6 | İNCİNMİŞ RUHLARIN TAŞIDIĞI SORUMLU KALPLER ♡̸

Uzun zaman sonra kocaman bir bölüme hoş geldiniz 𓍢 X| Neraavale (X de çok aktifim, özellikle her bölüm sonu bölümle ilgili kesitleri kullanarak soru cevaplar ve s. yapıyoruz, hemen gelin siz dee.) İnstagram| Neraavale Oylarınızı ve yorumlarınızı esirgemeyin ⚘ Keyifli okumalar ☙ 6 | İNCİNMİŞ RUHLARIN TAŞIDIĞI SORUMLU KALPLER ♡̸ Geçmiş. Rakibinin yüzüne indirdiği yumrukla yere yığıldı kız altıncı kez. Darbe anında dişi dudağını kanattı ve kanın tadı ağzına yayıldı. Yüzünü buruştururken bir daha kalkmayı düşünmüyordu fakat "Kalk," dedi kafesin dışından onu izleyen adam. "Her darbede böyle yapacaksan neden katil oldun, korkaklar döktükleri kanda boğulur, kalk ayağa!" Katil olmak istemiyordu. Gerçi bunun için geçti, çoktan bir piçin kanına bulaştırmıştı ellerini ama bundan sonra temiz kalabilirdi. Silebilirdi günahlarını, yine de gözleri her kafesin dışındaki adama değdiğinde neden burada olduğunu hatırlıyor, inadından vazgeçmiyordu. Egemen Perker Kaya'yı bitirecekti. Aralarına karışacak -ki bunu artık oğullarının restoranında çalışarak ve orada geçen görüşmelerin birinde Egemen'e tuzak kuran bir adamı öldürerek yapmıştı-, en güvenilir adamı olacak, ardından yavaş yavaş krallığını yıkacaktı. Yaşamının tek anlamı bundan ibaretti. Hayatında ona güvenen ve gerçekten yanında duran yegâne adamı hayal kırıklığına uğratamazdı. Duru ne zaman zora düşse yanında o adam vardı. Babası değildi belki ama illa bu kelimeyi birine kullanması gerekirse sadece ona kullanırdı. Baba diyebileceği adam ondan tek bir şey istemişti. Yapacaktı. Egemen'i bitir demişse bitirecek, öldür derse öldürecekti. Bedeli kendi canı bile olsa. Bu yüzden gücü tükenmiş bedenine aldırmadan ayağa kalktı ve tüm cesaretiyle önündeki koca cüsseye saldırdı. Kendisi sadece on sekiz yaşındaydı ve kırk sekiz kiloydu. Rakibi ise muhtemelen otuzlarının ortasındaydı. Kilo olarak onun üç katıydı. Ağırlığının büyük kısmını ise vücudundaki parlayan kaslar kaplıyordu. Adaletsiz bir dövüştü. Zaten kimse Egemen için sarf ettiği hiçbir cümlede adalet kelimesini kullanmazdı. Duru adama vardığı gibi yumruğunu adamın göğsüne indirdi fakat pek etki ettiği söylenemezdi. Adam yumruk atmak yerine elini kaldırdı ve tokadı Duru'nun yüzüyle buluştuğu gibi acılı sesi eşliğinde yere yığıldı. Bu sondu. Artık kalkamazdı. Egemen de Duru'nun rakibi de bunun farkındaydı ancak adam Egemen'e ne yapması gerektiğini sorarcasına baktığında, başıyla Duru'ya saldırmasını emretti. Tam o an bulundukları yerin kapısı kırılırcasına açıldığında ikisinin bakışları oraya kaydı. Reis tüm siniriyle Egemen'in yanına vardığında kahveleri kafesin içinde tıpkı bir ceset gibi öylesine yatan kızı buldu. Sinirleri ikiye katlandı ve kimseyi umursamadan Duru'yu oradan almak için kafese yöneldi. Kapısını açmak istediğinde şifreli bir mekanizmayla karşılaştı. Aynı sinirle geri dönüp Egemen'in yakasına yapıştı ve "Şifre ne?!" diye bağırdı. Umursamadı Egemen. "Sana soru soruyorum!" diyerek daha sert kavradı yakasını. "Şifre ne?!" Bu Duru için ilk gelişi değildi. Her defasında onu daha fena halde buluyor, bulunduğu berbat durumdan çıkarıp tedavi almasını sağlıyor, babasından uzaklaşsın diye adeta yalvarıyor ama yine aynı şey oluyordu. En son "Bir daha öleceğini duysam bile peşinden gelmeyeceğim!" diye bağırmıştı Duru'ya fakat çalışanları Bahar teyze "Yine götürdü garibim kızı, yetiş oğlum." deyince kendisini burada bulmuştu. "Dövüşü henüz bitmedi." dedi Egemen ruhsuz sesiyle. "Adamlarımdan birisi olmak istiyorsa dayanmalı." "Sikerim seni de adamlarını da lan!" diye çıkıştı Reis. Asla babalarına karşı saygılı birer evlat olamamışlardı. Saygı kazanılırdı. Bu piç hiçbir şey hak etmiyordu. "Kız daha on sekiz yaşında, ufak tefek bir şey, yapamayacağını öngörmeyecek kadar kör müsün, üç katı herifle dövüştürerek mi adamlarının arasına alacaksın gerizekalı!" Duru Reis'in sesini duyup takatsizce araladı gözlerini. Bu salak ne arıyordu burada? Dövüşünü bölüyordu ve onunla ilgili söyledikleri... Hayır, Duru ufak tefek bir şey değildi ve yapamaya…