6. BÖLÜM

“Hayatla dans etmeyi öğren. Sürekli ayağına basıp durursan senin canın yanar.” ♧ Bir hafta sonra... Fincanımdaki çayın dumanı ağır ağır havaya süzülüyordu. Dalgın gözlerim minik buhar kümelerinin kısa süre sonra yokluğa karışmasını takip ederken aklımdan geçen düşüncelerin ucunu kaçırmıştım. Etrafımda dönen sohbetten aniden koptuğum ve zihnimin çukuruna gömüldüğüm anlardan birindeydim. Bu son günlerde sıklıkla başıma geliyordu ve işin kötüsü önünü alamıyordum. Tedirgindim. Etrafımdakilere her şeyin yolunda olduğunu, toparlandığımı ve hayatıma kaldığım yerden devam ettiğimi göstermek için tüm gücümle savaşıyordum; ancak hâlâ aynı noktaya çakılı kaldığım kendime sakladığım küçük sırrımdı. O mesajdan sonra diken üstünde yaşamaya başlamıştım. Bir gün benim için geleceklerini biliyordum ve bunun endişesi beni kısa sürede tüketmeye başlamıştı. Sessizlik beni korkutuyordu. Her an, her yerden kötülüğün karşıma çıkabileceği düşüncesi habis bir tümör gibi sinsi sinsi beynimi kemiriyordu. Önümde şaklatılan parmakla ve Hümeyra'nın, “Hey, sana diyoruz,” diye seslenmesiyle irkilerek kendimi toparlamaya çalıştım. “Yine dalıp gitmişsin,” dedi huysuzca, bakışlarında soruların gezdiğini gördüm. Ona sorun olmadığını belli etmek ister gibi gülümserken, “Tüm gece telefonla oynayınca uykusuz kaldım, dalgınım bu yüzden,” dedim yeni bir yalanı ailem olarak gördüğüm kadının kollarına bırakarak. Yonca ince boğazlı trikosunun boğaz kısmıyla oynarken, “Yarın kafeyi kapattıktan sonra sizin evde toplanalım diyorduk,” diyerek beni aydınlattı. Saçlarını her zamanki gibi tepesinde topuz yapmıştı. Sanırım güzel uyku çekememiş olan tek kişi ben değildim, çünkü Yonca'nın da gözaltları ben uyumadım diye bağırıyordu. “Olur, toplanalım,” dedim kafamı salladığım sırada. “Ne zamandır film gecesi yapmamıştık.” Yavuz hevesle, “Filmi ben seçerim,” dedi. Çevredeki ilkokullardan birinde sınıf öğretmeniydi ve son zil çaldıktan sonra genellikle yaptığı gibi Hümeyra'nın üniversitesine gider, dersinin bitmesini bekler ve gününün geri kalanını onunla geçirirdi. Bu akşam için başka planlarının olmasına rağmen öncesinde yanımıza uğramayı tercih etmişlerdi. “Lütfen aksiyon veya saçma sapan korku filmlerinden olmasın,” diye onu uyarmadan edemedim, çünkü her seferinde bu tarz filmlerle karşımıza çıkıyordu. “Tamam öyleyse son izlediğimiz filmin devam serisini getiririm.” Hümeyra, “Evet ya o film çok güzeldi. Yiğit abi almıştı-" diye gafta bulunduğunda birden masada soğuk rüzgârlar esti. Onu andığı için ve en önemlisi de sanki aramız normalmiş gibi andığı için kendisi bile durumdan rahatsız olarak yüzünü buruşturdu. “Boş verin, korku filmini tercih ederim.” Hepimiz başka bir şeyle uğraşmaya ve göz göze gelmemeye özen gösterdik. Hümeyra bir anlık boşluğa düşerek konuyu açtığı için üzgündü, yüzü asılmıştı. Öte yandan benim bakışlarımsa masamızdaki tek boş olan sandalyedeydi. İçimin sıkıştığını hissettim. Yiğit bu masaya dâhil olacak kadar bizden biriydi. Ve aynı zamanda bize bir o kadar da yabancıydı. Geçen bir hafta içerisinde Yiğit'e ne olmuştu haberim yoktu. Polis hâlâ başında mıydı yoksa babası nüfuzunu kullanarak onu çıkartmış mıydı bilmiyordum. Buraya ya da evime uğramamıştı ve ne aramış ne de mesaj atmıştı. Açıkçası durumdan memnundum, çünkü artık onunla yan yana gelemezdim. Sahtekârlığı ve uyuşturucu baronunun oğlu olması bir yana babası aramıza sivri hatları olan kırmızı çizgi çekmişti. O çizginin dışına çıkmanın ölüme yürümek olduğunu elbette biliyordum. Sandalyemi geriye doğru iterek ayaklandığımda, “Çayımı tazeleyeceğim, isteyen var mı?” diye sordum. Hümeyra ve Yonca kafalarını iki yana sallamakla yetinirken Yavuz, “Birazdan kalkmamız gerekecek, bir dahaki gelişimizde uzun uzun içeriz,” dedi yumuşak bir sesle. Kafamı sallayarak yanlarından ayrıldım ve bitirmediğim fincanımla mutfağa doğru ilerledim. Fincanı tezgâhın üzerine atar gibi bıraktıktan sonra ellerimi saçlarıma geçirerek küçük mutfağın içerisinde dolanmaya başladım. “Allah’ım ne yapacağım ben?” diye sayıkladığımın…