Giriş

KÜL "İhanetten Geri Kalan" İhanet sizi ortada bıraktığında aslında her şeyin başında olduğunuzu anlayın. 20 Mart 2004 İhanetin sizi ortada bırakabildiği kadar bıraktığını düşündüğünüzde aslında daha başında olduğunuzu anlayın. Çünkü ihanet kişiyi tazeler, arkadan vurulan o eski, zayıf halini alır ve yeni birisi yaratır. İhanetten geri kalmış birisi. Her şeyin farkında olan birisi. Doğru mudur bilinmez ama en yıkıcısı sevgiye olan ihanettir derler. Ben de öyle düşünüyorum. Çok şükür ki bana bu duyguyu asla tattırmayacak bir adamla evliyim. 1995'ten beri hayatımda. Ailesizliğimde yanımdaydı, gençliğimde yanımdaydı ve hâlâ öyle. En mutlu günümde de en kötü günümde de elimi hiç bırakmadı. Bazen onu uzun uzun izlerdim, yıllar geçse de hiç değişmediğini düşünürdüm. Aynı bakış, aynı gülüş... Belki de bana her seferinde aynı güveni hissettirdiği içindi. Şimdi ise ona birlikte yaşayacağımız en büyük mutluluğu söylemeye gidiyorum. İçim içime sığmıyor anlatacaklarım, kuracağım cümleler, yüzünün alacağı şekil zihnimde canlanınca vücuduma bir enerji geliyor. Dudaklarım iki yana kıvrık neredeyse diş etlerim gözüküyor ama kendimi düşlerimden uzaklaştıramıyorum. Hatta eve gitmeyi bile bekleyemediğim için günlüğümü çantamdan çıkarıp dolmuşta yazmaya başladım. Birazdan da kapatıp inmem gerekiyor. Aslında bu günlüğü yazmamın amacı yıllar sonra bir çocuğum olursa ondan önceki hayatımın nasıl olduğunu bilmesini istememdi. Belki anlatmaya gücüm yetmezdi o büyüyünce belki de yanında bile olamazdım ama hayatımdan kimlerin geçtiğini bilmeliydi. Ve sanırsam bu günlükte karşılaşacağı en iyi kişi kendisi ve Serhat olacak. Biricik sevgilim...Onu sana anlatmıştım aslında ama yine bahsetmekten zarar gelmez. Dedim ya 1995'ten beri beraberiz diye. Sevgili olmuştuk o sene ondan 4 yıl sonra 1999' da evlilik teklif etti. Kabul ettim tabi fakat ailem sorun çıkarınca kaçtım. Bana bunu yaptığım için kızma lütfen çiçeğim çünkü yapabileceğim tek şey buydu. Aslında yaptığım şey kötü de gitmedi. Harika bir ilişkimiz vardı, dini nikahımız kıyılmıştı ve ayrı eve çıkmıştık. Düğüne o kadar para vermek istememiştik onun yerine kendimize yatırım yapmış istediklerimizi almıştık. 5 yıl sonra da işte buradayız. Ona harika bir haber vermeye gidiyorum çiçeğim ve sende benimle geliyorsun. Bu sayfayı yazarken bu kadar acele etme sebebim ultrason fotoğrafını elimde tutarken ki heyecanımın tekrarının olmayacağı olması. Bambaşka bir his, çok başka bir duyguymuş bu annelik. Şimdi dolmuştan ineceğim ve Serhat'ıma gidip haberi vereceğim. Haberi verdikten sonra belki hemen yazmaya devam edemem ama geri döneceğim. Seni her zaman çok sevecek olan annen 🍀 Titreyen elleri ile yazdığı defteri kapatıp çantasına koyan kadın dolmuştan inmek için ayağa kalktı. Düşmemek için araç içindeki paslı demirlerle tutundu ve ineceği yer geldiğinde şoförden rica edip indi. O kadar mutluydu ki sadece elleri değil bacakları bile zangır zangır titriyordu. Sağ elinde tuttuğu siyah-beyaz, anlaşılması zor resimlere ara sıra bakıp gülümsemesini büyütüyordu. Normalde ona upuzun gelen yol şimdi bu titrek adımlarla bile kısa gelmişti. Apartmanın kapısının önüne geldiğinde resimleri pantolonunun arka cebine koydu ve yürürken çantasından çıkarıp eline aldığı anahtarla kapıyı açtı. Binanın içine girip merdivenlere yöneldi. Önleyemediği heyecanıyla beraber birkaç defa düşme tehlikesi atlatıp sonunda dairelerine vardı. Anahtarı sessizce deliğe takıp yine olabildiğince sessiz hareketlerle çevirdi. Kapı açıldığında birkaç saniye eli kapı tokmağında durdu, içeriyi dinledi derin nefes sesleri kulağına dolduğunda eşinin uyuduğunu anlayıp tereddüt etmeden içeri girdi. Salonun kapısına ilerleyip pervazdan içeri baktığında Serhat'ın üçlü koltukta uyuya kaldığını gördü. Bir eli koltuktan aşağı uzanmış diğer eli başının altında televizyona dönük yatan adama bakarken kalbinin tekrar attığını hissetti. Derin bir iç çekip mutfağa gitti. Hastaneye gitmeden önce aldığı iki kişilik ufak pastayı tezgaha bıraktı. Ardından üzerindeki kaban…