BÖLÜM 10: YENİ ALFA

Savaştan sonra 7 gün geçti. 7 gün boyunca Gümüş Hilal yaralarını sardı. Ölü yoktu. Sadece yaralı vardı. 6 kurt ağır yaralıydı. Kuzey de dahil. Sırtındaki yara derindi. Karga'nın hançeri değmişti. Ela 7 gün boyunca uyumadı. Gündüzleri yaralılara baktı. Ot topladı, merhem yaptı. Geceleri nöbet tuttu. Mühür parladığı için artık karanlıkta da görüyordu. Rüzgarı duyuyordu. 3 km ötedeki bir tilkinin nefesini. 8. günün sabahı Kuzey onu çağırdı. Mağaranın en derin odası. Eski taşların olduğu yer. Duvarlarda hilal resimleri. Kuzey oturuyordu. Karşısında taş bir taht. Basitti. Ama 1000 yıllıktı. "Gel" dedi. Ela geldi. Tereddütlüydü. "Ne oldu?" Kuzey ayağa kalktı. Topallıyordu. "Sürü toplansın" dedi zihninden. 2 dakika içinde 20 kurt içeri girdi. Hepsi insan formunda. Ciddiydiler. Kuzey ortaya geçti. "Bugün bir şey değişecek" dedi. Sesi hala zayıftı ama netti. "Eski kanun 12'yi hatırlıyorsunuz. Alfa ölürse eşi Alfa olur." Bir sessizlik. "Ben ölmedim. Ama ölürsem diye bekleyemem. Karga geri gelecek. Ve bu sefer daha güçlü gelecek." Sonra Ela'ya döndü. "Ay Kızı. Öne gel." Ela'nın kalbi güm güm attı. Yürüdü. Kuzey'in karşısına geçti. Kuzey elini kaldırdı. Ela'nın alnına, parlayan mühre dokundu. "Ben Kuzey. Gümüş Hilal'in Alfası. Yetkimi devrediyorum." Mağarada çıt yoktu. "Bugünden itibaren Ela. Ay Kızı. Gümüş Hilal'in Eş-Alfasıdır. Ben yokken o emir verir. Ben yaralıyken o karar verir. Ve ben ölürsem... o tahta oturur." Ela şok oldu. "Kuzey ben yapamam..." "Yaparsın" dedi Kuzey. Gözlerinin içine baktı. "Çünkü sen zaten yapıyorsun. 7 gündür sen sürüyü ayakta tuttun. Ben yataktaydım." Sonra döndü. Tüm sürüye baktı. "Biati olan diz çöksün." Tek tek. 20 kurt. Diz çöktü. Başlarını eğdi. En sonuncusu yaşlı bir kurtdu. Adı Bozdu. Sürünün en eskisi. 80 yaşındaydı. O da diz çöktü. "Ana Alfa" dedi. "Emret." Ela'nın gözleri doldu. "Kalkın" dedi. Sesi titredi. "Diz çökmeyin. Yanımda durun." Ama kalktılar. Ve ondan sonra her şey değişti. *GÜNLER SONRA* Ela artık sabah toplantılarını yönetiyordu. Av planını o yapıyordu. Nöbet yerlerini o belirliyordu. Kurtlar önce şaşırdı. Bir insan kızı. Sonra gördüler. Ela korkmuyordu. Adildi. Güçlüydü. Ve mühür onu koruyordu. Kuzey iyileşiyordu. Ama artık gölgede duruyordu. Ela'nın arkasında. Gerekirse öne çıkıyordu. 14. günün gecesi. Ela tek başına dağın tepesindeydi. Ay yoktu. Karanlıktı. Arkasından ayak sesleri. Kuzey. Yanına oturdu. "Zor mu?" diye sordu. "Çok" dedi Ela dürüstçe. "Her karar bir can. Her yanlış adım ölüm." Kuzey elini tuttu. "Ben buradayım. Yanlış yaparsan düzelteceğim." Ela ona yaslandı. "Neden bana güvendin?" "Çünkü sen korktuğun halde kaldın" dedi Kuzey. "Çünkü sen Zeynep değilsin. Sen Ela'sın. Ve Ela daha güçlü." Uzun süre sustular. Sonra rüzgar değişti. Aşağıda vadide duman vardı. Köy. İnsan köyü. 5 km aşağıda. Ve duman siyah. Yangın dumanı. Kuzey ayağa fırladı. "Karga" dedi. "İnsanlarla anlaşmış." Ela da kalktı. Gözleri altın parladı. "Sürü!" diye kükredi zihninden. 2 dakika sonra 20 kurt hazırdı. Kuzey Ela'ya baktı. "Sen kal. Yaralısın daha." Ela başını salladı. "Hayır. Ben Alfa'yım. Ben gidiyorum." Kuzey gülümsedi. Gururla. "O zaman gidelim Ana Alfa." Ve 21 kurt dağa aşağı koştu. Ateşe doğru. Bölüm nasıldı? 421 Kelime / 4795 karakter