7. BÖLÜM | AYNI EVDE

Oylar verildiyse ve yorum yapmak için hazırsak bölüme geçebiliriz! KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMEN YANSITMAZ. Keyifli okumalar!! ✦ Txmy • Ethereal ✦ Flora Kərimova • Gecələr Bulaq Başı 7. BÖLÜM | AYNI EVDE Tuğrul arabasını sitenin bahçesine park etmişti ama içinde bir his vardı. Çözmediği his yüzünden dalgınca, uyuyan kızını kucağına aldı. Apartmana giriş yaptı. Asansöre bindi ve bir süre bekledi. Asansör evlerinin bulunduğu kata geldiğinde içindeki histe büyüdükçe büyüdü. Asansörden indi. Evin kapısına yürümek yerine ise ayakları tam teri yöne çevrildi. Vüsal ve Dilruba'nın evine yaklaştı. Hiç düşünmeden zile bastı. Birkaç dakika sonra kapı açıldı. Karşısında Dilruba vardı. "Dilruba, Röya sizde birkaç dakika kalsa olur mu? Bir işim çıktı." dedi hızlıca. Dilruba ise ıslak ellerini önlüğünde kurutarak ellerini açtı. "Ver bana güzelliği, sen git." Tuğrul hemen Röya'nın başına küçük bir öpücük bıraktı. Kucağında mışıl mışıl uyuyan kızının yüzüne baktı. Fakat Röya'nın kaşları çatıktı. Kesin yine korkunç bir rüya görüyordu. "Hadi Tuğrul. Merak etme, uyanırsa ben bir yalan bulurum." dedi Dilruba. Tuğrul ise başını kaldırıp Dilruba'ya baktı. "Yine rüya görüyor. Eğer korkarsa hemen beni ara gelirim." Dilruba başını salladı. Aldığı cevapla beraber kucağındaki kızını, Dilruba'ya uzattı. Röya biraz huysuz sesler çıkarsa da yapacak bir şeyi yoktu, Tuğrul'un. Dilruba açık kapıyı kapatarak içeri geçtiği an Tuğrul'da apartmandan hızla çıkmak için merdivenleri kullandı. O kadar hızlı inmişti ki merdivenden arabaya geldiğini bile daha yeni fark ediyordu. Arabasına bindi ve emniyet kemerini takmadan arabayı çalıştırdı. Hızla sitenin bahçesinden çıktığında sol eline telefonunu aldı. İlk ne yapacağını bilemedi. Acaba kuruntu mu yapıyorum diye düşündü. Çünkü içindeki his çok garipti. Hem korku ve hem de anlam veremediği bir endişe kaplanmıştı içini. Bütün bunların nedeni ise Asena'yı eve bırakmasıydı. Kadını eve bıraktığı an bir süre gidemedi. Kaşlarını çatarak apartman kapısına baktı. Sanki biri vardı orada. Başını iki yana sallamıştı o an. Ne saçmalıyorum ben diyerek arabasını çalıştırmıştı fakat olmadı. Endişesi ve korkusu geçmedi. Hızla arabayı kullanırken, eline aldığı telefondan da Asena'yı aramak için uğraşıyordu. Tam arayacağı an telefonu çaldı. Asena. Asena arıyordu. Arabanın hızı artı. Tuğrul ise direkt telefonu açarak hoparlöre aldı. "Tuğrul." dedi bir ses korkuyla. Ağlıyordu. Hıçkırık sesi ile doldu arabanın içi. "Tuğrul, lütfen gel." Titreyen ses Tuğrul'u çağırıyordu. Buna dayanamadı Tuğrul "Geliyorum." dedi ve sonra devam etti. "Geliyorum Asena." İkisi de telefonu kapatmadı. Asena korktuğu için kapatmıyordu. Tuğrul ise kapatamazdı. Durmadan dudaklardan tek bir kelime çıkıyordu. Geliyorum. Asena'nın ise rahatlamasını sağlamıştı bu kelime. Arabayı o kadar hızlı kullanmıştı ki; Asena'nın oturduğu mahalleye girdiği an büyük bir ses yükseldi. Bu tekerleklerin kulak tırmalayan sesiydi. Fakat Tuğrul hiç aldırış etmedi. Hızla mahalleye girdi ve apartmanın önüne arabayı park ettiği gibi elindeki telefonla aşağıya indi. "Geliyorum Asena." dedi tekrardan. Asena hıçkırıklarının arasından "Gel." demişti. Tuğrul asansör yerine yine merdivenler kullandı. Hızla merdivenlerden çıkarak teker teker kapılara baktı. Hangi daire Asena'nın bilmiyordu. Tam bir kat daha çıkacakken bir şey fark etti. Yerdeki kırmızı elmalar. O an anladı Tuğrul. Tam karşı daire Asena'nın eviydi. Hızla yaklaştı daireye ve kapıya vurmaya başladı. Asena korkuyla bir ses çıkartınca, Tuğrul kulağındaki telefona "Ben geldim. Korkma." dedi. Asena oturduğu yerden kalktı ve hızla kapıya koştu. Kapıyı açar açmaz o yüzle karşılaştı. Tanıdığı, bildiği o yüzü gördüğü an daha fazla ağlamaya başladı. Hıçkırıkları kesilmiyordu. "Tamam, geldim." dedi Tuğrul ona bir adım daha yaklaşarak fakat dokunmuyordu. Sadece ellerini kaldırmış "Buradayım bak. Yanındayım. Gitti o tamam mı? Ben yanındayım." dedi. Asena başını kaldırdı. Tuğrul'un yeşil gözlerine baktı. Derin bir nefes aldı. Bu şükürler olsun demek…