V.PART: NİSYAN

Gerçekler anlamını birer birer yitirdiğine artık eskiden olduğumdan daha güçlüydüm. Karşımda oturan gerçeklerin her biri bana onu anımsatıyor yaralı olan kalbimi giderek daha da kırıyordu. Elimde tuttuğum mektubu ve telefonu tam yarım saattir izliyordum. Eyleme geçme dürtüsü, yanımdaydı. Hatta ona galip gelmek istiyordum ve belki de adım atmak. Kaç defa yutkundum bilmiyorum ama artık zamanı gelmişti. Ondan kaçtığımı sanıyordum ve bir süre kendimi iyi idare edebilmiştim. Ama şimdi, şimdi kaçamıyordum. Ne kadar kaçarsam kaçayım her şey yine aynı döngüde ilerliyordu. Sanki kader ellerini birleştirip bizi birbirimize bağlayarak düğüm atmıştı. Çünkü ben yarattığımız bu düğümün içinden çıkamıyordum. Onu aramalı ve hesap sormalıydım ama bu biraz bile içimdeki öfkenin soğumasına neden olmayacaktı. Daha fazlasını istiyordum. Her zaman daha fazlası vardı şimdi onu olanaklar haline getirmeye çalışacaktım. Telefonu aldım ve iki yıldır ismi olmayan ve yalnızca baş harfi olan o numaraya tıklayıp mesaj attım. E Her zamanki yerde, aynı saatte. Yazdığım gibi telefonu ters çevirip masaya bıraktım ve elimdeki mektubu masaya bıraktım. O fotoğrafsa hala aynı yerde yatağımın üzerindeydi. Akşam o kadar çok ağlamıştım ki boğazım ağrıyordu yutkunup kalktığımda yatağa uzanıp ultrason fotoğrafını aldım. Küçük bir nokta, o gece ona bu haberi verdiğimi anı hatırlıyordum oradan aceleyle çıkmadan hemen öncesinde vurulmuş ve o zaman onu kaybetmiştim. Gözlerimi yumarak sakin olmaya çalıştım en azından oraya vaktinde gidene kadar iyi olmalıydım. “Minel?” Kapıma bir kaç kez daha vurulduğunda Maya’nın benim için geldiğini anladım. Onu dün akşam orada yalnız başına bırakmıştım. Dudaklarımı dişleyerek yatağımın üzerinde olan mektubu ve ultrasonu çekmeceye koyarak saçlarımı omuzlarıma attım. Kapıyı araladığımda karşımda duran kişiler Maya haricinde neredeyse herkesti. Lena, Maya’yı kenara iterek odaya geçtiğinde gerginliğim daha da arttı. Şaşkınlıkla karşımdaki üçlüye baktığımda Matteo ellerini kaldırıp ben masumum dercesine ikisinin arasından sızarak yatağıma oturdu. “Ne oldu?” Matteo’ya baktığımda ikisine gözlerini kısarak bakıp gülmeye başladı. “Öğrendiğinde gülmekten bayılacaksın.” Mırıldandı kahkahalarının arasından. Lena homurdanarak yanımdan geçti. “Maya ile aynı yatakta uyandık.” Dediğinde Matteo gülmeye devam etti. Gözlerini devirip sertçe nefes aldığında şişen yanaklarına ve öfkeli gözlerine merakla bakmaya devam ettim. “Yani sorunu hala anlamadım.” Maya’ya baktığımda kırmızı yüzünü saklamaya çalışıyordu. Homurdanıp kollarımı göğsümde birleştirdim. “Bu saatte buraya gelmenizin önemli nedeni ne merak ediyorum. Biriniz anlatmaya başlayacak mı yoksa—“ “Çıplaktık.” Diye tamamladı sözümü Maya. Kaşlarımı kaldırıp iksine baktığımda gözlerini yüzüme çeviremediler. “Yani baya baya sarhoştuk. Ve işin kötüsü de akşam ne olduğunu hatırlamıyoruz.” Biten sözlerin ardından Maya alnına vurarak inledi. “Siktir ya!” Matteo yatağımın üzerinde ikisine bakıp gülmeye devam ediyordu. “Yani… bu biraz.” Dudaklarımı ısırıp gözlerimi gülen Matteo’ya çevirdiğimde ikimizde aynı anda kahkaha attık. “Bir daha seninle aynı yerde içmeyeceğim.” Mırıldandı Lena. Yüzünden anladığım kadarıyla bazı şeyleri anımsıyordu. Sanırım olayın şokunu üzerinden atamamıştı. Maya gözlerini irileştirdiğinde “ne olduğunu bile tam hatırlamıyoruz ki?” Diyerek saçlarını çekiştirip masanın kenarına kalçasını yasladı. Üzerinde onu görmeye alışık olmadığım tarzda kıyafetler vardı. Bunun en başında saten eteğin üzerine giydiği pembe tişört gibi. Onu o kadar dikkatli izlemiştim ki gözlerini bana diktiğinde elimle giysilerini gösterdim. “Modaya saygım var ama bu kombin gelişigüzel olmamış mı sence de?” İkinci bir şok daha yaşandı o an. Maya, üzerini düzeltip aynadan kendine baktığında inleyerek başını geriye attı. “Ben buraya bunlarla mı geldim şimdi?” Matteo o kadar gür kahkaha attı ki yan odadan bile duyulduğuna emindim. “Sanki başka bir yerden geldik. Odamız karşısı farkında mısın?” Lena homurdanıp saçlarını at…