BÖLÜM 9: SON SAVAŞ

Gece kan kırmızısıydı. Ay bulutların arasından çıkıyordu. Her çıktığında vadi aydınlanıyor, 100 çift kırmızı göz daha net görünüyordu. Karga ortadaydı. Artık tamamen canavardı. İki ayağı üstünde duruyordu ama kurt. Kürkü siyah, yamalı. Ağzından salya akıyordu. Elinde 2 hançer. İkisi de Zeynep'in kemiklerinden. "GÜMÜŞ HİLAL!" diye kükredi. Sesi dağı yardı. "TESLİM EDİN MÜHÜRLÜ'YÜ! YA DA HEPSİNİZ ÖLÜRSÜNÜZ!" Karşısında 21 kişi. Önde Kuzey. İnsan formunda. Üstü çıplak. Elinde yoktu silah. Pençeleri vardı. Yanında Ela. Kurt formunda. Gri-beyaz. Alnında parlayan hilal. Gözleri altın. Arkada 19 kurt. Nefesleri buhardı. Hazırdılar. Ölmeye hazır. Kuzey bir adım öne çıktı. "Senin savaşın benimle Karga. Mühürlü'yü karıştırma." Karga sırıttı. "Çok geç. Onun kanını içmeden buradan gitmem. 100 yıl bekledim." Sonra uludu. 100 kurt birden saldırdı. Toprak sarsıldı. *KAN VE HİLAL* Kaos. Diş. Pençe. Çığlık. Kuzey ilk 5 saniyede 4 kurdu yere serdi. Hızlıydı. Öfkeliydi. Her darbede "Ela" diyordu içinden. Ela kurt formundaydı. Küçük değildi artık. İriydi. Güçlü. Mühür parladığı için etrafındaki kurtlar ona yaklaşamıyordu. Yaklaşan yanıyordu. Ama sayı çoktu. 100'e 21. Bir kurt Ela'nın arkasından geldi. Pençesini kaldırdı. "ELA!" Kuzey gördü. Uçtu. Arasına girdi. Pençe Kuzey'in sırtını yardı. Kan fışkırdı. Kuzey dönüp o kurdu boğazından tuttu. Kırdı. Sonra Ela'ya baktı. "İyi misin?" Ela başını salladı. Gözleri yaşlıydı. "Sen kanıyorsun." "Önemli değil" dedi. "Sen yaşa yeter." Ortada Karga vardı. Ve hedefi değişmemişti: Ela. Karga sıçradı. İki hançerle. Kuzey yetişti. Ama geç kaldı. Biri Kuzey'in omzuna girdi. Diğeri... Ela'nın göğsüne gidiyordu. Zaman yavaşladı. Ela gözlerini kapadı. Ve mühür patladı. Beyaz ışık. Öyle bir ışık ki gece gündüze döndü. Karga geriye fırladı. Çığlık attı. "NE BU?!" Işık dağıldığında Ela yerde değildi. Ayağa kalkmıştı. İki ayak üstünde. Ne tam insan, ne tam kurt. Arası. Saçları beyaza dönmüştü. Gözleri altın. Arkasında hilal şeklinde ışık kanatları vardı. Boynundaki mühür göğsüne kadar uzamıştı. Zihinden konuştu. Ama bu sefer sadece Kuzey değil. Herkes duydu. _"Yeter."_ dedi. Sesi hem fısıltı hem gök gürültüsüydü. _"100 yıldır kan döktünüz. Bitti."_ Karga kükredi. "Sen kimsin?!" "Ben" dedi Ela. "Gümüş Hilal'in eşi. Dağın kızı. Ve senin sonun." Koştu. Karga ile çarpıştılar. Bu bir Alfa savaşı değildi. Bu bir Tanrı savaşıydı. 5 dakika. Hançerler kırıldı. Karga'nın pençeleri yandı. En sonunda Ela Karga'nın boğazını tuttu. Kaldırdı havaya. Karga hırladı. "Öldür beni..." Ela gözlerinin içine baktı. "Hayır" dedi. "Yaşayacaksın. Ve anlatacaksın. Mühürlü'ye dokunanın sonunu." Sonra bıraktı. Karga yere düştü. Canı yanıyordu ama ölmedi. Sürüklenerek kaçtı. 100 kurt da peşinden. Uluya uluya. Sessizlik. Savaş bitmişti. Ela dizlerinin üstüne düştü. Işık söndü. İnsan formuna döndü. Yorgundu. Hemen kollar geldi. Kuzey. Onu kucağına aldı. Titriyordu. "Yaptın" dedi. "Yaptın Ay Kızı. Bizi kurtardın." Ela gülümsedi. Kanlı. "Sana söz vermiştim. Beraber yaşayacağız." Kuzey alnından öptü. "Ve yaşayacağız. 100 yıl. 200 yıl. Ölene kadar." Sürü etraflarına toplandı. Yaralıydılar. Ama ayaktaydılar. Ve uludular. Zafer uluması. Yeni bölümle merhaba 👋🏻 Her an yeni bir atak olabilir 😏 396 Kelime / 4820 karakter