Giriş

Öncelikle böyle bir şey yazmak aklımda hiç yoktu. Daha önce distopyadan farklı hiçbir kitap yazmamıştım, spor romantizmi benim için nasıl olur hiçbir fikrim yok. Asena'nın isteği ile yazıyor olacağım. Umarım her şey bizim için iyi olur. Şimdiden iyi okumalar. 🤍⛓️‍💥 Başlama tarihi: 24/07/2024 Düzenleme tarihi: 21/04/2026 ⛓️‍💥 Her şeye rağmen beni yalnız bırakmayıp, yanımda olduğunu hissettiren Yağmur'a Bu evrenin mimarı aslında biraz ben, biraz Yağmur'du. Kendisinin haberi var mı bilmiyorum ama; bu evreni yazarken bu evrenin en büyük mimarlarından bir tanesi oydu. Onun varlığı daima bana güç oldu, ve hikayeyi okurken de karakterlerinin hep senin için değil bir Yağmur olacak. Kitabı okuyan kişiler onu hiç tanımasa bile, karakterlerin içinde biraz Yağmur görecekler. Meray. Hayır Yağmur'un deyişi ile; Masal *** "Bir gün bir gün daha yaşarız, bir gün bir gün daha ömrümüz kalır." 02/01/2019 Yarın yaşayacağımızın bir garantisi yoktur. Hayatı dolu dolu yaşamak gerekir aslında. Yaman Soyer tam olarak öyle yapmıştı, hayali için yaşamıştı onun için var olmuştu. Yarın yaşayacağının bir garantisini veremiyordu, bunu ona hayatının aşkı Eflal öğretmişti. Yaman, futbol tutkusunu ilk fark ettiği zaman henüz dokuz yaşında küçücük bir çocuktu. Yan komşusu olan Eflal ile tanışmıştı henüz küçükken. Annesi onun asker olmasını istediği için futbol sevdasına devam etmek istemiyordu, ama on iki yaşına geldiği zaman onun alt yapıya gitmesinde Eflal yardımcı olmuştu. Yaman'ın en büyük destekçisi Eflal olmuştu. İki tane adı vardı, Eflal Esin... Yaman'ın Eflal'i değil miydi? Varsın diğer adı Esin olsundu. On altı yaşına geldiği zaman kendisinden bir yaş küçük olan komşu kızına açılmıştı Yaman. Lise yıllarının en güzel dönemleri Eflal ile geçmişti. Onun hayatta ki en büyük şanslarından bir tanesiydi. "Bir tanem." Eflal gülerek Yaman'ın yanına geldi ve yanağına bir öpücük kondurdu. Yaman gülümsedi, Eflal'in ona böyle hitap etmesini istemiyordu belki, bu çok kızca geliyor olabilirdi. Fakat Eflal söylüyorsa yorum yapmak onun hakkı değildi. Yaman kız arkadaşına sıkı sıkı sarıldı. Çok seviyordu, herkes bunun sıradan bir ergen aşkı olduğunu iddia etse bile bu sıradan bir aşk değildi. Yaman bir kaç gün önce reşit olmuştu fakat Eflal henüz reşit değildi, lise eğitiminin son dönemlerinde gencecik bir kızdı. Hayalleri vardı, onları gerçekleştirip hayatının aşkı Yaman ile bir evlilik yapacaktı. Bunun hayali ile yaşıyordu. "Eflal, bu gün imza törenim var, çok heyecan yaptım ben galiba. Her an ters bir şey olacak diye ödüm kopuyor." Eflal gülümseyerek Yaman'a baktı. Böyle düşünmesi elbette çok normal bir şeydi. Eflal kıvırcık saçlarına elini attı, daha sabah gelmeden önce bir sürü krem sürüp şekillendirmeye çalışmıştı. Güzel olmadığını hissettiği için Yaman ile göz teması kurmuyordu. "Saçmalama Yaman, her şey çok güzel olacak." Eflal, Yaman'a ne derse desin bir şey anlatamayacaktı. Bu yüzden sadece sevgilisine güven vermeye çalışıyordu. Elini tuttu, göz teması kurmuyordu ama; ben buradayım. Diyordu. İkisi el ele yürümeye başladılar. Apartmanın önünden ayrıldılar. Arabaya bindiler, herkes üzerini giyiyor ve hazırlık yapıyorlardı. Yaman'ın fazla bir şeye ihtiyacı yoktu, üzerinde tuttuğu takımın, Beşiktaş'ın forması vardı. Daha fazlasına gerek var mıydı? Yanında sevgilisi vardı, daha fazlasına gerek var mıydı? Sevgilisinin kıvırcık saçlarına baktı, "saçların çok güzel olmuş bugün." Dedi gülümseyerek. Bu gün özel bir gündü fakat Eflal saçlarının güzel olduğunu hissetmiyordu. Omuzlarına kadar gelen siyah bukle saçlarına dokundu. Yaman güzel olduğunu söylüyorsa kesin yalan söylüyordur diye geçirdi içinden. "Yalancı." Dedi sevgilisinin gözünün içine bakarak. "Yalancıyı si-" tam okkalı bir küfür geliyorken onu durduran Eflal'in elleri olmuştu. "Ağzın çok bozuldu senin." Yaman güldü, Eflal çok evhamlı bir kızdı, küfür edildiği zaman ayıl bayıl geçirir her şeyi kafasına takar ve illa yanındaki insanları strese sokardı. Birlikte el ele yürüdüler, Yaman bir kaç ay sonra ehliye…