V. SARMAL

Çok uzun zaman sonra, beyaz bir takım giyiyordum şirkette. Beyaz, derin yırtmacı olan bir eteğim ve üzerinde düğmelerinin bir kısmını açık bıraktığım gömleğim vardı. Ayağıma bordo topukluları giydim ve kırmızı ojelerin olduğu tırnaklarıma baktım. Uzamışlardı, en kısa zamanda yaptırmaya gitmem gerekiyordu. Aynaya döndüm. Bordo ruju dudaklarıma yaydım, göz makyajım oldukça hafifti. Saçlarımı tokayla arkadan tutturdum, önüme düşmemeleri yeterliydi. Gümüş takılarımı taktım, Gökalp'in verdiği kolye, bileklik ve küpeler kasadaydı. Çantamı aldım ve koşar adımlarla evden çıktım. Karşımdaki evin kapısına baktım bir süre. Sonrasında hızla otoparka indim ve şirkete doğru hızla sürdüm. Girdiğimde, etrafta koşturmaca hâkimdi. Holdingin iki katı sadece bizimdi, kalanlar diğer şirketlere aitti. Ama bizimdi hepsi. Odama girdiğim gibi Ecem günlük planlama için hızlıca geldi. Kahvemi de getirmişti. Acı kahveyi içerken onu dinledim. Gün boyu toplantılar için koşturmuştum, Ayşin'i bile görememiştim. En son odamdaki koltuğa oturduğumda, kapı açıldı. "Gelebilir miyim?" "Gel canım," dedim Hira'ya. Sarışın kadın kapıyı kapattı, karşıma oturdu. "Konuşamıyoruz ne zamandır," dedi rahatça otururken. "Bu akşam Ayşin sen ben bir dışarı çıkalım diyorum." "Deniz kenarı bir yerde rezervasyon yaptıralım o zaman." "Rakı balık diyorum," dediğinde burnumu kırıştırdım. "Hadi ama," dedi. "Meyhane havasını seviyorsun, itiraf et!" "Evet ama rakı içemiyorum!" "Şarap içersin sen de, lütfen Mislina!" Dudağımı büktüm. "Tamam, Ecem'e söyle ayarlasın. Akşam sekizde birlikte çıkarız." Gülümsedi kocaman. "Tamam," dedi ve hızlıca odadan çıktı. Ayaklanıp masaya geçerken, karşımdaki odaya baktım istemsizce. Koltuğunu bana doğru çevirmiş adam, beni izliyordu. Arkasında konuşan sekreterini dinliyor muydu emin değildim. Çok bakmadan masama oturdum, ona arkamı döndüm. Mailleri cevaplarken, telefonum çaldı. Kişisel telefonum. Numara tanıdıktı. Açtım, yavaşça balkona çıktım, o da öyle. "Sen beni aramazsın ama bu ben arayamam demek değil." "Neden aradın?" "Proje için konuşmamız gerekiyor." "Bize gerek yok, mimarlar öncelikli. Onlar konuşmalı önce." "Hadi ama," dedi gülerken. "Her şeyi kontrol ettiğini biliyorum, orada olmak isteyeceksindir." "Sen orada olacak mısın?" "Sen oradaysan, elbette." "O zaman ben yokum." Güldü. "Orada olacaksın," dedi. "Yarın sabah 10'da, sizin şirkette." Bir şey söylemeden telefonu kapattığımda, telefonu kulağından çekti. Gülümsedi, baş selamı vererek içeri girdi. Göz devirdim ve odama döndüm. Akşama kadar çalışmaya devam ettim. Akşam olduğunda, kızlar benim arabama binmişti. "Son ses Bergen açıyorum!" Burnumu kırıştırdım. "Arabesk sevmiyorum." "Atma atma," dedi Hira arkadan. "Sevmek istemiyorsun ama bayılıyorsun! Gizlice dinlediğine yemin edebilirim." "Sezen Aksu dinliyorum elbette." "Müslüm Baba da dinliyorsundur!" Omuz silktim. "Hayır." "Aynen," dedi Ayşin alayla. Rezervasyonun olduğu meyhanenin kapısında durdum, görevli aracı aldığında çantamı alarak içeri girdim. Hemen bizimle ilgilenmişlerdi. Balkondaki masalar birbirine yakındı, bu yüzden genelde iki masayı biz alırdık, insanlarla dip dipe olmamak için. Boğaz ayaklarımın altındaydı, buraya bayılıyordum. Yavaşça oturdum, kare masada hepimiz bir köşedeydik. Mezeler geldi hızla, sonrasında balık sipariş ettik. Rakı geldiğinde, Hira'ya döndüm. "Doldur çocuğum." Kahkaha attı. "Aramızda sadece iki yaş var!" "E bu bizden küçük olduğun gerçeğini değiştirmiyor," dedi Ayşin alayla. Hira göz devirdi. Rakıları doldurdu. "Bana doldurma," desem de doldurdu. Üzerine su da ekledi. "Şalgamla iç, iyi gider." "Sevmiyorum!" "Çabuk çarpıyor diyemiyor da..." dedi Ayşin alayla. Göz devirdim. Gerçekten de öyleydi. Rakı beni direkt çarpıyordu. Balıklar geldiğinde, yemeye başladık. "Bugün dava vardı," dedi Ayşin. "Seren'in davası. Meriç Aktepe oldukça hazırlıklıydı," dedi ve rakısından bir yudum aldı. "Üzerime geldi de geldi!" "Ay adam fena yakışıklı Ayşin," dedi Hira. Göz devirdi Ayşin. "Karakteri yok! Yakışıklı olsa ne olur…