1.Bölüm : Av

🦋 Şimşek, gecenin karanlığını bir anlığına ikiye böldü. Ardından gökyüzünü yaran gök gürültüsü duyuldu. Yağmur durmaksızın yağıyordu. Kaldırımlar suyla kaplanmış, asfalt neredeyse buz kadar kayganlaşmıştı. Polis sirenlerinin kırmızı ve mavi ışıkları ıslak zemine vuruyor, tüm sokağı kan ve neon renklerine boyuyordu. “Sağ taraftan önünü kesin!” Dedektif Adrian Morel’in sesi telsizlerden yankılandı. Siyah kapüşonlu siluet ara sokağa daldığı anda dört polis peşinden koşmaya başladı. “Köşeye sıkıştırın!” “Kaçamaz!” Adrian hiçbir şey söylemedi. Yıllardır aynı cümleyi duyuyordu. Kaçamaz. Ama hep kaçıyordu. Kapüşonlu kişi tek bir kez bile arkasına bakmadı. Ne paniğe kapılmıştı ne de rastgele yön değiştiriyordu. Sanki polislerin bir sonraki hamlesini önceden biliyordu. Adrian hızını artırdı. Ayakkabıları su birikintilerinin içine gömülüyor, nefesi göğsünü yakıyordu. Bu gece farklı olmalıydı. Aylar süren takip… Sayısız başarısız operasyon… On iki cinayet… Ve geride bırakılmamış tek bir parmak izi. Önündeki siluet dar çıkmaz sokağa daldı. Adrian’ın gözleri parladı. “Çıkışı yok.” İki ekip sokağın girişini kapattı. Diğer ekip arka taraftaki duvara ulaştı. Kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. “Silahlar!” Metal sesleri yağmurun uğultusuna karıştı. Sekiz namlu aynı anda siyah kapüşonlu kişiye doğruldu. “Olduğun yerde kal!” Siluet yavaşça durdu. Elleri ağır ağır havaya kalktı. Yağmur siyah kumaşın üzerinden süzülüyordu. Kimse nefes almıyordu. Adrian bir adım öne çıktı. “Sona geldin.” Kapüşonlu kişi ağır ağır arkasını döndü. Yirmili yaşlarının sonunda görünen, korkudan bembeyaz kesilmiş genç bir adam… Adrian’ın kaşları çatıldı. Adam titreyen elleriyle cebine uzanınca bütün silahlar yeniden gerildi. “Yapma!” Genç adam buruşturulmuş banknotları çıkarıp iki eliyle havaya kaldırdı. “Silah değil…” Nefesi düzensizdi. “Bir kadın… Bana bu sokağa kadar olabildiğince hızlı koşarsam bu parayı vereceğini söyledi.” Banknotlar yağmurdan sırılsıklam olmuştu. “Sadece koşmamı istedi. Hepsi bu.” Yağmurun sesi yeniden duyulmaya başladı. Adrian önce banknotlara baktı. Sonra adama. Sonra boş sokağa… Çenesi istemsizce kasıldı. Bir kez daha… Yanlış kişiyi yakalamışlardı. Dedektif Adrian Morel boş sokağa son kez baktı. Yine kaybetmişti. Oysa katil , o sırada yalnızca üç sokak ötede , hiç acele etmeden bir apartmanın kapısını açıyordu. Yağmur, ayak izlerini çoktan silmişti. Ve bir kez daha… Avcı, av olmuştu. Bu Devam edecek…