𝓝𝓞𝓣 VI

"Topluluklar arasında insan olmayan belirsiz varlıklar vardır; bunlar ağlayan bir çocuktan etkilenmezler." Evrim, insanı sadece dik yürüyen ve alet kullanan bir canlı olarak tanımladığında eksik kalır. Çünkü insanı asıl inşa eden şey medeniyettir, yani ötekinin acısını duyabilme yetisidir. Bir toplumu bir arada tutan en ilkel ama en kutsal refleks, en savunmasız olanın, yani bir çocuğun çığlığına verilen yanıttır.Ancak aramızda, kalabalıkların içine sızmış öyle belirsiz varlıklar dolaşır ki, dışarıdan bakıldığında insana benzerler, bizim gibi giyinir, bizim gibi konuşurlar. Fakat içlerinde ne insanlığın evrimsel mirası olan empati ne de medeniyetin getirdiği o asil duygu kırıntısı vardır.Ağlayan bir çocuktan etkilenmemek, biyolojik olarak canlı, ruhsal olarak ise tamamen ölü olmanın kanıtıdır. Onlar, insanlığın ortak hafızasından kopmuş, felsefenin ve vicdanın uğramadığı karanlık birer boşluktur. İnsan formundaki bu yabancılarla aynı havayı solumak, medeniyetin karşı karşıya olduğu en büyük fırtınadır.