1| KIRIK KADEH VE DELİK KALP ☥

Zihnimin bir köşesinde uzun zamandır yer edinen yeni evrenimize hoş geldiniz. Kitap "GÖLGELERİN KAÇIŞI"nda esas karakterin kardeşi Reis Kaya ve kız kardeşi gibi gördüğü Duru Güzel'in kitabıdır ancak "MURJAN"ı okumanız için "GÖLGELERİN KAÇIŞI"nı okumanıza gerek yok. Birbirinden bağımsız okunabilir iki kitap da. UYARI | Bu evrende geçen hiçbir olayın gerçek dünya olaylarıyla bağlantısı veya alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Ve karakterler... Bazılarının düşünceleri, dini, siyasi, ideolojik, ahlaki görüşleri ve stratejik hamleleri size uçuk gelebilir. Psikolojilerinin pek yerinde olduğunu söyleyemem; bunu göz önünde bulundurarak okuyunuz. Başlama tarihiniz buraya. 𓋴 Ve kurgu ile nerede karşılaştığınız buraya. 𓁶 Keyifle okuyunnnn!!! 𓄿 Tarihlere ve olayların yaşandığı mekana dikkat edin kitap boyu!!! Oy ve yorumu da unutmazsak çok mutlu olurum ᥫ᭡ 1|KIRIK KADEH VE DELİK KALP. 14 Kasım 2001. BAE. Şarika. Gerçekliğimizi hatalarımız inşa ediyor olsaydı, günahlarımızın bedeli değil mutlak gerçeklik avuç içlerimde olurdu diye düşündü kadın hırkasına biraz daha sarılıp oturduğu bankta arkasına yaslanırken. Her yanı sarmış çocuk gülücükleri, kocalarının koluna girmiş, burgalarının ardından gülümseyen ve çevrelerine görünmez bakışlar atarken konuşan kadın sesleri, deniz dalgalarının getirdiği tuz kokusu ve uzaklardan şehri aydınlatan gökdelen ışıkları... Her şey sıcacıktı. Aslına bakılırsa hava da fena sayılmazdı ama kadın son birkaç senedir en sert kışların bile üşütemeyeceği kadar üşüyordu. Tenini ısıtanlar değil de kalbini ısıtanlar ondan şehirlerce uzakta diyeydi belki de. Ya da sadece ay karanlık gökyüzünden yeryüzünü aydınlatıyor diyeydi. Şimdi ise parmaklarına temas eden kağıt parçasından tüm uzuvlarına yayılan ve ense kökünü sarmalayan ürpertiydi kalbini donduran. Rakamlarla arası iyiydi ve asla yanılmazdı. Üzerinde yazanları tam on yedinci kez okuyordu. Yine de idrak edemiyor, sayısız zorluğun üstesinden bir an bile düşünmeden gelecek güce sahipken, ne yapacağını, düştüğü durumla nasıl baş edeceğini kestiremiyordu. Mutsuz değildi, böyle bir şeyin kimden geldiği önemsizdi, mutsuz olmazdı ama çaresiz hissediyordu. En az bulunduğu şehrin tahmin edilmesi zor olmayan geleceği kadar. Fark şuydu ki ne koşuşturan çocuklar ne kocalarına gülümseyen kadınlar ne koluna birkaç kadın takmaktan utanmayan adamlar ne de her yanı parlayan şehir geleceğin getireceği cehennemden haberdar değilken kadın, içinde hem onların hem de kendi sonunun acısını taşıyordu. Serin rüzgar hırkasından çıkan kızıl saçlarını yönüne doğru savururken oturduğu bankta biraz daha küçülüp diğer elindeki telefonda birkaç tuşa bastı. Çaresiz hissetmeyi bir kenara bırakmalıydı. Bunu sonra düşünmesi için zaman bulmak kolaydı ama şimdi vakti kısıtlıydı ve elindeki telefon bile kendisine ait değildi. Bir adamdan çalmıştı. Hissettiği adım sesleri ise çok uzak sayılmazdı. Elli altmış arası diye geçirdi içinden ve sonbahar yapraklarının en solgun halini andıran elaları kısılırken giden aramaları beklemeye başladı. Tam on iki kez. On dörtte açacaktı, biliyordu. Hayır, bunu bilerek yapmıyordu, hatta bazen yaptığı şeyi durdurmak için elinden geleni esirgemiyordu. Yine de alışkanlığını unutamıyor, saymadan duramıyordu. Bazen günler, bazen hapsolduğu büyük evler, beyaz hastane odalarının penceresinden izlediği adamlar, hayvanlar, arabalar hatta ağaçlardan düşen yapraklar bile gözünde birer sayıya dönüşüyor, durmadan kulağına fısıldıyordu. Karanlık düşünceler dört bir yanını sardığında sayılar onlarla beraber geliyor, yükünün üzerine yük oluyordu. Bunu durdurabilecek tek bir kişi vardı. Ve o da... "Dinliyorum." Kalın erkek sesi kadının pas tutmuş kulaklarında yankılanarak ilerlerken nefesini tuttu. Kalbi bu sesi her duyduğundaki gibi hızlı atmamalıydı. Artık ulaşılması imkansız bir dağdı arkada bıraktıkları ve kanatları kırılalı çok oluyordu. Ama hızlı atıyordu işte, kalp kanattan ne anlardı ki. Hemen konuşamadı ikisi de. Kadın nefesini tutmuştu. Adam ise o olduğunu tuttuğu nefes…