Sil Baştan

Kapıyı tıklatarak içeri girdim. İlk başta biraz çekinmiştim. Ama sonra bir doktor olduğumu hatırlayarak içeri girdim. “Merhabalar Halûk bey. Ben Gülçin Burcu Candan. Bugün işe başlayacağım da.” Alnındaki teri sildi ve yerine oturdu. Benim de oturmam için sandalyeyi gösterdi. “Elbette. Tekrardan hoş geldiniz bu arada. Geçen zaten belgeleri imzalamıştınız. Bugün direkt ilk ameliyatınıza girebilirsiniz. 323 numaralı odada ki hastanın ameliyatı var bugün.” Yüzüme hafif bir tebessüm yayıldı. Başımla onaylayarak odadan çıktım. Benim ilgilenmem gereken 323 numaralı odanın tümör ameliyatı için ameliyathaneye doğru ilerlemeye başladım. Elimi yüzümü sabunla yıkadıktan sonra eldiven ve diğer gerekli olan tüm her şeyi giydim. “Arkadaşlar ben Gülçin Burcu Candan. Hastaneye yeni gelen genel cerrahın. Bu 323 numaralı odanın hastası değil mi?” Önümde duran siyah saçlı asistan doktor yanıma gelerek elini bana uzattı. “Merhaba hocam. Ben Furkan. Ama arkadaşlar bana Furki derler. Bu arada evet hocam, 323 numaralı odada kalan hasta burada.” Uzattığı eli tutarak başımla onu onayladım. O zaman geri kalan iş bendeydi. Şovumu yapma zamanım gelmişti. “Kraniyotomi için matkap,” dedim elimi açarak. Kafada delikler açarak kemik flep çıkardım. Dura Mater göründükten sonra Dura Mater’de kesik açtıktan sonra kenarları askıya aldım ve beyin dokusu ortaya çıktı. “Hocam nöronavigasyonik sistem kullanacağız değil mi?” Başımla onayladım. Ameliyatlarda konuşmayı pek sevmezdim. “Şimdi tümörü çıkaracağım. Kanamayı Bipolar Koterle kontrol et, Furkan ve yanındaki.” İkisi de onlara verdiğim görevi hemen yaptılar. Tüm tümörü çıkardıktan sonra Dura’yı su geçirmez şekilde kapattım. Kemik flep’i yerine yerleştirdim. Dren yerleştirdikten sonra ameliyatı bitirdim. İlk başta bana çok kolay gibi görünen bir ameliyat gibi gelmişti ama açıkçası zor bir ameliyattı. Boş koridorda tek başıma yürürken arkamdan birinin bana seslendiğini duyduğum için arkama döndüm. Gelen bir asistan doktordu. “Hocam, Halûk hoca sizi odasına çağırıyor.” Derin bir nefes alarak merdivenlerden teker teker yukarı çıktım. Kapıyı tıklayarak içeri girdim. “Buyurun hocam, beni çağırmışsınız.” Eliyle bana koltuğu gösterdi. Bana gösterdiği koltuğa oturduktan sonra konuşmaya başladı. “Hocam tebrik ederim ilk ameliyatınız harika geçmiş.” Yüzüme ufak bir gülümseme yayılınca ben de başımı aşağıya doğru hafifçe sallayarak teşekkür ettim. Tam konuşacaktım ki kapı çaldı. “Baba, hastaneye yeni bir hasta gelmiş. Fakat ödeme yapacak paraları yok. Ama durumu acil.” Halûk hoca ayağa kalkarak çocuğun yanına gitti. Elini omzuna koyarak konuşmaya başladı. “O zaman başka hastaneye gönderin Aras. Biliyorsun ki biz özel bir hastaneyiz.” Çocuk başıyla onaylarken bir yandan da kapıyı açtı. Bu durumlarda biraz hassas bir insandım. Ailemden değil, çocukluğumdan gelen bir durumdu bu. Babam da annem de birer doktordu. Bana hep insanlara yardımcı olmam gerektiğini öğrettiler. “Durun,” dedim ayağa kalkarak. “Ben ödeyeceğim ne gerekiyorsa yapın.” Az önce içeri giren çocuk gülmeye başladı. Gülerken bir yandan da başını sallıyordu. Derin bir nefes alarak konuşmaya başladı. “Bence sen sus amatör doktor. Burası öylece herkese acıyacağın bir yer değil.” Yanına gelip kaşlarımı çattım. “Neden sen de insanlara yardım etmek için burada değil misin?” Omuz silkti. Üstelik ne hakla bana amatör derdi ki? Onun ne haddine? “Gülçin bundan emin misin? Başka hastaneye de gönderebiliriz.” Kafamı hayır anlamında iki yana salladım. “Hayır, kararımda eminim hocam. Ben ödeyeceğim. Yeter ki ameliyata girsin. Kaybedebiliriz yoksa.” Halûk hoca kapıdan dışarı çıkıp hızla merdivenlerden aşağı indi. O gittikten sonra da ikimiz tek başımıza kalmıştık. “Seni tanıdığıma pek memnun olmadım amatör.” Ya sabır! Bu çocuk geri zekâlı mı? Derin bir nefes alarak konuşmaya başladım. “Benim bir adım var,” güldü. Ellerini havaya kaldırarak konuşmaya başladı. “Ama ben sana amatör diyeceğim. Ve sakın ol şampiyon elinde olsa beni döversin.” Göz devirerek hızla odadan çıktım. Ama h…