1 - Ruha Hapsolmuş Cesetler

『_ _Zamanı geçmişe hapsetmek._.. 』_ Hayatım değişti. Ve bu benim de değişmemi sağladı. Her şey bir akşam bana rastlantı olarak karşıma çıkan bir tılsımlı kolye ile başladı. O kolyenin benim hayatımı değiştireceğini bilemezdim. Ama sonradan öğrendim. Öğrenmek zorunda bırakıldım. Sıradan bir kolye değildi. Ya da onu bulduğum günden beri hayatım sıradan değildi. Garip sesler duyuyordum garip hissediyordum. Her şeyde bir gariplik vardı. Orman evime belgeleri almak için gittiğimde tam evin kapısının önünde rastladığım kolyenin kime ait olduğunu bilmiyordum. Zaten bu civarda benim orman evimden başka kimseler yoktu beğenip bana ilham vereceği için kolyeyi yanımda götürmek istemiştim . Yarın olduktan sonra bunu işim bittikten sonra atacaktım ama yarın. Böyle hayal etmiştim. Böyle sonuçlanacağını düşünmüştüm. O kolyeyi bulmadan önceki 2 günüm aynı sıradanlıktaydı. Sıradanlık. Hiç eksilmedi yaşamımdan, düşüncelerimden... 2 gün önce Cuma.... Şirketteki işlerimi halledip şirketten ayrılıp otoparka doğru yol aldım. Arabama binip evime doğru yol aldıktan sonra sakin ve huzurlu geçmişti yol. Ama bu sakinlik her zaman uzun sürmezdi. Sürülmesine izin verilmezdi de. Aslında belki de ben bu uzun sessizliğin farkına varamamıştım. Geçmiş pusluydu. Hemde çok. Önümü göremiyordum .Ve bu pusun içinde ben kendi kendime bir yol arayışı içindeydim. Amaçsızca. Kaybolabilirdim. Yolumu da bulabilirdim belki de. Yaşayarak görecektim. Düşüncelerimin çığlıkları içinde boğulurken ben hala arabamla eve doğru yol almaya devam ediyordum. Tek başıma yaşıyordum ama bu ara sıra olan bir şeydi genel olarak kocaman bir aileye sahiptim. Annem , babam, abim, ablam iki kız kardeşim ve birde erkek kardeşim vardı. Onlarla yaşamayı seviyorum ama bazen yalnız kalmak istediğim an kendi evimde vakit geçirirdim ve birde çizim yaparken bana ait olan evime geçerdim o günde çizim yapmak için eve gitmiştim. Bana ait olan villanın önüne geldiğimde beni karşılayan şaşalı ve gösterişli villa bile gösterişe hayranlığımı gösteriyordu ama kimse gerçek beni bilmiyordu. Bilmesini de istemezdim . Bu benim kendi kimliğimdi. Ben kendimi kendim olarak tanıtmamıştım tanıtamamıştım kimseye. Sahte Emira ' nın ardına saklamıştım. Yıkılmaz, gaddar, şımarık, kibirli, insanlara üsten bakan egolu Emira. Her şeyi küçümseyen her şeyde bir kusur arayıp her şeyi mahvetmeye çalışan... Aslında bunu ben istememiştim ama bir zaman sonra da artık yeni kimliğime alışmış herkesin beni böyle tanımasına izin vermiştim. Yadırgamamıştım zamanla. Alışıvermiştim. Arabadan inip villanın bahçe kapısına doğru ilerlemiştim. Kaldığım villa sahte Emira’ nın gösterişliğini yansıtıyordu. Gerçek Emira ‘nın değil. Düşüncelerim beni esir etmişken villanın bahçe kapısının önünde duran sadık korumalarımdan biri kapıyı açıp bahçeye girmemi sağladı. Kapı eşiğinden geçmeden yanımda duran korumaya kısa bir süre inceledim. Hiç samimi olmayan ben sanmadıkları kişi olarak herkese saygı çerçevesinde yaklaşırdım. Onlarla olan samimiyetimi bile görseler inanmazdılar. Bunu da zaten görmelerini istemezdim. Beni nasıl biliyorlarsa öyle de bilmeye devam etmelilerdi. Sonsuza dek... Derin bir nefes alıp Kadir ‘e dönüp dudaklarımı aralayıp bu hafta hep sorduğum her zamanki sorumu sordum. “ Dikkatini çeken bir şey oldu mu hiç bugün?” diye sordum, sözlerimden sonra kısa bir sessizlik yaşadıktan başını kalırdı ve bana kısa bir bakış atıp tekrar bakışlarını benden çekti sonra kalın boğuk sesiyle konuşmaya başladı. “Hayır efendim her zamanki günden bir farkı yoktu.”dedi sakin bir ses tonuyla. Her zaman aradaki mesafeyi korurdu. Buna özen gösterirdi. Ben ise nedense bu bir haftadır garip bir şeyler hissediyordum. Tuhaf bir şey olacak gibi bir hisse kapılıyordum nedensizce. Her zaman dikkatli olmak ve nerden geleceğini bilemeyeceğim ve gerçek olup olmadığını bilemediğim bir şeyin varlığını bekliyorum. Ama aslında belki de bunun benim bir kuruntum olduğunu düşünüyorda olabilirim de. Bilemiyorum. Ama kısa sürede bu gariplikten de kurtulmak istiyordum. Tam…