VI. SARMAL

Gözlerimi araladığımda, kolumda hafif bir acı vardı. Başımı çevirdiğimde, serum takılıydı. Etrafa bakındım, odamdaydım. Kapım yavaşça açıldığında, o tarafa döndüm. Gökalp elinde kaseyle bana doğru geliyordu. "Bir şeyler yemen lazım," dedi ve doğrulmama yardımcı oldu. Konuşamadım bir süre. Sessizce bana çorba içirmesine izin verdim. Yavaşça dudaklarımı sildi, bana su içirdi. Sonrasında elindekileri götürdü ve geri geldi. Hafifçe uzandığımda, yanıma oturdu. Çok yakınımdaydı. "Neler olduğunu anlatacak mısın?" Sesinde gizli bir öfke vardı. "Kim dağıttı evi?" "Ben," dedim sadece. "Neden öfke nöbeti geçirdin?" "Önemli değil," dedim ve gözlerimi kapattım. "Neden hastanede değiliz?" Aslında bunu istemezdim. "Kimsenin seni böyle görmesini isteyeceğini zannetmiyorum." Gülümsemek istedim ama dudaklarım bana ihanet etti. Başımı salladım sadece. "Teşekkür ederim," diye fısıldadım. "Etme," dedi. "Yardım etmeme izin ver." Gözlerimi kapattım. "Git," diye fısıldadığımda, yumrukları battaniyemi sıkıyordu. "Gitmeyeceğim," dedi. Ve öyle de oldu. Sonraki iki gün boyunca, sürekli yanımdaydı. Konuşmuyordum. Ayşin'le de konuşmamıştım. Annem aramıştı, onu da açmamıştım. Ayaklarımdaki kesikler biraz canımı yaksa da yürüyebiliyordum. Dudağımı rujla kapatabilirdim, başımda hafif morluk vardı, çok şişlik yoktu. Ama oradaydı işte. "Benim acil şirkete geçmem gerekiyor," dedi odaya giren Gökalp. Elinde telefonu vardı. "Git, ben de dışarı çıkacağım," dedim. Kaşları çatıldı. "Ayşin benimle olacak." Başını salladı. "Akşam geri geleceğim." "Gelme," dedim sinirle. "İki gündür dibimden ayrılmadın zaten! Gerek yok gelmene, ben idare ederim." "Geleceğim," dedi sertçe. "Gelmeyeceksin," dedim hırsla. "Seni evimde istemiyorum." Aslında, varlığı bana iyi geliyordu. Tek başına tüm evi toplamıştı hatta, evimde dağınıklık bile yoktu. Her gün özenle dudağıma ve alnıma krem sürüyordu. Ayaklarıma krem sürüyordu, bacaklarımdaki hafif kesiklerle bile ilgilenmişti. Tabii bunları ben uyurken yapıyordu, diğer türlü izin vermiyordum. "İstediğini söyle, geleceğim," dedi ve çıkıp gitti. Göz devirdim. Üzerime kot pantolon ve tişört giydim. Düz taban ayakkabı giydim ve çantamı aldım. Gözüme güneş gözlükleri taktım. Arabamla kuaföre geldiğimde, Ayşin kapıda beni bekliyordu. Sinirli gibiydi. "Ne olduğunu anlatacaksın," dedi yanına ilerlediğimde. "Sonra," dedim ve içeri girdim. İstediğim gibi boşaltılmıştı kuaför. Sandalyeye oturdum, sadece istediğimi söyledim. Gelen kahveyi de içmedim. Saatler sonra işimiz bittiğinde, aynada kendime bakıp gülümsedim. Küçük Mislina vardı sanki aynada. En son küçükken saçlarımı böyle kâküllü kullanmıştım. Fırsattan istifade tırnaklarımı da yaptırmıştım. Eve geçtiğimde, Ayşin peşimden girdi eve. "O hâlin neydi Mislina?! Konuşmadın benimle!" "Önemli değil Ayşin," dedim ve bize çay yaptım. Mutfağa oturduğumuzda, gözleri üzerimdeydi. "Başına, dudağına ne oldu?" "Çarptım." "Ya da biri yaptı." Gözlerimi yumdum sinirle. "Babamdı," dedim. Biriyle konuşmazsam, kafayı yiyecektim. Tek kişi Ayşin'di. "Gökalp'le bizi çekmiş magazin, öfkelendi. Bir şey yapamadım Ayşin," dedim gergince. "O bana vurduğunda, hiçbir şey yapamadım. Ben kendimi savunmak için ders alıyorum! Ama babama karşı bir şey yapamadım, küçüklüğüme döndüm sanki. Benden sonra anneme zarar vermesinden korktum." Sesim titredi. Titreyen ellerimle çaydan bir yudum aldım. Ayşin sessizdi, bu iyi değildi. Zihninde tilkilerin döndüğüne yemin edebilirdim. Gözleri hareketliydi, düşünüyordu. "Başka bir şey söyledi mi?" Dişlerimi sıktım. "Evlendirecekmiş beni," dedim gergince. "Melih Yılmaz'la." Ayşin'in gözleri irileşti çünkü olayı biliyordu. Şahit olmasaydı, ona da anlatmazdım ama görmüştü işte. "Yarın kalkıyor, işe geliyorsun. Babanla bu konuyu konuşma, ben çözeceğim." Rapordan bahsetmemiştim, bahsedemezdim. Kimseye söyleyemezdim. Ama en önemlisi oydu. Dedem bile kararını etkileyecek psikolojik hastalığa sahip olsa, o bile devre dışı kalırdı. Kurul böyleydi, çok netti kurallar. Başımı salladım sadece. Sessizce ça…