15. BÖLÜM: Kadim Kan ve Kanlı Yemin

Nehir yatağındaki o karanlık karşılaşmanın ardından malikaneye dönülen yol, ölümcül bir sessizlikle kaplıydı. Rüzgar çam dallarını sertçe bükerken, havadaki buz gibi soğukluk sadece mevsimin değil, ormana yaklaşan kadim tehlikenin bir habercisi gibiydi. Yaralı nöbetçi muhafız Asena’nın şifa odasına kaldırılmış, malikanenin tüm savunma hatları alarm seviyesine geçirilmişti. Barlas, sürünün en tecrübeli kurtlarını toplayarak doğu ve batı geçitlerine ek barikatlar kurduruyor; devriyeler ikişerli gruplar yerine altışar kişilik tam teçhizatlı muhafız birlikleriyle geziniyordu. Ancak malikanenin üst katındaki büyük harita odasında hava, dışarıdaki fırtınadan çok daha ağırdı. Karan, masanın üzerindeki haritanın başında duruyordu. Sırtı kapıya dönüktü; geniş omuzları, kasılmış gergin kasları ve hafifçe titreyen yumrukları, içindeki savaşçı ve aşık adamın derin çatışmasını gözler önüne seriyordu. Üzerindeki siyah avcı ceketi çamur içindeydi ama bunu umursamıyordu bile. Kehribar gözleri, haritadaki sisli dağların ötesine, vaktiyle sadece efsanelerde geçen Kadim Konsey’in topraklarına takılıp kalmıştı. Ela yavaş adımlarla odaya girdi. Ahşap kapıyı gürültüsüzce kapattı. Üzerindeki çamurlu kıyafetleri değiştirmiş, siyah bir kazağın üzerine koyu renkli kürk yeleğini geçirmişti. Sol köprücük kemiğindeki mühür, nehirdeki karşılaşmadan beri ilk defa durgunlaşmış, derisinin altında sakin ama sıcak bir ritimle atıyordu. Ela arkadan yaklaşıp ellerini Karan’ın gergin beline doladı. Başını adamın geniş, sıcak sırtına yasladı. "Kendini suçlamayı kes Karan," dedi Ela, sesi odanın sessizliğinde yumuşacık bir melodi gibi çınlarken. "Zihnindeki o derin suçluluk duygusunu hissedebiliyorum. Zihinsel bağımız açık... Benden hiçbir şey saklayamazsın." Karan ağır bir nefes verdi. Derin bir iç çekişle arkasını döndü. Büyük, yaralı elleriyle Ela’nın yüzünü kavradı. Gözlerindeki o sarsılmaz Alfa ışığı yerini katıksız bir endişeye ve derin bir aşka bırakmıştı. "Ben bu sürünün Alfasıyım Ela," dedi Karan, sesi boğuk ve fısıltılı çıkarak. "Geçmişte onlarca düşmanla, diğer sürülerle, bölge savaşlarıyla dövüştüm. Hiçbirinde korkmadım. Ama bugün... O varlığın gözlerindeki kırmızı ışığı gördüğümde ve senin adını o iğrenç sesiyle andığında, ömrümde ilk defa kalbimin duracağını sandım. Kadim Konsey sıradan bir sürü değil. Onlar kurttan ziyade, kanın ve karanlık büyülerin Efendileridir." "Ve sen de sıradan bir Alfa değilsin," dedi Ela, gözlerinin içine dimdik bakarak. "Ben de artık o çaresiz, kurbanlık insan kızı değilim. Mührün gücünü gördün Karan. Nehirde o yaratığın zehrini bastıran, Boran’ı tek bir hamlede vagonlara fırlatan bendim. Beni korumak zorunda değilsin; beni yanında savaşçı olarak kabul etmek zorundasın." Karan, kızın gözlerindeki o bükülmez cesarete baktı. Dudaklarında gururlu ama buruk bir gülümseme belirdi. Ela’nın alnına uzun, derin bir öpücük kondurdu. "Seni yanımda kabul etmek mi?" dedi Karan fısıltıyla. "Sen zaten benim yanım, benim ruhum, benim diğer yarımsın. Ama onları durdurmak için sadece kas gücü ve hançer yetmez. Zihinsel bağımızı ve Mührün gücünü en üst seviyeye çıkarmamız lazım." "Nasıl yapabiliriz bunu?" diye sordu Ela. Karan kızın elini tutup masanın üzerindeki deri kaplı eski bir kitaba yöneldi. Kitabın kapağında gümüşi bir dolunay ve iki kurt figürü kazınmıştı. "Sürünün kadim kan ritüeli var," dedi Karan, gözlerini kitaptan kaldırıp kızın gözlerine dikerek. "Buna Kanlı Yemin ya da Ruh Mühürlemesi denir. Şu ana kadar Mührümüz kendiliğinden uyanıyordu. Ama bu ritüeli yaparsak... Benim gücüm tamamen senin, senin Mührünün kadim ışığı tamamen benim olacak. Zihinlerimiz tek bir zihin gibi çalışacak. Birbirimizin nerede olduğunu, ne hissettiğini, ne düşündüğünü kilometrelerce öteden değil, saliseler içinde kavrayacağız." "Yan etkisi var mı?" diye sordu Ela, merakla kitaptaki gümüş sembollere dokunarak. Karan’ın gözleri derinleşti. "Bu ritüel geri döndürülemez Ela. Bir kez kanlarımız ve ruhlarımız birleştiğinde... Eğer birimiz ölürse, diğerinin r…