öncelikle Murat, burada yaşanan her şey için ulusum adına çok özür dilerim. Artela kalkanı devrede olduğunu sanıyordum fakat o gece kalkan iki saatliğine kaybolmuş.” Dedi ve sıkıntılı bir nefes verdi. “O gece Zeynep’i öldürmek değil aslında kaçırmak istemişler bu yüzden senin görüntü olarak kopyanı çalmışlar ve bankta oturan kişiyi senin sanmanı sağlatmışlar Zeynep’e. Fakat o gece senin araya girmenle planları bozuldu ve odağı başka yöne çektiler.” Dedi ve alnını ovuşturdu Wolisar. “Ve, senin yaralaman Zeynep’i o yastan çıkardı yani Wolisar öyle dedi tam bilmiyorum.” Dedi Kraliçe Celestia. Yaralanmam onu yastan mı çıkardı? “Sana ağlamaktan bitap oldu. Gece yanında kalmak istedi ama ben müsaade etmedim, dinlensin istemiştim.” Yerde sere serpe yatarken Zeynep yanımdan hiç ayrılmamıştı ağlayarak yardım çığlığı atmıştı. Benim için. Ben onun gözlerinde hep bir mesafe gördüm, soğukluk sandım. Meğer umursamazlık değil saklanmakmış. “Nasıl, karımı nasıl aldılar benden?” İnanmak istemiyorum ama bu insanlar geldiğimiz günden beri bize iyi davranmışlardı, güven vermişlerdi, burada çıkışımız yok diye ulusa ait bir vatandaşlığımız olmuştu. Ben nasıl onlara, beni kandırıyorsunuz, diyebilirim ki… “Odasına bıraktıktan sonra portal ile girip portal ile kaçmışlar.” Dediğinde kalbim sıkıştı. İçimde bir yer çöktü. “Nerede o zaman, benim karım günlerdir onların ellerinde ve kim olduklarını b…