2. BÖLÜM | ÇİÇEKTEN TAÇ

Oylar verildiyse ve yorum yapmak için hazırsak bölüme geçebiliriz! KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMEN YANSITMAZ. Keyifli okumalar!! ✦Ramin Farhangniya • Saçlarına Gül Düzüm ✦ Elmira Rəhimova • Sən Yadıma Düşənde ✦ Rashid Beibutov • Ayrılıq 2. BÖLÜM | ÇİÇEKTEN TAÇ Röya bahçelerinde açan renkli çiçekleri toplamaya başladı.Sitedeki tek çiçekli bahçe onlarında. Kış olsa bile Röya babasından ya çiçek tohumları ya da çiçek isterdi. Tuğrul onları getirdiğinde ise babasıyla beraber bahçenin küçük bir köşesine dikerlerdi. Tuğrul bir eli cebinde diğer elinde de kızının kırmızı çantasıyla ayakta duruyordu. "Baba bunlar yeter mi?" diye sordu Röya elindeki çiçekleri gösterirken. Tuğrul güldü ve başını aşağıya yukarı salladı. Röya büyük bir mutlulukla koştu babasına doğru. Elindeki çiçekler düşmesin diye de küçük parmaklarıyla sıkıca tutuyordu. "Yavaş güzelim. Düşeceksin." dedi Tuğrul onu uyararak. Fakat Röya dinlemeden koştu ve babasının yanına geldi. "Hadi baba! Hemen yap çiçekten taç! Öğretmenim gelmiştir bile!" O kadar heyecanlıydı ki konuşurken bağırdığını bile fark etmemişti. "Tamam, ver bakalım." dedi Tuğrul ve yere doğru eğildi. Kızının elinden renkli çiçekleri aldı. İlk önce hepsini güzelce yapraklarından temizledi. Hatta içlerine bile baktı küçük böcekler bazen içlerine yuva yaparlardı. "Böcek yok dimi baba?" Diye sordu Röya babasına bakarken. Tuğrul kafasını kaldırıp kızana baktı. "Yok, ama ben yine de baktım." Röya ellerini birbirine vurdu. "Bende toplarken bakmıştım. Böcekler yuva yapmamış bu defa galiba çiçekleri sevmediler." Tuğrul elindeki çiçekleri kızına verdi. "Sevmişlerdir ama hava soğuk olduğu için belki de topraklarda yaşamak onları sıcak tutuyordur. Şimdi ver bakalım iki tane çiçek." Röya iki tane çiçek seçti ve babasına verdi. Sapları uzun olan çiçekleri birbirine dolamaya başladı Tuğrul. "Baba?" dedi Röya. Bu dönem hep bol bol soru sorar ve konuşurdu. Tuğrul ise asla onu cevapsız çevirmezdi. Her söylediğine cevap vermeye çalışır ve onunla her zaman konuşurdu. "Öğretmen beğenir mi tacımızı?" Meraklı bir sesle sordu Röya. Bir yandan da babasının eline çiçek veriyordu. "Sever güzelim. Öğretmenler öğrencilerinden her gelen hediyeyi sever." Röya kıkırdayarak güldü. "Biliyor musun baba? Ben büyüğünce öğretmen olacağım." Tuğrul şaşkınca ona baktı. "Gerçekten mi?" İlk defa böyle bir hayal kurmuştu Röya. Daha önce çok küçüktü böyle şeyler bilmezdi. Tek yaptığı oyuncaklarıyla oynamaktı ama okula başladığından beri ilk defa böyle bir hayal kurmuştu ve babasına söylemişti. "Gerçekten!" Tuğrul son çiçeği de taca yerleştirdikten sonra derin bir nefes aldı. Başını kaldırdı ve kızına baktı. Büyüyordu Röya. İki sene sonra anaokulu bitecekti. İlkokula başlayacaktı. Yavaş yavaş büyüyordu ve en ağırı da Tuğrul o büyüdüğünde artık ona her şeyi açıklayacaktı. Çünkü artık ondan gerçekleri saklayamazdı. Saklamaya devam ederse belki daha da üzülürdü. Sonra Ömer kızardı ona... Kızını üzdüğü için. Röya'nın yüzüne baktı uzun uzun. Aynı Ömer'di. Bu da onun yüreğini acıtıyordu. "Bitti mi baba?" dedi Röya, Tuğrul'un elindeki çiçekten taca bakarken. Tuğrul taca son kez baktı. Gülümseyerek kızına doğru uzattı. "Oldu, bak bakalım güzel olmuş mu?" Röya büyük bir neşeyle tacı eline aldı. Her bir yerini inceldi. "Olmuş baba! Çok güzel olmuş! Hadi gidelim!" Babasının koca eline sıkıca sarıldı. Tuğrul yerden kalktı eline de kızının çantasını aldı. "Hadi gidelim bakalım." Beraber siteden çıkmak için yürümeye başladılar. Röya yürümeye sevdiği için arabayla okula gitmiyorlardı. Bu huyu da aynı babasına benziyordu. Ömer'de çok severdi bir yere yürüyerek gitmeyi. "Baba!" Düşüncelerle boğuşan Tuğrul'u bir ses kendine getirdi. "Efendim?" dedi Tuğrul yanında seke seke yürüyen kızına bakarken. "Sen bugün asker abilerle yemeğe gidince, bana yine o kadın mı bakacak?" Röya bunu sorarken yüzünü de ekşitmişti. "Ləman mı?" diye sordu Tuğrul. Röya başının evet dercesine salladı. "Sevmiyorum ben onu baba. Gelmesin ben sitedeki arkadaşımın evine gideceğim." Tuğrul yere eğildi. Kız…