27. BÖLÜM: Yeni Çağın Eşiği ve Geleceğin Kökleri

Büyük Mühürlü Düğünü’nün ve kanlı yeminin ardından geçen haftalar, Kan Sisi topraklarına daha önce hiç tanık olunmamış bir bereket ve huzur getirmişti. Sisli Dağlar’ın eteklerinde birleşen üç büyük sürü—Kan Sisi, Demir Pençe ve Saf Kan—artık aralarındaki sınırları tamamen kaldırarak tek bir devasa ittifak kurmuştu. Kadim Konsey’in korkusuyla yıllardır ormanlarda saklanan küçük bağımsız topluluklar da birer birer malikanenin etrafındaki yeni yerleşim alanlarına katılıyordu. Sürünün merkezinde yükselen yeni konsey salonunda, haritalar artık savaş düzenini değil; yeni ticaret yollarını, savunma karakollarının yerlerini ve sürülerin ortak kışlık erzak depolarını gösteriyordu. Karan, uzun ahşap masanın başında durmuş, Barlas ve Demir Alfa’nın sunduğu yeni karakol haritalarını inceliyordu. Üzerindeki altın ve gümüş işlemeli deri zırh, bir savaşçının heybetini ve mutlak bir hükümdarın asaletini taşıyordu. "Kuzey geçidindeki tüm eski Avcı tuzakları temizlendi Karan Alfa," dedi Barlas, haritadaki son noktayı işaretleyerek. "Saf Kan şifacıları, toprağa sızan eski büyülü zehirleri tamamen nötralize etti. Artık ormanlarımız her zamankinden daha güvenli." "Güzel," dedi Karan, gür ve kararlı bir sesle. "Karakollardaki nöbetçi sayılarını azaltmayın ama hiçbir sürü üyesinin sebepsiz yere baskı hissetmesine de izin vermeyin. Biz bu düzeni korkuyla değil, adaletle kurduk." Demir Alfa gülümsedi. "Sana yalan söylemeyeceğim Karan... Kadim Konsey çöktüğünde bu toprakların kaosa sürükleneceğini sanıyordum. Ama senin ve Ela’nın kurduğu bu bağ, tüm sürüleri tek bir aile gibi kenetledi." O sırada konsey salonunun ağır ahşap kapıları yavaşça açıldı. İçeriye giren Ela, üzerindeki lacivert ve gümüş detaylı uzun peleriniyle tüm salona sarsılmaz bir Alfa Dişisi zarafeti yaydı. Sol köprücük kemiğindeki Ay Mührü, içindeki kadim gücün ve huzurun simgesi olarak derisinin altında tatlı bir gümüşi ışıkla parıldıyordu. Karan, Ela’yı gördüğü an masadaki haritaları bir kenara bıraktı. Kehribar gözlerindeki o sert, ciddiyet dolu ifade yerini anında tutkulu ve yumuşak bir bakışa bıraktı. Adımlarını sakınmadan Ela’ya doğru yürüdü, elini kızın beline koyarak onu kendine çekti. (Karan - Zihinsel Bağ) “Yine salonu aydınlattın Mühürlü’m...” (Ela - Zihinsel Bağ) “Seni haritaların arasında boğulmaktan kurtarmaya geldim Karan.” Ela, Barlas ve Demir Alfa’ya selam verdikten sonra Karan’ın gözlerinin içine baktı. "Konsey salonundaki işlerin bittiyse Karan, seninle gitmek istediğim bir yer var." Karan hiç tereddüt etmedi. "Seninle her yere gelirim." (Kutsal Dolunay Tepesi - Gün Batımı) İkisi, malikanenin arkasındaki en yüksek tepeye, tüm vadinin ve ormanların ayaklar altına serildiği Kutsal Dolunay Tepesi’ne çıktılar. Güneş kızıl ve altın sarısı tonlarıyla dağların arkasından batıyor, gökyüzünü büyüleyici bir kanvas gibi boyuyordu. Ela, tepedeki ulu meşe ağacının altında durdu. Gece rüzgarı saçlarını ve pelerinini hafifçe havalandırıyordu. Karan arkasından yaklaşıp kollarını Ela’nın beline doladı. Çenesini kızın omzuna dayayarak vadide yükselen yeni köy evlerinin dumanlarını ve huzurla koşturan kurt çocuklarını izledi. "Bazen tüm bunların bir rüya olmasından korkuyorum," dedi Ela, sesi rüzgarın fısıltısına karışarak. "O karanlık odalardan, ölüm korkusundan sonra... Bu kadar büyük bir huzurun içinde olmak garip hissettiriyor." Karan, Ela’yı kendine doğru çevirdi. Nasır tutmuş büyük elleriyle kızın yüzünü sarmaladı. Kehribar gözlerinde sonsuz bir adanmışlık vardı. "Bu bir rüya değil Ela," dedi Karan, sesi göğsünde derin bir yankı uyandırarak. "Bu senin cesaretinle, dökülen kanımızla ve Mührünün ışığıyla kazandığımız bir gerçek. Artık kimse seni veya bu sürüyü tehdit edemez." Ela gülümsedi. Sağ elini Karan’ın kalbinin üzerine koydu. Parmağındaki kehribar taşlı mühür yüzüğü ile Karan’ın ritmik kalbi aynı tempoda atıyordu. "Karan..." dedi Ela, gözleri hafifçe parıldayarak. "Topraklarımıza gelen tek şey huzur değil." Karan kaşlarını hafifçe çattı, ne demek istediğini anlamak istercesi…