16. BÖLÜM: Fırtına Öncesi Sessizlik ve Kan Kokusu

Ritüelin ardından şafak sökerken Kan Sisi malikanesinde havanın dokusu tamamen değişmişti. Mabette gerçekleşen Kanlı Yemin, sadece Karan ile Ela’nın ruhlarını birleştirmekle kalmamış, Mühür’den yayılan kadim gümüşi dalga tüm malikaneyi ve toprağı görünmez bir kalkan gibi sarmıştı. Sınırda duran muhafızlar bile içlerindeki kurdun daha güçlü, daha uyanık attığını hissedebiliyordu. Ela, odadaki büyük aynanın karşısında durmuş, sol köprücük kemiğindeki Ay Mührü’ne bakıyordu. Mühür artık sadece gümüş bir dövme gibi görünmüyordu; derisinin altında adeta canlı bir damar gibi hafifçe ışıldıyor, Karan’ın kalbi her çarptığında ritmik bir sıcaklık saçıyordu. Karan arkasından yaklaşıp ellerini Ela’nın beline doladı. Çenesini kızın omzuna dayayarak aynadaki yansımalarına baktı. Büyük elleri, kızın karnının üzerinde kenetlendi. "Artık tamamen değiştin," dedi Karan, sesi derin ve hayranlık dolu bir fısıltıyla. "Gözlerindeki o insani tereddüt tamamen silinmiş. Karşımda duran kadın... Gerçek bir Alfa Dişisi." Ela başını çevirip Karan’ın çenesine tüy kadar hafif bir öpücük kondurdu. Zihinsel bağları öyle pürüzsüz ve açıktı ki, konuşmalarına bile gerek kalmıyordu. Ela, Karan’ın içindeki o devasa koruyucu dürtüyü, kendisine duyduğu sonsuz tutkuyu ve aynı zamanda Kadim Konsey’e karşı bileylenen o vahşi öfkeyi kendi hissi gibi algılayabiliyordu. (Ela - Zihinsel Bağ) “Sadece gözlerim değişmedi Karan. İçimde patlamaya hazır devasa bir güç var. Konsey’in Avcıları buraya geldiğinde, sadece senin değil, benim de gazabımla karşılaşacaklar.” Karan hafifçe gülümsedi, kızı kendine çevirip dudaklarını Ela’nın dudaklarıyla buluşturdu. Öpücükleri, yaklaşan savaşın gölgesinde hem bir sığınak hem de bir yemin gibiydi. Ancak bu huzur anı, kapının sertçe çalınmasıyla bölündü. Barlas, nefes nefese içeri girdi. Yüzü kül gibiydi. "Alfa! Avcılar harekete geçti," dedi Barlas hızla. "Doğu sınırındaki gözcü kulemizle temas kesildi. Ama bu sefer gizlice sızmıyorlar... Doğrudan ana geçitten, ormanı yakarak geliyorlar!" Karan’ın gözleri bir saniyede kor gibi yanan altın sarısına döndü. Ela ile göz göze geldiler. Artık kaçış, bekleme ya da savunmada kalma devri bitmişti. (Bölge Sınırı - Doğu Geçidi) Ormanın doğu tarafı, alıştıklarının aksine turuncu ve kırmızı alevlerle sarsılıyordu. Kadim Konsey’in Avcıları, sıradan kurtların koklama ve iz sürme yeteneklerini kör etmek için ormana özel bir kara büyü ateşi salmışlardı. Duman simsiyah yükseliyor, çam kokusunun yerini geniz yakan bir kükürt kokusu alıyordu. Karan, Ela, Barlas ve elliden fazla tam teçhizatlı Kan Sisi muhafızı alevlerin bittiği açık alanda hat kurdu. Dumanların arasından ağır, ritmik ayak sesleri yükseldi. Yaklaşık otuz kişilik bir savaşçı grubu belirdi. Bunlar sıradan kurtlar veya insan avcılar değildi. Üzerlerinde kapkara, büyüyle işlenmiş çelik zırhlar vardı. Yüzleri kargayı andıran demir maskelerle kaplıydı. Ellerinde ise gümüş kaplama, üzerlerinde mor rünler parıldayan devasa çift taraflı baltalar ve zincirler taşıyorlardı. Grubun önünde, diğerlerinden daha iri, sırtında iki devasa kılıç taşıyan Maskeli Avcı Lideri durdu. Demir maskesinin arkasından mekanik, hırıltılı bir ses yayıldı. "Karan Alfa..." dedi Avcı Lideri, kılıcını kınından çekerek. Kılıcın çeliği hava ile temas ettiği an mor bir alevle tutuştu. "Konsey'in mülkünü teslim et. Kızın kanı ritüel için gerekiyor. Onu bize verirsen, sürünün geri kalanına hızlı ve acısız bir ölüm bağışlarız." Karan bir adım öne çıktı. İnsan formundayken bile göğsünden çıkan kükreme toprağı sarstı. "Bu topraklara adım atarak kendi ölüm fermanınızı imzaladınız!" diye kükredi Karan. "Kan Sisi sürüsü hiçbir şeyini teslim etmez!" "Öyleyse ormanınız mezarınız olacak," dedi Avcı Lideri ve kılıcını havaya kaldırdı. "AVLAYIN!" Saniyeler içinde kaotik bir çatışma patlak verdi. Avcılar sıradan kurtlara karşı hazırlanmış gümüş zincirlerini ve mor alevli silahlarını savurarak öne atıldılar. Barlas ve muhafızlar devasa kurtlara dönüşerek düşman hattına bodoslama daldı. Zırhların kı…