XIII. SARMAL

Gökalp, benim kalbimdi. Kalbimin en büyük sahibiydi, varlığımdı, ilk ve son aşkımdı. Orada titreyerek ağlarken, Göksel bile bana acımış olmalı ki yavaşça yanıma oturdu. "Seni sevmiyorum," dedi. "Ama senin suçun yok, Gökalp sana bu kadar bağlı, bundan nefret ettim." Onu dinledikçe dikkatim dağılıyordu. "Ben de böyle bir adama sahip olmak istedim yıllarca, onun sana olan aşkını kıskandım. Ama sen zoru oynadın, evleniyordun. Gökalp'i öyle görmek... Çok kötüydü Mislina, bunu ona nasıl yapabildin?" "Tehdit ediliyordum," dedim titreyen sesimle. "Biliyorum," diye fısıldadı. "Konu neydi bilmiyorum ama tehdit edildiğini biliyorum. Ama o bir buçuk hafta, Gökalp ölü gibiydi. İşi onun çok önemlidir, işle ilgili hiçbir şeyle ilgilenmedi, sadece içti, sarhoş oldu ve kapına geldi ağladı." "Kapıma mı?" Göksel'in siyaha dönük gözlerine baktım. "Evet kapına," dedi. "Onu sabah ancak alabildim kapından. Sabaha kadar kapında bekledi. Ağladı, onu on yıl ağlarken hiç görmedim, daha korkunç şeyler yaşarken bile." "Ne yaşadı Göksel?" Gergindi sesim. Bana baktı acıyla güldü. "Her türlü şeyi yaşadı, işkence bile gördü." "Ne?" Şok içindeydi sesim. Başını salladı. "Bunu ona anlatırsan seni öldürürüm." "Anlatmam," dedim hızla. "Her şeyi yaşadı ama kimse onu yıkamadı, sen tek bir hareketinle onu mahvedebildin. Şimdi anlıyorum, o senin için yaşayabilmiş. Ben bile kendimi öldürmeye çalıştım." "N-nasıl?" Başını salladı. "Ben dayanamadım ama o hep dayandı. Dayanağı vardı, tutunduğu bir şey vardı. Yıllar sonra seni öğrendim ben." Nefes almaya çalıştım. Yutkundum. "Kim işkence etti?" "O kadar söyleyemem," dedi. "Yarın senden nefret etmeye devam edeceğim. Ama panik atak geçiren biriyle konuşmak iyi gelirmiş." Güldüm istemsizce. "Nereden biliyorsun bunu?" Bana baktı. "Kendimden," dedi. "Genelde Gökalp böyle konuşur, iş konuşur benimle ruh hastası." Kıkırdadım. "İşkolik manyak." "Sen çok farklısın sanki," diye homurdandı ve çıkıp gitti. Kapıyı da kapattı. Yavaşça yatağa uzandım, Gökalp'in terden ıslanan saçlarını geriye ittim, saçlarını okşadım, öptüm. Yanağından öptüm, boynundan öptüm. Kalbim deli gibi atıyordu. "Neden bana söylemedin aptal?" "Neyi?" Pürüzlü sesle başımı kaldırdım. Gözleri hafifçe aralanmıştı, sırıtarak bana bakıyordu. "Uyurken benden mi faydalanıyorsun sen?" Sertçe koluna vurdum. "Neden zencefile alerjin olduğunu söylemedin bana?!" Yüzünü buruşturdu. "Eve gidip iğne vurulacaktım ben! Aklımı aldın kadın!" "Ya yıllardır yiyorsun! Niye söylemedin?!" Gözlerimin içine baktı. "Çünkü sen yaptın," dedi. "Heyecanla bana getiriyordun, yemeyip de ne yapabilirdim?" "Zencefile alerjin varsa, tarçınlı yapardım!" "Öyle heyecanlı getirmezdin o zaman." "Öldüm korkudan geri zekâlı!" Güldü, beni kendine çekti, sıkıca sarıldı. "Bir şey olmadı," dedi. "En fazla dilim şişiyor, bir şey olmaz." "Salak," dedim sinirle. "Aptal, geri zekâlı!" "Aynen sevgilim, tamam aşkım, evet bir tanem." Sinirle kolunu ısırdığımda inleyerek bıraktı beni. "Ne yapıyorsun manyak?!" "Başka neye alerjin var, söyle!" "Sensizliğie," dedi bir an. Hiç yumuşamadan ona sertçe bakmaya çalıştığımda doğru cevabı verdi. "Zencefil sadece," dedi ve güldü. "Hadi uyuyalım, iki saat sonra uyanacağız zaten." "Uyuyamam ben," diye homurdandım. "Sen uyu." Yataktan kalkacakken beni tuttuğu gibi yatağa sabitledi, üzerime yattı. Ofladım. "Seni tekmelememi mi istiyorsun?" Bacaklarımı bacaklarının arasına sıkıştırdı hızla. "Şimdi oldu." Rahatça göğsüme yattığında göz devirdim. En son kollarımı ona sardım, kendimi uykunun kollarına bıraktım. *** "Benimle İngiltere'ye de gelecek misin?" "Keşke," dedi Gökalp canı sıkkın bir şekilde. "Ama burayı bırakam." "İki gün kalacağım sadece," dedim ve elimi göğsüne koydum. "İki gün bensiz uyu artık." Bir haftadır her gün birlikte uyuduğumuz için... "Uyku haram desene," dedi alayla. Göz devirdim. "Al melatonin uyu, dolabımda var." Yüzünü buruşturdu. "Kokun en güzel melatonin." "Aşktan şair olmuşsun sen," dedim alayla. "Aşık eden utansın," dedi ve burnuma vurdu. Güldüm, kendimi geri…