12. BÖLÜM | İKİNCİ BAHAR

Oylar verildiyse ve yorum yapmak için hazırsak bölüme geçebiliriz! KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMEN YANSITMAZ. Keyifli okumalar!! ✦ Sara Qədimova • Dəşti Təsnifi 12. BÖLÜM | İKİNCİ BAHAR Staj günlerimde izin almayı asla sevmezdim ama bugün izin almıştım. Çünkü bugün nikâh işlemlerini halledecektik. Tuğrul ile arabanın içinde sessizce yola bakıyorduk. Az önce bütün evrakları tamamlamıştık. Sadece yarını beklemek gerekiyordu. Yarın gerçekten, evleniyorduk. Hiç hazır hissetmiyordum. Saatlerdir ise bunu düşünüyordum. Neler olacaktı yarın? Peki ya sonra neler olacaktı? Bu iş nereye gidiyordu? O kadar soru vardı ki kafamda günlerdir arkadaşlarımı bile aramamıştım. Ailemden bahsetmiyordum bile. Annemle sadece iki kere konuşmuştum. Bu konuşmalar ise oldukça kısa olmuştu. Çünkü ağzımdan bir şey kaçırmaktan korkuyordum. Şimdilik bu olanlar gizli kalmalıydı. Sevda ile de bu süreçte hiç konuşamadım. Bana mesajlar atmıştı fakat cevap verecek durumda değildim. Eğer cevap verirsem her şeyi söylerdim. Zaten her şeyi öğrenecekti de çünkü Tuğrul onlara söylememiz gerektiğini ve nikâha onlarında gelmesinin gerektiğini söylemişti. Vlasi'nin inanması için gerçekçi olmalıymış. Aileler olmasa da arkadaşlarımız olmalıymış. Bu yüzden timden birkaç kişi gelecekti. Başka da kimse olmayacaktı. Sevda'ya ise bugün Samir her şeyi anlatmıştı. Hatta diğerleri de her şeyi öğrenmişti. Plan şöyleydi. Biz Tuğrul ile birkaç aydır kimsenin haberi olmadan görüşüyorduk. Şimdi ise çok abartmadan ve duyurmadan bir nikâh ile evlenecektik. Birbirimizi ise çok seviyorduk. Timin hepsi şimdilik sadece bunları biliyordu. Sevda öğrendiği saatten beri beni arasa da telefonu açmadım. Sadece sesiz arabanın içinde yolu izliyordum. Bir süre sonra ise araba bir mağazanın önünde durdu. Başımı çevirip mağazaya baktım. Güzel elbiselerin içinde olduğu mağazanın önünde neden durduğumuzu anlamadan, Tuğrul'a döndüm. "Neden burada durduk?" diye sordum. Saatlerdir ilk defa konuşuyor gibiydim. Sesim bile titremişti. Tuğrul kemerini çözerek bana doğru döndü. "Yarın için bir şeyler alalım." Kaşlarım çatıldı. "Gerek var mı?" "Biliyorum sahte bir evlilik ama en azından bazı şeyler olsun." Gözlerimin içine baktı. "Beyaz bir elbise. En azından. Bende takım alacağım." Bir an için afalladım. Bunu beklemiyordum. Hatta içimde bir yerlerde burukluk vardı. Çünkü evlenmeyi böyle beklemiyordum. Sade bir evlilik isterdim ama bu kadar değildi. Ailem bile yanında olmayacaktı. Sevdiğim adamla ilk dansımı yapamayacaktım. Sevdiğim adam? Peki, öyle biri var miydi? Tuğrul... Daha emin bile değilsin Asena. Ona böyle seslenmek saçmalık. "Tamam." diyebildim fısıldar gibi ve emniyet kemerini çözdüm. Hemen açılmıştı. Önceden o da açılmazdım ama şimdi açılıyordu. Galiba Tuğrul tamir etmişti. Arabadan inerek karşımdaki mağazaya yürüdüm. İçeri girdiğim an güzel bir parfüm kokusu burnuma çalındı. Bir kadın da hemen yanımıza geldi. "Hoş geldiniz." diyerek gülümsedi. Arkamda hissettiğim bedenin sesini duydum bu defa. "Merhaba, biz nikâh için beyaz elbise bakıyoruz. Bende siyah takım bakıyorum." Onun kendi dilinde konuşması gerçekten etkileyici oluyordu. Ses tonu bile değişiyordu ve galiba bu benim hoşuma gidiyordu. Bu yüzden bazen anlamasam da Tuğrul'un hep Azerbaycan dilinde konuşmasını isterdim. Tabi bunu daha ona söylememiştim. Belki bir gün söylerdim. Karşımızdaki Kadın başını salladı. "O zaman sizi bu tarafa alalım. Erkekler için orada takım elbiselerimiz var. Sizinle ilgilensinler." Tuğrul kadının söylediği yere gitmeden önce arkadan bana doğru biraz daha yaklaştı. Başını eğerek "İstediğini beğen ve al. Sormana gerek yok." dedi. Sıcak nefesi benden ayrıldığında arkamdan çekildi. Başımı çevirip gittiği tarafa baktım. Yine göz alıcı görünüyordu. Mağazada birkaç kişi dönüp ona bakmıştı. Her zaman bir yerlerde gözler onu buluyordu. Çok başka diyordum. İşte gerçekten çok başkaydı. Bu yüzden insanlar ona bakıyordu. Yanda duran kızların elbiselere bakmayı bıraktığını gördüm. Bu sırada kadın beni beyaz elbiselerin olduğu köşeye götü…