X. SARMAL

"Sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim. Elimde uçuk mavi bir kalem cebimde iki paket sigara, hayatımız geçiyor gözlerimin önünden. Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz... Ağlarım aklıma geldikçe gülüşlerimiz," diyor Cemal Süreya bir şiirinde. "Ağlarım aklıma geldikçe gülüşlerimiz," diye fısıldadım kollarımı daha da kendime sararken. Buraya nasıl geldiğimizi bilmiyordum. Siyah takım elbiseli adamlar etraf güvenli olduğunu doğruladığında, direkt hastaneye geçmiştik. Yolda, Gökalp kucağımda yatıyordu, her yerim kan olmuştu ama asla umurumda olmamıştı. Sonrasında İstanbul'a sevk edilmiştik hızla. Şimdi Yasemin Vakfı Hastanesindeydik. Kollarımı kendime sarmış, ileri geri sallanıyordum. Topuk sesleri duydum. "Senin yüzünden!" Bağıran kadına bakamadım bile. Beni zorla kaldırdı, yüzüme baktı öfkeyle. "Senin yüzünden korumasız geldi o şehre! Senin yüzünden dönmedi! Senin yüzünden ifşa oldu! Karaer olduğun için oldu hepsi, Allah seni kahretsin!" Göksel bana bağırıyordu ama anlıyor muydum emin değildim. "Bıktım senden! Yıllardır senin yüzünden anamız sikiliyor bizim! Ne Mislina'ymış ya! Ne vadettin bu adama bu kadar da aklını aldın! Düşünemiyor resmen senin yüzünden düşünemedi! Kendi hayatını tehlikeye attı, senin yüzünden!" Öfkeyle ittirdi beni, duvara çarptım. "Cevap ver Allah'ın belası! Senin yüzünden ölümle savaşıyor şu an! Seni öldüreceklerdi, seni! Neden o içeride, sen neden dışarıdasın?!" Nefes almak için dudaklarımı araladım. "Senin yüzünden hepsi! Lanetlisin sen de tüm Karaer'ler gibi!" "Yavaş!" Gür sesin sahibi Göksel'i tuttuğu gibi duvara fırlattı resmen. Ayşin beni tuttu yavaşça. "Haddinizi bilin Göksel Hanım! Mislina'nın suçu ne?!" Beni tutan amcama baktım. Çağatay amcam beni yavaşça koltuğa oturttu. "Sizin boklarınız yüzünden saldırdılar ikisine! Sizin halt yemeleriniz, bizde suçu aramayın!" "Mislina olmasaydı, Gökalp o kadar savunmasız kalmayacaktı! Kıytı köşede ne işleri var?!" "Bunu Gökalp'e sorun! Mislina'nın peşinden giden o sonuçta!" "Allah senin belanı versin," dedi Göksel bana bakarken. "Belanı bul! Ama dikkat et o bela ben olmayayım." Hızla uzaklaştı. "Sikerim seni de belanı da," diye bağırdı Ayşin. Sonra yavaşça bana döndü, ellerini dizlerime koydu. "Bebeğim," dedi fısıltıyla. "İyi misin?" Amcam yanıma oturdu. "Neler oldu Mislina?" Amcama baktım. Ayşin'e baktım. Dudaklarımı araladım ama konuşamadım. Ayaklandım, yürümeye çalıştım. Amcam beni tutmasaydı, yere yığılacaktım ama tuttu. Gerisi karanlıktı. *** Gözlerimi araladığımda, bir odadaydım. Üzerimde eşofmanlar vardı. Kolumdaki serumu çıkarttım, yatağın kenarındaki terlikleri giydim ve odadan çıktım. Amcam ve Ayşin kapıdaydı. "İyi misin canım?" Ayşin bana yaklaştı. Bir şey söylemedim. Gökalp'in olduğu yoğun bakım katına çıktım. Göksel beni gördüğünde öfkeyle bana baktı. "Canım," dedi Anna beni görünce. "Bırak Anna! Yaklaşma şuna!" Dişlerimi sıktım. Anna yanıma geldi, bana sarıldı. "İyisin," deyip geri çekildi. "İyi misin?" Ona baktım sadece. Yavaşça cama doğru ilerledim, Göksel hızla uzaklaştı. Camdan bakınca, gözümden bir yaş süzüldü. "Çok zorlu bir ameliyattı, kurşun ciğere çok yakındı. Ciğerin bir kısmı zarar görmüş ama durum kontrol altında şu an. Bir süre uyanmayabilir, ağır bir ameliyat geçirdi," demişti doktor. Arayıp durumunu sormuştum. Şimdi o kadar solgun yatıyordu ki yatakta, Göksel'in haklı olduğunu düşündüm. Benim yüzümden miydi? Ben mi yapmıştım bunu ona? Kim yapmıştı bunu? Bilmiyordum ama öğrenecektim. Benim yüzümdendi her şey. Elim cama değdi, yaşlar gözlerimden süzüldü. "Uyandığında seni asla bırakmayacağım," diye fısıldadım. Kimsenin duymadığına emindim, sesim çıkmıyordu çünkü. "Yemin ederim Gökalp, bırakmayacağım." Camı okşadım istemsizce. "Gel canım," dedi Anna. "Zor ayakta duruyorsun, odana gidelim." Başımı salladım. Saatlerce ayakta, Gökalp'i izledim. Hemşireler odaya girip çıkıyordu, doktor ilaçları kontrol ediyordu. Hepsini görüyordum. Göksel ben varken gelmiyordu. Uzaktan nefretle beni izliyordu. Haklıydı. B…