VII. SARMAL

"Gitme aklım, sende kalır, uyuyamam geceleri. Biz ayrılmadık seninle, hiç ayrılmadık sevginle, değil bir sene, bir gün bile..." Önümdeki ince uzun bardağın içindeki şeffaf sıvıyı dudaklarımdan içeri yolladım. Bir an midem bulandı ama hemen geçti sonrasında. Gözlerimi kapattım, mezelere hiç uzanmadan, içmeye devam ettim. Boğazın soğuk suları ayaklarımın altındaydı, hafifçe ayakkabılarıma değiyor, geri çekiliyordu. Gözlerimi açtım, derin bir nefes aldım, şarkılar değişti, bardaklar devrildi, şişeler bitti. Bugün işe gitmiştim, Aladağ ile toplantı vardı ama o saatlerde başka bir şirkette toplantıya katılmıştım, aslında katılmama gerek yoktu ama katılmıştım işte, kaçmıştım. Gün boyu da odama uğramamıştım, beni izlesin istememiştim. Kahve alanında kahvemi içtiğimi görenler, şok içerisinde baksa da umurumda olmamıştı. Ama laf vermemek için, duruşmalarda olan Ayşin'in odasında oturmuştum. Babam gelmemişti, dedem sık sık gelmiyordu zaten. Sevilay Hanım'la, Aladağ ile olan toplantı sonrasında görüşmüştük, mimarlarımız ortak bir dil bulabilmişti sonunda. Ama çok sıkıntı çıkacak gibiydi. Şimdi de beni kimsenin bulamayacağı, sahil kenarı bir meyhanedeydim. Burada kimse beni tanımıyordu, bu iyiydi. Normal bir insanmışım gibi davranılıyordu, bu inanılmaz güzel hissettirmişti. Özel biri gibi davranılsın isterdi herkes ama ben utanıyordum, istemiyordum. Başımı eğdim, midem bulanıyordu. Çok içmiştim ama bence ondan değildi, hissettiklerim bana ağır geliyordu. Mide atağı yaşıyordum şu sıralar, stresim mideme vurmuştu tamamen. İlaçlarla ayakta kalmaya çalışıyordum. "Benzemez kimse sana..." Gözlerimi yumdum. Şarkı bitti, derin bir nefes aldım. Bardağı tekrar doldurdum, içmeye başladım. Rüzgar esti, saçlarım havalandı, içim titredi ama üzerime bir şey almadım. Yüzümü sıvazladım, kendime gelmeye çalıştım ama yapamadım. Bir an bakışlarımı girişe çevirdiğimde, gördüğüm derin kahve gözlerle duraksadım, ikimiz de şarkıyı dinledik. "Ah İstanbul İstanbul olalı... Hiç görmedi böyle keder. Geberiyorum aşkından, kalmadı bende gururdan eser." Adımları karşıma doğru geldi, çekti tabureyi oturdu. Uzandı, kendine bir bardak doldurdu. Birkaç büyük yudum aldı. Konuşacak gibiydi ama konuşmadı, sustu. Birlikte içtik, sessizlikle anlaştık. Orada yaklaşık üç saat oturduk, hiç sözsüz. Kâh birbirimize baktık, kâh denize. Ama hiç konuşmadık, dilimiz dönmedi. Üç saatin sonunda, çantama uzandığımda çalan şarkı, ağlama isteği oluşturdu bende. "Bu garip bir veda olacak çünkü aslında hep içimdesin. Ne kadar uzağa gitsem de, gittiğim her yerde benimlesin." Gitme, der gibi baktı bana. Dudakları aralandı, nefes almaya çalıştı. Derin kahve gözleri, daha bir derin bakıyordu şimdi. Yavaşça ayaklandım, çantamı sıkıca tuttum. "Gidiyorum ben, hoşça kal..." diyen şarkıyla, sarsak adımlarımı dikkatli atmaya çalışarak yürüdüm. Çantamdaki nakit paradan fazla aldım ve bırakarak, çıktım. Kapının önündeki taksiye bindiğimde, Gökalp kapıdaydı. Hızlı nefesler alıyordu. Hafifçe gülümsedim, gözümden yaş süzüldü ve taksi hareket etti. İşte şimdi, öleceğimi hissediyorum. İşte şimdi, cehennemime doğru yol alıyordum. Bu çok başka... Çaresizliğin adı çok başka ama tadı damağımda, hissi ruhumda, prangaları bileklerimde. *** Gökalp'i son gördüğüm andan itibaren, iki gün geçmişti. Ortalık sessizdi. Şirkete gelmiyordu babam, onu görmemem iyiydi. Ben ise düşünüyordum, ne yapabileceğimi düşünüyordum. Ama bir çıkış yolu bulamıyordum. O rapor çok sıkıntılıydı. Ama bir yolunu bulacaktım. Bulmalıydım. İşten çıktıktan sonra, evimin aşağısındaki sahile oturdum, eve hiç gidesim yoktu. Kaçmaya çalışıyordum, kaçıyordum da. Gökalp'i görmemiştim, bu iyiydi. Birden yanıma bir beden oturunca irkildim, başımı çevirdim. "Selam güzellik." Kaşlarım çatıldı. "Ne işin var burada?" "Müstakbel karımın yanına geldim, ne var bunda?" İğrenç yeşil gözlere baktım. "Benden önce, çalıştığın birçok iş kadınını taciz ettin, altında çalışanları taciz ettin, ben seni yerin dibine gömerken, bunları ortaya çıkarmadım çünkü annene üzüldüm…