BÖLÜM 14: YAKINLAŞMA

Bozdu'nun ölümünden 7 gün geçti. 7 gün boyunca sürü sessizdi. Kimse gülmedi. Kimse koşmadı. Kuzey daha da kapandı. Ela daha çok çalıştı. Ama geceleri... ikisi de uyuyamıyordu. 14. gün. Dolunay. Gökyüzü tertemizdi. Ay öyle büyüktü ki dağ gümüşe boyanmıştı. Sürü erkenden yattı. Yorgundular. Sadece 2 kişi uyanıktı. Ela. Mağaranın girişinde. Ay'a bakıyordu. Arkasından ayak sesleri. Kuzey. "Uyumadın mı?" diye sordu. "Ay çok parlak" dedi Ela. "Uyutmuyor." Kuzey yanına oturdu. Aralarında 10 cm vardı. Ama sanki kilometre. Uzun süre konuştular. Saçma şeyler. Çocukluktan. İlk kurtuluşundan. İstanbul'daki evinden. Sonra sustular. Rüzgar esti. Ela'nın beyaz saçları Kuzey'in yüzüne değdi. Kuzey irkildi. "Üşüyor musun?" "Hayır" dedi Ela. "Ama... yalnızım." Kuzey ona döndü. "Yalnız değilsin." "Öyle mi?" dedi Ela. Gözleri ay ışığında altın parladı. "O zaman neden elimi tutmuyorsun Alfa?" Kuzey'in nefesi kesildi. 100 yıl. 100 yıl beklemişti. 100 yıl acı çekmişti. Ve şimdi... karşısındaydı. Mühürlü. Onunki. Yavaşça elini uzattı. Ela'nın elini tuttu. Ela'nın teni sıcaktı. Tıpkı insan gibi. "Ela" dedi. Sesi kısılmıştı. "Ne?" "Korkuyorum." "Neden?" "Çünkü seni kaybedersem... bu sefer gerçekten biterim." Ela elini sıktı. "Kaybetmeyeceksin." Sonra kalktı. "Gel." "Nereye?" "Dağın tepesi. Göster bana. Neden burayı seviyorsun." Kuzey tereddüt etti. Sonra kalktı. Koştular. İnsan formunda. El ele. Dağın zirvesi. Rüzgar yüzlerine çarpıyordu. Aşağıda vadi. Yukarıda ay. Kuzey durdu. Nefes nefese. "Burası." "Neden?" "Çünkü" dedi Kuzey. "100 yıldır her dolunayda buraya geldim. Ve hep yalnızdım. Ta ki sen gelene kadar." Ela ona döndü. "Artık yalnız değilsin." Ve öptü. İlk öpücük. Yumuşaktı. Tereddütlüydü. Sonra derinleşti. Kuzey'in elleri Ela'nın beline gitti. Ela'nın elleri Kuzey'in ensesine. Ay tanıklık etti. Dakikalar geçti. Ayrıldılar. Nefes nefese. "Ne yaptık biz?" diye fısıldadı Ela. "Doğru olanı" dedi Kuzey. Alnını alnına dayadı. "Sen benimsin Ay Kızı. Baştan beri." Ela gülümsedi. "Ve sen benimsin Alfa." O gece mağaraya dönmediler. Zirvede, ayın altında, birbirlerine sarılarak uyudular. Sabah olduğunda her şey değişmişti. *SABAH* Sürü anladı. Kokudan. Gözlerden. Kimse bir şey demedi. Sadece Bozdu'nun yaşlı eşi Ela'ya gelip sarıldı. "Mutlu ol kızım" dedi. Kuzey toplantıda konuştu. "Artık 2 Alfamız var" dedi. "Ben ve eşim." Kimse itiraz etmedi. O gün av güzel geçti. O gün kahkahalar vardı. Akşam ateşin başında Ela, Kuzey'in omzuna başını koydu. "Mutlu musun?" diye sordu. "100 yılın ardından ilk kez" dedi Kuzey. Tam o anda rüzgar değişti. Aşağıdan. Vadiden. Kurt uluması geldi. Ama bu sefer tek değildi. 100 ses. Birlikte. Ve en önde Karga'nın sesi: _"Tebrikler Alfa. Aşkı buldun. Şimdi onu benden alacağım."_ Kuzey ayağa fırladı. "Silah başına!" Ela da kalktı. Mührü yanıyordu. Savaş geliyordu. Bölüm nasıldı? Oy ve yorum atmayı unutmayın 🥰