NİSYAN

Tüm hakları saklıdır. Bu romanın telif hakkı gerekli makamlarca alınmıştır. Nisyan, unutmak demektir. 🗝️ "Ateş, yakabileceği her şeyi yakana dek yanar— ancak o zaman söner..." -Oruç Aruoba- 🗝️ bir adın kalmalı geriye bütün kırılmış şeylerin nihayetinde aynaların ardında sır yalnızlığın peşinde kuvvet evet nihayet bir adın kalmalı geriye bir de o kahreden gurbet sen say ki ben hiç ağlamadım hiç ateşe tutmadım yüreğimi geceleri, koynuma almadım ihaneti ve say ki bütün şiirler gözlerini bütün şarkılar saçlarını söylemedi hele nihavent hele buselik hiç geçmedi fikrimden ve hiç gitmedi bir topak kan gibi adın içimin nehirlerinden evet yangın evet salaş yalvarmanın korkusunda talan evet kaybetmenin o zehirli buğusu evet nisyan evet kahrolmuş sayfaların arasında adın sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı bu sevda biraz nadan biraz da hıçkırık tadı pencere önü menekşelerinde her akşam dağlar sonra oynadı yerinden ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca sen say ki yerin dibine geçti geçmeyesi sevdam ve ben seni sevdiğim zaman bu şehre yağmurlar yağdı yani ben seni sevdiğim zaman ayrılık kurşun kadar ağır gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın yine de bir adın kalmalı geriye bütün kırılmış şeylerin nihayetinde aynaların ardında sır yalnızlığın peşinde kuvvet evet nihayet bir adın kalmalı geriye bir de o kahreden gurbet beni affet kaybetmek için erken, sevmek için çok geç (ya ibrahim sadri'ye ya ahmet hamdi tanpınar'a ait bir adın kalmalı şiiri) ⛓️ Dinle, gece uyumadan önce annenin anlattığı masalı. Yazmışlar kaderini, sen almadan ilk nefesini. Parmak kırılmadan önce, baba komutan değilken, anne vatan değilken, Fransa, Paris " Araf ne biliyor musun?" diye sordu solgun tenli kadın altı yaşındaki çocuğa. Kafasını iki yana salladı çocuk. Masalın bitmesini bekliyordu uyumak için. "Araf, cennetle cehennemin arasıdır," dedi annesi. Uykulu gözlerle annesine bakıyordu çocuk. Cennet ve cehennem ne demekti, onu da bilmiyordu. Babasının anlattığı masallar daha güzeldi. "Bu masalına adı Araf," diye devam etti annesi. Şimdiden sevmemişti çocuk. "Yıllar önce kara bir kurt," dedi kadın, derin bir nefes alıp devam etti. "Nefes almakta zorlanan dişi bir kurda yuva olmuş. Hikaye böyle başlamış." Hikaye böyle başlamazdı. Annesinin ona sarılması lazımdı, saçlarıyla oynaması lazımdı. Babası öyle yapardı. Çocuk saçlarıyla oynanmıyorsa uyuyamazdı. Kara saçlı kara gözlü küçük çocuk annesini dinliyordu. "Dişi kurt, karnında yavru taşıyormuş. Aslında nefes almak istemiyormuş fakat yavrusu için çırpınıyormuş. Karakurt, ona ve yavrusuna sahip çıkmış, onlara evini açmış. Yememiş yedirmiş, içmemiş içirmiş. Sonra bir gün, dişi kurdun yavrusu dünyaya gelmiş. Gözü ceylan gözü, kürkü boz rengi küçük bir kurt. Karakurt ona baba olmuş, oğlu bilip bağrına basmış. Ama etrafı tehlikeliymiş bu karakurdun. Hem yavrusunu hem de eşini kurtarmak için çok çabalamış. Yorgun düştüğü bir anda düşman onun yavrusunu avlamış. Ne karakurt ne de dişi kurt hiçbir şey yapamamış. Gel zaman git zaman... Dişi kurt yavaş yavaş ölüyormuş. Karakurt ise baba olmak istiyormuş, çok sevdiği eşini korurken ona yardım edecek birisi olsun istiyormuş. Fakat dişi kurt, tekrar ana olmaya hazır değilmiş ve istemiyormuş. Korkuyormuş hem de ama karakurda söyleyememiş. Karakurt onu öyle güzel seviyormuş ki hayatımda bir kez onu mutlu edeyim diye düşünmüş. Bir zaman sonra dişi kurdun karnına bir yavru düşmüş. Karakurt kırk gün kırk gece kutlamış bu gebeliği. O ne kadar mutluysa dişi kurt bir o kadar korkuyormuş ama yapacağı hiçbir şey yokmuş. Yavruyu istemeye istemeye bir gece vakti çığlıkları yeri göğü inletirken doğurmuş." Çocuk bu hikayeyi sevmemiş. Siyah saçlı prensesin hikayesini dinlemek istiyormuş. Rüyasında prensesi görmek istiyormuş, ağlayan bir kurt değil. "Göğün rengini kürkünde taşıyan, kapkara gözlü bir yavrusu olmuş. Yavru daha anasının sütünü emmeden babasıyla ormanlara koşmuş. Evin yolunu hiç unutmaz ama eve de hiç gelmezmiş. Onun evi orman olmuş. Sık ağaçlar göğü görmesine engel olmuş, ama o pes etm…