Yanlış hedef.

Hastaneden çıktıktan sonra arabama binip evime doğru sürmeye başladım. Kısa bir süre içinde evime vardım. Evimle hastane birbirine oldukça yakındı. Normal şartlarda yürümeyi tercih ederdim ama hava bugün kasvetli ve yağmurluydu. Islanmak istemediğim için arabayla gitmiştim. Daha doğrusu, iş çıkışı çok yorgun olduğum zamanlarda ıslanmak isteyeceğim en son şey bile olamazdı. Bundan nefret ediyordum. Yorgunken ıslanmak ve eve geldiğimde o ıslak kıyafetleri değiştirmek bile başlı başına bir eziyet gibi geliyordu. Arabadan inip bir artı bir olan evime girdim. Çantamı salondaki koltuğa bıraktıktan sonra doğruca duşa girdim. Günün bütün yorgunluğunu ancak böyle atabilirdim. Duştan çıktıktan sonra belime kadar gelen saçlarımı kuruttum. Normalde saç kurutmaktan çok üşenirdim ama hasta olmak istemiyordum. Malum, kış aylarına giriyorduk. Hasta olup bir de hastanede insanlara yardımcı olmam imkânsız olurdu. Saçlarımı kuruttuktan sonra salondaki koltuğa oturdum. Koltuğun önünde duran sehpanın üzerinde dün akşam okumaya başladığım kitap vardı. Kitabı elime alıp kaldığım yerden devam ettim. Kitaba o kadar dalmıştım ki zamanın nasıl ilerlediğini fark etmedim bile. Kitabın bitmesine birkaç sayfa kala kapı çaldı. Elimdeki ayracı kitabın arasına koyup koltuktan kalktım ve kapıya doğru yöneldim. Kapıyı açtığımda kimse yoktu. Ama kapının pervazının önünde küçük bir kutu duruyordu. Kaşlarımı çatarak kutuyu elime aldım ve kapıyı kapattım. Kutuyu açtığımda içerisinde bir zarf olduğunu gördüm. Zarfı çıkarıp masanın üzerine koydum. İçimde anlamlandıramadığım bir huzursuzluk oluşmuştu. Zarfı açtım. İçerisinde bir not vardı. Notu çıkarıp okumaya başladığımda neye uğradığımı şaşırdım. “Sen koca bir yalanın içinde yaşarken bu kadar mutlu olman sinirlerimi bozuyor. O gerçek sandığın, uğruna ölüp bittiğin hayatın koskoca bir yalan. Ama sen bunu gerçek sanacak kadar aptalsın. Senin iyiliğini düşündüğüm için değil, senden nefret ettiğim için bu notu sana bırakıyorum. Gerçeği bulmaya cesaretin var mı? Yoksa inandığın bu yalanla yaşamayı mı tercih edeceksin?” Not elimde öylece kaldı. — N... Ne demek oluyor bu? Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı. — Ne yalanı? Ne gerçeği? Kim bu? Ve benden neden nefret ediyor? Aklımda yüzlerce soru vardı ama hiçbirinin cevabı yoktu. Hızlıca evden çıkıp apartman yöneticisinin binasına doğru ilerledim. Kamera kayıtlarını isteyecektim. Kimdi bu? Benden ne istiyordu? En önemlisi, evimin kapısına kadar nasıl gelmişti? Yöneticinin kapısının önüne geldiğimde defalarca zile bastım. Ama kapıyı açan olmadı. Tam geri dönecekken gözüm kapının önündeki küçük zarfa takıldı. Bir süre tereddüt ettim. Başkasının eşyasına dokunmak, hele ki okumak doğru değildi. Fakat zarfın görünen kısmında bazı harfler vardı. Elimi uzatıp zarfı aldığımda gördüğüm şeyle olduğum yerde kaldım. Üzerinde M.A.B. yazıyordu. Benim ismimin baş harfleri... Mahi Asena Bozkurt. Bu zarf bana bırakılmıştı. Titreyen ellerimle zarfı açtım. İçerisinde yine bir not vardı. Okumaya başladım. “Beni bulmak için bunu yapacağını biliyordum. Ama buna zahmet etme. İki adım gerideyim. Dışarı çık, beni göreceksin.” Notu okuduğum anda merdivenlere doğru koşmaya başladım. Birkaç saniye içinde dışarı çıktım. Ve gerçekten de oradaydı. Bana sırtı dönük, kapüşonlu biri kaldırımın kenarında duruyordu. Bir süre olduğum yerde kaldım. Sonra tereddüt ederek ona doğru yürümeye başladım. — S... Sen kimsin? Ne istiyorsun benden? Ve ne demek yaşadığın hayatın koca bir yalan? Karşımdaki kişi hiç arkasını dönmeden cevap verdi. — Sadece sen gerçekleri göremeyecek kadar körsün. Ben sadece gözünü açmanı sağladım. Sesi... Sesi çok tanıdıktı. Kalbim daha da hızlı çarpmaya başladı. — Kimsin sen? Bu kez arkasını dönmeye başladı. Ve yüzünü gördüğüm anda nefesim kesildi. Amcamdı. — A... Amca? Gözlerime inanamadım. — Ne demek bütün bunlar? Bana şaka mı yapıyorsun? Bütün bunlar bir şaka, değil mi? Amcam yüzüme soğuk bir ifadeyle baktı. — Sen küçükken aptaldın. Hâlâ aptalsın. Gerçeği göremeyecek kadar da körsün. — Amca,…