Epson

Akademi, yankılanan sirenlerin ardından sakinliği bir kenara atınca akademinin kurucusu Brigid Kerley’nin sesi bir kez daha duyuldu duvarların arasında. Öğrencilerine yayılan korkunun somut olarak göründüğü bir zamandalardı şimdi. Bazı öğrenciler merdivenlerden koşarak iniyor, bazılarıysa camlara çıkmış neler olduğunu anlamaya çalışıyordu. Onları bir süre izledikten sonra kapıyı yavaşça kapadı Valeria. Profesörlerse kendi aralarında bir kanıya varmış durumdalardı; geç kaldık . Eğitime başladıkları andan itibaren öğrencileri ellerinden geldiğince ve emirler dolayısıyla dozunda zorlasalar da artık her şeyin haddinden fazla yapılması gerektiğini düşünüyorlardı. Nihilia ormanları ışıklarla parlayıp bütün şimşekleri üstüne çekerken Valeria okuduğu bütün kitapları, bildiği her bilgiyi kafasında tarıyordu. O anda aklına gelen cümleyle irkildi. Bugün söylediği şeyin bu denli hızlı gerçekleşmesini ummamıştı. “ Sence bir savaş olsa kim kazanır?” Bu soruyu sorduğunda Damien’ın realist bakış açısı, içindeki umut dolu Moneti bunları kesin bir dille reddetmeye itmiş olsa da şimdi belki de bir savaşa adım atan Monet olarak ne yapacağını bilemez halde dolanıyordu odanın içerisinde. “Ne oluyor anlamıyorum. Orada ışığın olması anca biz gibi hükümlüler giderse mümkün. Orası hiçlik. Ne yaşanıyor olabilir?” “Sence korkmalı mıyız?” “Şu an sakin kalmalıyız Lily. Yoksa mantıklı düşünemeyiz ki çoğu monet bence çoktan korkuya kapıldı.” Lily bir anda ellerini yumruk yapıp sıkarak gözlerini kapatınca Valeria yanına gidip oturttu onu. Ne olduğunu çözemiyordu. Arkadaşının bir anda değişen ruh haline anlam verememişti. “Lily ne oluyor?” “El-ellerim. Ellerim yanıyor!” Ellerini açıp avuçlarını gösterdiğinde yükselen yeşil güçle oturduğu yerden fırladı Valeria. Birikmiş hüküm kendini gösteriyor olmalı diye düşündü o anda. Başka bir şey gelmemişti aklına ve Lily ise gitgide yükselen ışık huzmesine bakarken cama yaklaştı. Gözlerinden akan yaşları silmekle uğraşmıyordu. Canının acısı umurunda değildi. İlk defa içinde varlığını bu denli gösteren gücü kanıtlamak istiyordu. “Lily? Ne yapıyorsun?” “Eğer orada bir şey varsa bu ışığı görebilir. Belki ilk defa bir şeyi tam anlamıyla başarabilirim Valeria.” “Lily içeri girmen gerekiyor. Hemen.” “Hayır Valeria.” Yeşil bir güç dalgası Nihilia’nın tepesinde aydınlandığında Lily avuçlarını kapadı hızlıca. Gördüklerine karşılık ne tepki vermesi gerektiğini de bilemiyordu çünkü bu an daha önce okuduğu bir şeye hiç benzemiyordu. Ellerini yakan hükmünün acısını hissetmiyordu artık. Söylenene göre akademi şimdi, tam anlamıyla tehlike altındaydı ve düşünülmesi gereken tek şey buydu. “Az önce ne oldu?” Valeria şaşkınlıkla arkadaşına bakıyordu. Kendince yaptığı yorumların doğru olmadığına emindi fakat en iyisini düşünmek ve yalnızca başta kullanamadığı gücün şimdi ortaya çıktığına inanmak istiyordu. “İçimde bir şey oluyor Valeria.” Ellerini tekrar kaldırdığında bu sefer ışık daha azdı fakat normalde yapamadığı bir şeyi başarıyordu Lily. Her ne olduysa onu tetikleyen bazı etkenler olmalıydı. “Brigid Kerley’e sormalıyız. Bu ani çıkışlar sana zarar verebilir. Ne olduğunu bile tam anlamıyla bilmiyoruz.” “Ne halt dönüyor burada!” Lorraine’in uykulu sesini duyunca kapıyı açtı Valeria. Bir eliyle karmakarışık saçlarını düzeltirken boşta kalanla da gözünü ovuyordu arkadaşı. Ortalık birbirine girmişken uyumak tam anlamıyla ona yakışan bir hareketti. “Akademi tehlike altında.” “Yani?” “Ne demek yani Lorraine? Az önce Lily inanılmaz bir şey yaşadı, Nihilia Aetheria’nın ardından ilk kez bu kadar ışık saçıyor ve kulakları sağır eden sirenler duyuyoruz. Tek diyeceğin şey yani mi?” Lorraine cama yaklaştığında bakışlarındaki uyku mahmurluğu anında yok olmuş, yerini saf bir endişe almıştı. Karşılarında bir renk cümbüşü altında kalmış Nihilia’nın uzun zamanın ardından yaşadığı en büyük durumlardan biriydi bu. Lorraine gözlerini acıtan ışığa karşılık ellerini siper etmeye çalıştı. “Tam olarak ne olduğunu anlayan var mı?” “Hayır. O yüzden bir an önce…