3. İP ÜSTÜNDE CANBAZ, İP UCU ELİNDE

3. İP ÜSTÜNDE CANBAZ, İP UCU ELİNDE ipucu, rehber çölde çiçek, teoman alaca tüylü kuş, ilhan irem yaşım çocuk, mabel matiz kirli beyaz kedi, hümeyra "Derin bir kuyunun içine uzun süre bakarsanız, o da sizin içinize bakar." — Nietzsche Kalsam da kaçsam da ben o denizde boğulacağım. Boğuldun sevgilim. Kalsam terk edildiğim denizde, kalbim atacak sebep bulamayacak. Bulduğunda terk ettin sevgilim. Kaçsam fırtınanın uğramadığı başka bir denize, fırtınanın sebebi ölümüm olacak. Öldün sevgilim. Kalsam fırtınasını dindirdiğim bu denizde, aklımın savaşı kalbimi bitirecek. Önce aklın bitti sevgilim. Kaçsam terk edileceğimi bile bile, kimsesizliğim sebebim olacak. Kendini, sen kimsesiz bıraktın sevgilim. Çünkü kimse hiçbir zaman bilemeyecek; fırtınayı çıkaranın, denizi, fırtına yüzünden terk ettiğini. Ben bileceğim sevgilim. Kalbimi durduran sebebin, fırtınanın sebebinin, aklınla kalbinin savaşının sebebinin, kimsesizliğinin sebebinin; unuttuğun, ben, olduğunu; bileceğim sevgilim. Yüzüne baktım. Gözlerine. Kör kuyularına. İçime bakıyor mu, bilmiyorum. Baktığı yerde ne görüyor, bilmiyorum. Derin kör bir kuyunun içine bakıyorum ve tek gördüğüm, karanlık. Ben bir tek bunu biliyorum. Bakışları yüzümde gezdiğinde, gözlerinin hareketinden anlayabiliyordum; yüzümdeki dört bende gezmişti. Bunu daha önce de yapmıştı. Yutkunduğunda hareket eden adem elmasına takıldı gözlerim. Yüzüme kan sıçradığında gözlerimi kapattım sertçe. Bunu düşünmek dahi, tüylerimin ürpermesine sebep oluyordu. Göğsünde kala kalan elimin üstünde elini hissettiğimde, gözlerimi açtım tekrar. Konuşma sırası bende olduğu için mi susuyordu yoksa söyleyecek bir şeyi mi kalmamıştı, bilmiyordum. Elimi tutup göğsünden çekti. Elimi parmak uçlarıyla okşayarak bıraktığında istemsizce yutkundum. Önümde eğilerek kolunu bacağımın yanından uzattığında ne yaptığını anlayamadım. Anlayamadığım tek şey bu değildi. Kalbimin hadsizce fazla hızlı atışıydı. Koltuğa oturduğunda geniş bir şekilde, elindeki bardağı gördüm. Dilini yanağının iç duvarında gezdirdi, konuşmadan önce. "Emir gelecek. İşimiz var. Kalacaksan," İmalı bir şekilde gülümsüyordu son kelimesine kadar. "Kal." Hiçbir şey söylemeden, orada öylece, iki yana genişçe açtığı dizlerinin önünde duruyor olmaktan rahatsız oldum. Yalan söyledin. Gözümün önünde beliren, yabancı, sahte, asla ama asla gerçek olmayacak anlardan, o anın içinde olmaktan, o anın içinde olamamaktan- Bundan rahatsız oldun. Yanına değil, tekli koltuğa otururken istemsizce kasılan sol elimin parmaklarını kıtlattım. Ne işi vardı Emir'le de, bana kalabileceğimi söylüyordu? Hayır. Bana söylediği bu değildi. Bunu fark ettiğimde yüzüne baktım. Bardağını alt dudağına dayamış, bakışlarını bahçeye dikmişti. Kal Alaca, diyordu. Sen değilsin o fırtınalı deniz. Benim . Kendini kandırma. Börü, cam kapıda Emir'i görünce bardağındaki içkiyi tek yudumda bitirdi. Kendime çekip kolumu sardığım dizlerimi düzlettim, Emir içeri girerken. Üzerinde simsiyah bir takım ve siyah kaşe kabanı vardı. "Selamünaleyküm." "Aleykümselam," dedi Börü, sesli bir nefes verirken. Emir önce benimle sonra Börü'yle tokalaştı. "Hayırdır?" diye sordu Emir, başıyla sehpada duran sürahiyi işaret ederek. Börü bana bakmadan, ama anlayacağım kadar ima dolu bir şekilde, "Hayırdır inşallah," dedi, ayağa kalkarken. "Yukarı," dedi. Merdivenlere yöneldiklerinde Börü durup hala oturan bana baktı. "Kalmıyor musun Alaca?" Ayağa kalktım bir şey demeden. Emir kabanını Seyyal Hanım'a verdi. Bu evin hala çözemediğim şeyleri vardı. Biri de buydu. Bu kaban nereye gidiyordu? Merdivenleri çıktık. Börü'nün çalışma odasına giden merdivenleri de çıktık. Merdivenin sonunda yine bir kapı vardı. "Şifreyi hatırlıyor musun Alaca?" diye sordu Börü. Hatırlıyordum. Ama neden sorduğunu anlamamıştım. Belki hatırlamamı istemiyordu. "Hayır," dedim. Kapıdaki şifre panelinin yanındaki ekrana sağ avucunun içini bastırdı. Çelik kapı sağa doğru çekilerek açıldı. Anlamaya çalışıyordum sadece. Bu kadar korunacak neyi vardı? Peşlerinden hızlıca geçtiğimde…