Bölüm 2: Kimsin Sen?

SARA DENİZ Dün akşam olanlardan sonra odamdan hiç çıkmamıştım. Kaan ve Demir’in aralarında kafalarının karıştığı için beni araştıracaklarına adımın Sara olduğu kadar emindim fakat sorun şuydu ki araştırıp buldukları tek şey ise benim izin verdiğim kadardı. Onlarda basit, gereksiz, bilmeseler de olacak şeylerdi. En basitinden daha önce hava harp akademisinde okuduğumu pilotluk yaptığımı ama sonrasında babamın bu askerliğe ve bana olan kini işime engel olduğunu öğrenmeleri pek de zor değildi ki zaten bunu saklamak mümkün de değildi. Çoğu akademide adımın geçtiği olmuştu. Sicilime bir kara leke misali yerleşen askerlikten feshedilme olayım da beni utandıran geçmişimdi. Bunlar sadece başlangıçtı, benimle ilgili asıl şeyleri Ordulu kişilere sorarak öğrenebilirlerdi çünkü her şey orada yaşanmış ve hayatımın dönüm noktası olma kademesine erişmişti. Nasıl dediğinizi duyar gibiyim işte o biraz zaman istiyor. Düşüncelerimden odanın kapısının tıklatılmasıyla ayrıldım. Yerimden doğrulup kapıyı çalanı içeri çağırdığımda giren kişi Kaan Aslaner’di. Üstünde kaslarını gösteren siyah bir tişört, altında ise gri eşofman takımı vardı. Adama ne giyse yakışıyordu arkadaş? Kendine gel Sara, ne diyorsun sen? O da beni inceliyordu kafamda bir sabiye bile sürmeden yaptığım topuzuma, alnıma dökülen kahküllerime ve üstümdeki eşofman takımıma baktı ardından beni uzun süre incelediğini fark edip konuşmaya başladı. “Kahvaltıya inelim oradan İngiltere’ye geçeceğim, işlerim bir hayli aksadı. Tabi eğer kendini o kadar yorgun hissetmiyorsan. Ben doktorunla konuştum, yolcu olarak gidebileceğini söyledi.” Ne kadar pilot olarak uçmamak beni sinirlendirse de bir şey demedim. Yataktan kalkıp tuvalete geçerken konuşmaya başladım. “Tamam üstümü değiştirip geliyorum.” dediğimde o da kafasıyla beni onaylayıp odamdan çıktı. Odamda sabah erken uyanıp daha önce bakmaya fırsat bulamadığım belgelere göz gezdirip doldurmuştum. Normalde dediğim gibi asker pilottum ben ama masa başına alınmam o kadar hızlı ve beklenmedikti ki bu hem üstlerimi hem de timimdekileri şaşırtmış ve sarsmıştı. Pilotluğu ise uçmayı sevdiğim ve hayalimi sürdürmek istediğim için devam ediyordum. Benim işim babam beni o askeriyeden saçımdan tutup sürükleyerek çıkardığında bitmişti. O işi bir daha yapamayacak olmam ne kadar koysa da artık kabullenmiştim. Babam yüzünden beni bir daha askeriyenin içine dahi almazlardı sadece dışardan dosya bakıyordum işte... Üstüme kumaş pantolon ve uzun kollu bir body giyindim. Koluma çantamda bulunan takılarımdan taktım. Düşüncelerimden sıyrılıp saçlarımı açık bıraktım. Kaküllerimi taradığımda aynadan kendime baktım ve bavulumu dikkatlice kapatıp kendime biraz süre tanıdım. Daha Karadeniz’e dönmeden ne kadar yorulduğumun ve daha çok yorulacağımın farkında olmak beni mental olarak çöküşe sürüklese de kendimi buna hazırlamam çok daha iyi olacaktı çünkü Kilit’in durmayacağından emindim. Odadan çıktığımda bavulumu almak için kapıda duran bir koruma içeri girip aldı. Ben de Kaan’ın yanına geçip kahverengi gözlerinin tam içine baktım. “Hazırım hadi gidelim.” dediğimde bana yol verdi. Bende onun verdiği yoldan ilerlediğimde odadan çıkış yapmıştık. Demir ile Mina bizi kahvaltı için bekliyorlardı o yüzden biraz hızlı hareket ediyorduk. Asansörün kapısından içeri girdiğimizde onun hareketlerine göz ucuyla baktığımda fazla rahat gözükmeye çalışan ama içinde meraklı birinin yattığı belli olan bir ifade ile asansörün inmesini bekliyordu. Anlaşılan benim hakkımda beklediği soruların cevabını alamamıştı. Ben onun bu hallerinden sinirli olduğunu ve meraktan geberdiğini anladığıma göre dışardan gören biri daha bunu anlayabilirdi. Asansör gerekli katta durduğunda durdu ve bana yol verdi. Bende onun gözlerine centilmenliğine kanmayarak bakıp dışarı çıktım. Katta ilerleyip peşimden gelen Kaan’ı takmayarak kahvaltı yapılan salona geldiğimizde bir masada telefonlarıyla ilgilenen Mina ve Demir’e doğru adımladım. Masaya geçtiğimizde bana sandalyemi çeken Kaan’a yapmacık olduğu belli olmayan bir…