XV. SARMAL

İnsan, hayalleriyle var olur, hayalleriyle büyür, onlarla yaşardı. Onlara sahip olabilmek için her şeyini verirdi. Çünkü çocukluktaki hayaller, cennete bir adımdı, öyle düşünürdü çocuklar. O hayaller yaşandığında, mutluluktan kalbinin patlayacağını düşünürdü, öyle de olurdu. Çocukluk hayalimi yaşıyordum. Bu yıl giydiğim ikinci gelinlikti ve şu fark barizdi ki, şu an kalbim mutluluktan patlayacak gibiydi. Halamın bile resmi olarak yapamadığını yapıyordum, soyadımdan vazgeçiyor, Aladağ olmak için hazırlanıyordum. Bir gram şüphem yoktu, sadece heyecan vardı. Belki yanlış bir karardı çünkü hayatımız bazen doğru sandığımız yanlışlarla mahvolurdu. Ama buna değerdi. Gökalp Aladağ, buna değerdi. Son iki ayda hiç görünmediğim kadar güzel görünüyordum. Dantellerden oluşan gelinlik, omuzlarımı açık bırakıyor, ellerime kadar dantellerden oluşuyordu. Belime kadar sararak iniyor, aşağıda bollaşıyordu hafiften. Kızıl saçlarımı ensemde topuz yapmıştı eve gelen kadın, çok hafif ve güzel bir makyajım vardı. Gözlerim mutluluktan parlıyordu. Daha dün yıkık dökük bir harabeydim, bugün hazırlanmış, evleniyordum. Çok garipti, takip edemiyordum ben olanları artık. Ama mutluydum, önemli olan buydu. "Mislina," diyen sesle arkamı döndüğümde, kırmızı giyinmiş Anna bana dolu gözlerle bakıyordu. "Çok güzel oldun canım, çok güzelsin!" Gülümsedim. "Gerçekten mi?" "Gökalp aklını kaybedecek," dedi heyecanla. "Ben daha önce böylesine güzel bir gelin görmedim." "Yapma Anna," dedim utançla. "Sen gerçek bir Kızıl Güzel'sin." Gülümsedim. "Çok ani bir karar oldu, apar topar geldim dün gece, iyice düşündünüz mü Mislina? Biliyorum çok âşıksınız, ondan şüphem yok ama düşündün mü iyice?" "Gökalp benim kaderim Anna," dedim yavaşça. "Onunla her şeyi göğüsleyebilirim, onunla ayağa kalkabilirim. Eminim ondan." "O da senden," dedi ve gülümsedi. "Hadi, geldiler!" Başımı salladım, yavaşça kapıya yürüdüm. Anna kapıyı açtığında, sırıtarak bakan üç erkek gördüm. Gülümsedim istemsizce. "Sana yenge dediğimizde garipsedin o gün ama yengemizsin işte," dedi Cem. "Selam yenge," dedi Cemal ve Cüneyt aynı anda. "Yenge olmak için çok gencim!" "Yenge ufal da cebime gir," dedi Cemal. "Otuzu geçmedin mi sen?" Cüneyt gözlerini kıstı. "Yirmilerin başında duruyorsun yenge, abim seni zorlamadı, değil?" Kahkaha attım. "Zorlamadı," dedim alayla. "Harbi çok genç duruyor," dedi Cemal. "Yemin ederim davette görsem, yürürdüm yenge ben sana." O an bir el geldi, sertçe Cemal'in ensesine oturdu. "Bir daha söyle Cemal." Heyecanla karşımdaki adama baktığımda, o bana bakmıyordu. "A-abi öylesine," dedi Cemal acıyla. Elini ensesinden atmaya çalıştı ama başaramadı. Cem ve Cüneyt sırıtarak onlara bakıyordu. "Yani yengem çok güzel, onu demeye çalışıyordum." "Sana ne güzelse Cemal?" "Abi özür dilerim," dedi acı içinde. "Bırak gözünü seveyim bırak, kötürüm kalacağım, bırak." "Adam olun, sıkmayın canımı," dedi ve elini çektiğinde, Cemal derin bir nefes aldı. "Dünya ahiret bacımdır zaten, yenge diyorum, yenge! Ruh hastası manyak! Kimse almayacak onu senden!" Gökalp Cemal'e adımlamıştı ki, Cemal koşarak merdivenlerden çıktı. "Ruh hastası!" "Dua et bugün mutlu günümdeyim Cemal, seni anırtarak koştururum şu Kızıl Meydan'da." Cemal bana baktı, sırıttı. "Sayende yenge, eyvallah." Güldüm istemsizce. O an, Gökalp'le göz göze geldik. Siyahlar içerisindeydi her zaman gibi ama gözleri bir farklı parlıyordu. Saçları düzenliydi, traş da olmuştu. Çok farklı duruyordu, çok farklı bakıyordu bana. Bir süre ikimiz de nefes almayı unutmuş gibi birbirimize baktık. Önce yüzündeki o şoku gördüm, gözlerindeki o dalgalanmaları, yutkunmasını, âdem elmasının hareketlendiğini gördüm. Sonra... o hayran olduğum, öpmek için delirdiğim gamzesini gördüm. Gamzesi gittikçe derinleşti, istemsizce gülümsedim. Elini uzattığında titrediğini gördüm. Neler yaşamıştı da bir an bile böyle titremeyen elleri beni gördüğünde mi titriyordu? Ben bu adama ömrümü verebilirdim. Sıkıca tuttum uzattığı elini. Kenetlendi ellerimiz, zamanında kenetlenen ruhlarımız gi…