XVII. SARMAL

Günün gerginliğini bir sürü atamadım. Ayşin'i orada bırakmak hiç istemesem de bana gitmemi söylemişti, saygı duymuştum. Gerisini kendileri halletmeleri gerekiyordu. Şimdi, gecenin bir yarısı, salonda oturmuş, viskimi yudumluyordum. Biraz olsun unutmak istiyordum ama bağışıklık kazanmış gibiydim, sarhoş olmuyordum. Sinirlerimi bozmuştu. En sonunda boş içmek istemedim, bardağı masaya bıraktım, koltuğa uzandım. Hafifçe gözlerimi kapattığımda, kapı açıldı. Gökalp'in salona gelmesini bekledim, gözlerimi açtığımda bana baktı. "Uyumadın mı?" "Hayır, bir açıklama bekliyorum senden. Bir haftadır neredesin mesela?" İç çekti. Ceketini çıkardı, gömleğinin düğmelerini açtı ve ayak ucuma oturdu. Derin bir nefes aldı, ofladı. "Seni bulmak için sevkiyat patlatmıştım, şimdi sevkiyat yapmak zorunda kaldım. Onunla uğraşıyordum." "Silah mı?" "Başka bir şey mümkün değil," dedi hızla. "Silah çok masummuş gibi," dedim alayla. "Yapma Mislina," dedi. Çıplak bacağıma koydu elini, hafifçe okşadı. "Ben de istemiyorum ama zorundayım, biliyorsun." "Ne zaman tam olarak bırakacaksın?" "Bilmiyorum," dedi. "Sürekli yaptığım bir şey değil, bazı noktalarda dayım nakliyede bana ihtiyaç duyuyor." "Peki dayımın bundan haberi var mı?" "Elbette," dedi. "Başın ne kadar büyük belada farkında mısın? Dayın bunu ya öğrenirse? Kelle koltukta geziyorsun!" Sinirle doğrulduğumda, gülümsedi. "Hallediyorum," dedi. "Merak etme." "Gökalp," dedim sinirle. "Ya dayın öğrenirse? Seni öldürür." "Bir şey olmayacak," dedi ve saçımı okşadı. "Merak etme." "Ederim," dedim hızla. "Geçiştirme beni böyle!" "Çözeceğim Mislina, bana zaman ver." Derin bir nefes aldım. "Yatıyorum ben," dedim sinirle. "Duş alıp geleceğim." Başımı salladım öylece ve odaya girdim. Kendimi yatağa attığımda, Gökalp banyoya geçmişti. Sinirden asla uyuyamamıştım. Bir süre sonra yanıma geldi, her zamanki gibi sarıldı. "Melih mevzusunu konuşmadık," dediğinde nefesimin kesilmemesi için çabaladım. "Sana ne dedi?" "Saçma salak şeyler, boş ver." "Mislina," dedi uyarır gibi. "Boş ver Gökalp," dedim hızla ama sesim titredi. Siktir. Hızla doğruldu. "Mislina," dedi sertçe. Ona bakmadım, sırtımı döndüm. Beni dürttü. "Kalk," dedi. "Konuşacağız." "Uyuyacağım." "Ben öğrenirsem kötü olur Mislina." Öğrenemezdi. Bu yüzden sesimi çıkartmadım, bir süre sonra kendi kendine sinirlendi, yattı. Sabahı zor ettim. Gökalp uyanmadan da kalkıp evden çıktım. Şirkete erken geldiğim için kimse yoktu. Kendime kahve yaptığımda, asansör kapısının sesini duydum. Topuk sesi geldiğinde, iki kahve koydum ve çıktım kahve alanından. Ayşin beni görünce gülümsedi. Odama ilerlediğinde peşinden gittim. Koltuklara oturduk. Kahvesini yudumladı, sonra bana baktı. "Bana bir şey anlatmadı, sadece bir daha âşık olamayacağını söyledi. Senin anlattığını tahmin ediyormuş, üzerinde konuşmak istemedi." İç çekti. "Özür diledi," dedi titreyen sesiyle. "Böyle olmasını istemezmiş." Kahvemden bir yudum aldım. Sessizce dinledim. "Bilmiyorum Mislina," dedi. "Kendimi nasıl kaptırdığımı inan bilmiyorum." Uzandım, elini tuttum. Elleri titriyordu. "Senin bir suçun yok," dedim. "Ama aşacaksın." Bana baktı, gözleri doluydu. "Sen aşabilmiş miydin?" Duraksadım ama doğruyu söyledim. "Hayır," dedim. Başını salladı. "Aynen öyle," dedi. Sonrasında konuşmadığı için ben de sustum. Kahvelerimizi içtik, sonrasında toplantıya geçtik. Uzun toplantıdan sonra, odama döndüm. Gün boyu işlerle meşgul oldum. Melih aklımın bir köşesindeydi sürekli, sinirlerim bozulmuştu. Ama işime engel olmasına izin vermedim. Akşama doğru Gökalp'i aradım. "Söyle güzelim." "Odana uğramadın bugün." "Beni mi takip ediyorsun?" Sesi gülümser bir tondaydı. "Evet," dedim direkt. "Hep toplantıdaydık, toplantı odasını sen göremiyorsun ama ben oturduğum yerden seni görebiliyordum." Gülümsedim. "Hazırlan, akşam malikaneye gidiyoruz." "Emin misin?" "Evet, bir saat sonra aşağıda ol. Birlikte gideceğiz." "Sen bilirsin sevgilim," dediğinde gülümsedim, kapattım telefonu. İç çektim, aptal aşıklar gibi. Bir saat daha şirkette oyalandım v…