5 | BİR KADIN, BİR ERKEK ⚥

Kocaman bir bölüme hoş geldiniz, uzun zamandır okuyun istiyorum, bu güne yetiştirdim nihayet 𓍢 X| Neraavale İnstagram| Neraavale Oylarınızı ve yorumlarınızı esirgemeyin ⚘ Keyifli okumalar ☙ 5 | BİR KADIN, BİR ERKEK ⚥ Ne kadar kendimde olmasam bile önümdeki görüntü hayal ürünüm değildi. Bu kez değildi. Seneler önce tanıştığım, kalbimi emanet ettiğim ve emanetimi paramparça edip bir köşeye atmasına rağmen sevmekten vazgeçmediğim adam karşımda duruyordu. Öylesine bir tesadüfle değil. Sıradan bir sabah, sıradan bir arkadaş partisinde veya yolda hiç değil. Hayal ettiğim hiçbir yerde ve hiçbir şekilde değil. Bir hayalimde üzerime bağırıyordu. Diğerinde bana sarılıyordu. Birinde görmezden geliyordu ama zihnimin onun için ürettiği hiçbir görselde beni tanıdığını bu kadar belli edip benden bu kadar uzakta durmuyordu. Aramızdaki beş senede bile şu an el ele olduğumuzdan daha yakındım ona. Ama o değildi belli ki. Değişmişti. Bir insan beş senede ne kadar değişebilirse o kadar değil, fazlasıyla değişmişti. Biraz daha uzamıştı sanki. Vücudu artık ona eskiden olduğu gibi vuramayacağım kadar gelişmiş ve sıkılaşmıştı. Ten rengi biraz açılmıştı. Koyu kahve saçları eski, hafif kıvırcıklığını kaybetmişti artık. Ya da ben öyle sanıyordum. Ne de olsa üç numaraya vurdurmuştu ve gözleri, asla eskisi gibi masum değil, her bakışında, kirpiklerinin her kıpırdayışında binlerce leş varmış gibi bakıyordu. Oysa ben en çok masumiyetini sevmiş, onu diğerlerinden ayıran bu özelliğine aşık olmuştum. Şimdi içimde senelerdir sakladığım aşkın yeşermeye devam etmesi için bir sebep yoktu. Çünkü sadece bakışları değil, yaptıkları da katil olduğunu, yaralı avucumu saran ellerinde binlerce masumun kanı olduğunu ispatlıyordu. Buraya, bu konuma gelmek için Murjan depolarını yakmıştı. Bir emirlik insanı aç bırakmıştı ve ben Binyamin'i arayıp uyarmasam onlarca insanın ölümüne sebep olacaktı. Bir kız çocuğunun, masum, küçücük bir çocuğun ölümüne sebep olacaktı ben içeri dalıp o çocuğu çıkarmasam. Saniye farkıyla benim ölümüme sebep olacaktı bir kez daha. Ne fark ederdi ki. Şimdi sardığı avuçlarımı yakan oysa şurada, şu saniyede senelerdir kalbimi canlı tutan aşkıyla beraber ölmüştüm çoktan. Elimi sıkan elini geri çekip bakışlarını normal bir şekilde diğer insanlara çevirdiğinde havada öylece durmuş elimi geri çektim. Binyamin'in belimdeki eli biraz daha sıkılaşmıştı. O bunu görmüş müydü? Yanlış anlar mıydı? "Bırak." dedim tersçe, Binyamin'in belimdeki elini geri ittiğimde. Hiç olmadığı kadar kendimdeydim, beni tutmasına ihtiyacım yoktu. "Verdiğimiz görüntü hiç hoş değil." "Düşüp kalma diye yaptım herhâlde." diye çıkıştı. Doğru söylüyordu, zorla yapmamıştı sonuçta, ben istemiştim ama şu an düşünebileceğim en son detay bile değildi. "Görüntümüzün hiç hoş olmadığının farkındayım, dikkat et bundan sonra." Onu umursamadan başımı sallayıp diğer başkan ve yöneticilerin ilerlediği odaya doğru ilerledim. Düz, uzun bir masanın sol tarafında sayamadığım kadar fazla sandalye vardı ve başkanlar, yardımcıları ilerleyip birer birer oraya oturuyorlardı. Sağda ise sadece iki sandalye vardı. Bakışlarım Binyamin'inkilerle kesiştiğinde dudaklarımız alayla kıvrıldı ve göz devirerek önümüze dönüp bizim için ayırılmış sandalyelere ilerledik. Onlar Döngü 'ydü. Hepsi. O da dahil. Ben ve Binyamin ise Düzen 'dik. Elbette koltuklarımız bile karşı saflarda olacaktı. Biz bizim için ayırılmış iki sandalyeye yerleşirken diğerleri önümüzdeki yerlerini almışlardı. Önümdeydi, karşımda, yanımda değil. İmran Şahmirzan Binyamin'in karşısındaydı. Ben Binyamin'in sağında oturmuştum ve İmran'ın solunda oturan İshak benim karşımdaydı. O ise İmran'ın sağında oturmuştu. Onun sağında Amar, Amar'ın sağında Omar oturuyordu. Diğerleri sağda ve solda düzgün bir şekilde oturmuştu. Buraya geldiğim için hem pişmandım hem de değildim. Onu gördüğüm için pişmandım ama eninde sonunda görecektim zaten. Nasıl bu kadar gelişmişti, nasıl benim senelerdir planlı bir şekilde ilerlediğim ancak ulaşamadığım koltuğa ulaşmıştı, İmran'ı…