ilk kefaret

“İyi akşamlar. Şehrin Arnavutköy ilçesinde bu sabah saatlerinde gelen bir ihbar üzerine ekipler harekete geçti. Komşuların günlerdir kötü kokular geldiğini belirtmesi üzerine polis, belirtilen adrese gitti. Kapının içeriden kilitli olduğu tespit edildi ve çilingir yardımıyla daireye girildi. İçeride yapılan ilk incelemede, erkek bir şahsın hayatını kaybettiği belirlendi. Yetkililer, ölümün üzerinden birkaç gün geçtiğini ve cesedin çürümeye başladığını açıkladı. Olay yeri inceleme ekipleri evde detaylı çalışma yürütüyor. Şahsın geçmişine bakıldığında çok sayıda suç kaydının bulunduğu görülüyor. Bu kayıtlar arasında cinsel taciz şüpheleri, ısrarlı takip, rahatsız edici mesajlar gönderme ve mağdurlar üzerinde psikolojik baskı kurma iddiaları yer alıyor. Bazı dosyaların ise delil yetersizliği nedeniyle kesinleşmediği öğrenildi. Olayın kesin nedeni henüz belirlenemezken, soruşturma çok yönlü olarak devam ediyor.” Kapı açıldığında içerideki hava dışarıya ağır bir şekilde yayıldı. Nefes almak zorlaştı ama kimse bunu belli etmedi. Beyaz tulumlu ekipler odanın içinde dolaşıyor, fotoğraflar çekiliyor, düşük sesle konuşmalar yapılıyordu. Plastik eldivenlerin sesi, poşetlerin hışırtısı her şey birbirine karışıyordu. Babam kısa bir bakış attı. “Durum?” diye sordu. Ekipten biri doğruldu. “Erkek, ölüm birkaç gün önce hava sıcaklığından ötürü çürüme başlamış.” Babam başını salladı, odanın genelini süzdü. “Zorlama yok,” dedi adam. Ben o sırada kapıya değil, pencereye bakıyordum. Cam kırılmıştı. Dışarıdan içeri girilmişti. Kırık camın altındaki zeminde ince bir iz vardı, dikkatli bakılınca fark edilen türden. Yaklaştım ama fazla eğilmedim zanlı pencereden girip adama saldırıldı düşünülüyordu. Yatak odasına geçtiğimizde ekip cesedin etrafında toplanmıştı fotoğraflar çekilmiş, ölçümler yapılmıştı. Bir görevli babama dönüp “Boğularak öldürülmüş,” dedi. “Boyun bölgesinde baskı izi var.” Babam eğildi, dikkatle inceledi. Yüzü her zamanki gibiydi, değişmedi. Ama odadaki hava değişmişti. Görevli devam etti, sesi biraz daha alçaktı. “Ayrıca…” Kısa bir duraksama oldu. “Cinsel organı kesilmiş.” Kimse bir şey söylemedi. Ama bu artık sıradan bir cinayet değildi bu seçilmiş bir öfkeydi. Ben gözlerimi odada gezdirdim. Dağınıklık yoktu. Mücadele izi yoktu. Bu iş hızlı yapılmıştı. Kontrollüydü. Babam ayağa kalktı. “Torbalayın,” dedi kısa bir şekilde. Ekip hemen harekete geçti. Siyah ceset torbası açıldı. İki kişi dikkatlice bedeni kaldırdı çürümüş etin ağır kokusu o an daha da belirginleşti. Ceset torbaya yerleştirilip fermuar yavaşça kapandı. Ses odanın içinde sert yankılandı ardından sedyeye yerleştirildi, kapıya doğru taşındı. Ben kenara çekildim gözlerim torbanın üzerinden kaydı, sonra tekrar pencereye takıldı. Kırık camın kenarında bir saksağan duruyordu. Beni fark etti ama uçmadı. Sadece baktı, başını hafifçe yana eğdi. Gagasında küçük, katlanmış bir kağıt vardı. Tuhaf bir şeydi ama tuhaf hissettirmedi, sanki orada olması gerekiyordu yavaşça yaklaştım. Saksağan benden korkmadı ya da irkilmedi elimi uzatıp gagasındaki kâğıttı alınca uçup gitti. Bir süre arkasından baka kaldım ardından elimdeki kağıdı açıtım. Bu notu sana bırakıyorum, bunu bir sona değil, planlı bir oyuna çevirdim. Bu sıradan bir oyun değil; ilerledikçe kuralların netleşmediği, cevapların değiştiği bir yapı. Seni buraya kadar getiren şey merakın olacak, biliyorum. Ve aynı merak seni bana da getirecek bundan eminim. Eğer bu notu okuyorsan, sürecin içine zaten dahil olmuşsun demektir şimdi geriye devam etmek kalıyor. Her cevap, seni hem gerçeğe yaklaştıracak hem de olayın merkezine biraz daha sokacaktır. Bilmeceleri sevdiğini umuyorum çünkü bu sürecin anahtarı onlar olacak.” Kapısı kilitli değil ama çıkışı zor, Sessizlik içinde bile sesler çok. Bazısı iyileşmek için gelir, Bazısı kendi zihninden saklanır. Burada zaman insanı yavaşça unutur, Ve duvarlar, içeride kalanları dışarıdan daha iyi tanır, ben neyim? A.K.D Bir süre öylece durdum. Kağıt elimde, gözlerim harflerin üzerinde. Adımı biliyo…