1. DENİZE DÜŞTÜĞÜNDE SARILDIĞIN YILAN

1. DENİZE DÜŞTÜĞÜNDE SARILDIĞIN YILAN uzak yol, güncel gürsel artıktay kuyu, ediz hafızoğlu, bidar bir ay doğar, cengiz özkan katil & maktül, yüksek sadakat 4 Aralık 2020'den birkaç saat önce... Bazen kaybolmak iyidir, insana evini buldurur. Ama bazen kaybolmak kötüdür, insana kendini unutturur. Kaybolmanın iyi olmadığı yerdeyim, bir uçurumun ucunda. Saçlarım yüzüme geliyor, rüzgar her şeyi yıkmak için esiyor gibi. Ayağımın altındaki toprak çamurlaşmış. Karanlık etraf. Bir yerden cılız bir ışık geliyor. Denizin sesini duyuyorum ama göremiyorum. Dalga var. Ayaklarım kayıyor. Başım çok dönüyor, gözlerimi açık tutamıyorum. Bak. Tanıdık biri. Tanımıyorsun beni. "Göremiyorum," diyorum, sesim yalvarır gibi. Bakmıyorsun. "Kimsin sen?" Gözlerimi açamıyorum Bak. O kadar tanıdık ki sesi, her gün duyuyormuşum gibi. Duyuyorsun çünkü. Gözlerimi açıyorum zorla. Gördüğüm manzara korkuyla geriye bir iki adım atmama sebep oluyor. Ne kadar geri gidersem gideyim toprak ileri akıyor, uçurumun kenarında denize dökülüyor.. Göremediğim ama sesini duyduğum deniz ayaklarımın altında. Uçurumun dibindeyim. Yere düşüyorum geriye gitmeye çalışırken. "Yardım edin!" Sana senden başkası yardım edemez. Yine o, her kimse, her nerdeyse. Kimse, öylesine. Uçuruma doğru kayıyorum. Avucumun içindeki ipi görünce istemsizce kafamı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Uçan balonum elimden kaçmış. Annemin sözünü dinlememişim, ipi bileğime bağlamamışım; hayır, annem zaten bir şey söylemezmiş. Balon mu uçup giden? Birkaç hayat mı? Atla! Atla! Atla! Ölüme yakın, hayata uzak. İyi ki doğdun . Kim bu konuşan? Kafamı kaldırıp gökyüzüne bakmışım, kırmızı balonun arkasından. Balon. Kalp. Gül. Kırmızı. Kan. Ellerimde kan. "Üzülme, ben sana alırım balon. Yine." Üzülmüyorum. Kimin bu kan? Benim. Öldürdün ya beni, sevgilim. Ben kimseyi öldürmedim. Uyan, Alaca . Öldürdün beni uyan. "Alaca uyan," diyor Elvin. Onların ne işi var burada? Uçuruma uzaklar, bana uzaklar. Sarp yanında. Bana sesleniyordu. "Yardım et. Batıyorum. Yardım et." Sana senden başkası yardım edemez, Alaca . Kimdi bu? Öldüm ben. Ölüler konuşamaz, sevgilim. "Kabus görüyorsun Alaca!" diyor Elvin bu sefer. Kabus değil. Ben buradaydım. Biliyorum. Ben buradaydım. Ellerimde kan. Var, kan var, çok vardı. Buradaydın, sevgilim. Beni bıraktın. Onu dinledin. Kimi dinledim? Atla Alaca! Atladım. Öldük, sevgilim. Kabus. Derin bir nefes aldım tavandaki tanıdık avizeyi görünce. "Korkma," dedi Elvin, yatağın köşesinde oturmuştu. Yavaşça doğruldum, öksürürken. "Kan ter içinde kalmışsın. Kabustu sadece." Sarp, komodindeki bardağıma su doldurup bana uzattı. Bardağa uzandım, ellerim titriyordu. Bıkkınlıkla sesli bir nefes verdim. Elvin suyu içmeme yardım etti. "Alaca, bi' duş almak ister misin? Yemek hazırlayayım ben de sana, ilaçların var, en azından bir çorba iç." "Niye buradasınız?" dedim, bu saatte burada olmamaları gerektiğini yeni fark ediyordum. "Sen-" diye başladı Sarp, Elvin devam etti. "Uyuyordun, babam eve gelme dedi, Sarper de gitmedi." Yanlış cevap verdiler. "Bayıldım mı?" Saat akşam on buçuktu. Cevap vermediler ama ben cevabımı aldım. Sen bayıldın Alaca, babam eve gelmeyin, tek kalmasın dedi. Yataktan kalktım. "Gidebilirsiniz, iyiyim. Duşa gireceğim, ilacımı içip uyuyacağım. Söz. Evinize gidin." Bir şey demelerini beklemeden banyoya girip kapıyı kilitledim. Kabustu. Bilinçaltı, bilinçdışı her neyse. Kabustu. Orada değildin. Hiç olmadın. Hiç oldun . "Sus," diye fısıldadım istemsizce. Suyu açtım. Kıyafetlerimi çıkarıp suyun altına girdim. Su soğuk. Su sıcak. Deniz soğuk . Ateş sıcak . Suyu kapatıp havluya sarındım. Duştan çıktım. Elvin yatağımı toplamıştı. Odamın kapısında durup salonu dinlemeye çalıştım, ses yoktu. Elvin de Sarp da git dediğimde gitmezlerdi. Odamın kapısını kapatıp yatağıma yöneldim. Yatağın altından siyah kapaklı defteri alıp ilk sayfasını okudum, her uyandığımda yaptığım gibi. Dört kez sayfada yazanları okuduktan sonra üstümü giyindim. Bayılmadan birkaç dakika önce annemden mesaj geldiğini hatırlıyordum. Telefon…