19. BÖLÜM | İTALYA'DA BİR HAFTA

Instagram : ballrosso | X : pinklilylza Oylar verildiyse ve yorum yapmak için hazırsak bölüme geçebiliriz! KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMEN YANSITMAZ. Keyifli okumalar!! 🩶 ✦ Melodia İtaliana 19. BÖLÜM | İTALYA'DA BİR HAFTA "Röya bu aralar nasıl?" dedi Hülya. "İyi, bu aralar daha da iyi." Tuğrul konuşunca başımı ona doğru çevirdim. "Sen nasılsın? Evlenmişsin." Konu bizim evliliğimize gelmişti. Saatlerdir bir masada oturmuş, Röya hakkında birkaç şey konuşmuştuk. Daha doğrusu Tuğrul hep anlatmış bizde dinlemiştik. Hülya ise kardeşinden kalan parçadan asla gözünü ayıramıyordu. Az ilerimizde oyun alanı vardı. Röya ise bizim yanımızda durmadan koşarak oraya gitmişti ve dakikalardır oyun oynuyordu. "Evet," Gözler bu defa beni buldu. "Eşim, Asena Amirova." diyerek beni karşımdaki insanlara tanıttı. Gülümseyerek Hülya ve eşine baktım. "Merhaba, tanıştığıma memnun oldum." dedim daha fazla sessiz kalmadan. "Merhaba, bende memnun oldum." Hülya geldiğinde beri ilk defa gülümsedi. "Türkiye'den geliyorsun dimi? Azerbaycan ağzıyla konuşmadın." "Evet, Türküm. Buraya okul için gelmiştim." "Evlenince buraya temeli yerleştin öyleyse." diye sordu Hülya. "Öyle oldu. Seviyordum zaten buraları ama arada Türkiye'ye gidiyorum. Ailem orada." Hülya gülümsedi. "Sevindim. Röya güzel bir aileyle o zaman?" Bana soruyormuş gibi bakınca başımı salladım. "Ailem iyidir. Ona da çok iyi bakacağımdan ve bakacağımızdan emin olabilirsin." Gözleri yine yavaş yavaş dolmaya başladı. "Tuğrul sana olanları anlatmıştır. Maalesef ona ben bakamadım. Çok zor zamanlar geçirdim. Şimdi ise..." Başını eğerek bacaklarına baktı. "Yürüyemiyorum." Gözünden bir damla yaşın düştüğünü gördüm. "Gel kardeşim, biz Röya'ya bakalım." dedi Tuğrul. Yanımızdan kalktılar. Bizi yalnız bırakmak istemişti Tuğrul. Gitmeden önce bana son kez baktı ve başıyla Hülya'yı işaret etti. Bende ona merak etme dermiş gibi gözlerimi açıp kapattım. "Yaşananlar oldukça ağır Hülya. Fakat sen iyisin, hayatasın ve Röya iyi. Hayat ne kadar zorluklar çıkarsa da siz hepsiyle başa çıkmışsınız." Hülya başını kaldırıp bana baktı. "Ne güzel konuşuyorsun. Ablam da böyle konuşurdu. Olumlu düşünürdü hep bana nazaran." "Ablan güzel ve akıllı bir kadınmış. Onun hikâyesini de dinledim. Onunla gurur duyuyorum. Bu yüzden ona beni benzettiğin içinde mutlu oldum." Gülümsedim. O da gözyaşlarını silerek bana gülümsedi. "Röya gerçekten de güzel insanlarla beraber. Bir baba ve anne kaybetti ama... Tekrardan onlara benzeyen iyi insanlarla beraber. Bu beni o kadar mutlu etti ki, sana anlatamam. Umarım hep böyle güzel kalırsınız. Artık gözüm hiçbir zaman arkada kalmayacak." "Merak etme. Ona bu dünyada olduğum sürece iyi bakacağım." "Bende." Tuğrul arkamda durduğunda konuşmaya dâhil oldu. Hülya bir bana bir de Tuğrul'a baktı. "Kendine güzel bir kadın bulmuşsun. Eniştem hep evde kalacak bu diyordu." Tuğrul güldü. Başını eğerek iki yana salladı. "Yalnız sana... Ləman adında bir kadın ayarlıyordu." Hülya'nın eşi ortaya öyle bir bomba bıraktı ki herkes sessizliğe gömüldü. "Aferin hayatım. Buna ne gerek vardı şimdi?" dedi Hülya eşini yanına çektiğinde. "Ağzımı tutamıyorum ki biliyorsun. Merak edince işte..." "Yok, öyle biri. O zamanlar kardeşim bir şeyler denedi ama yok. Hiçbir zamanda olmadı." Tuğrul çok net şekilde konuşunca gözlerimi ona çevirdim. Bana bakıyordu. "Neyse artık. Biz gidelim sizde evinize geçin ama..." Hülya başını çevirip Röya'ya baktı. "Onunla konuşabilir miyim?" "Tabi." dedik Tuğrul ile aynı anda. Tuğrul gidip Röya'yı aldı. Gelene kadar ise ona bir şeyler anlatıyordu. "Evet, bu benim sana bahsettiğim çok çok yakınım ve eşi." Röya karşısında duran teyzesine baktı. "Baba şimdi onlar benimde mi çok çok yakınım olacak?" Tuğrul başını salladı. "Teyze ve amca diyebilirsin onlara." Röya babasının elini bıraktı. Ne yapacağını izledik. Yavaşça Hülya'ya yaklaştı ve önünde durarak yüzüne baktı. "Merhaba Hülya teyze. Ben Röya. Tanıştığımı çok memnun oldum. Babam benimle konuşmak istediğini söyledi." Öyle konuşuyordu ki sanki büyümüşte küçülmüş…