İyilik Elçisi

Korku hücreleri tam olarak ele geçirdiğinde, kişi ne yapacağını kestiremeyebilir. Uzun süredir beklenen tehlike bir anda karşılarına çıktığında Monetler de tam olarak bu durumdaydı. Kimse ne yapacağını kestiremiyor, her öğrenci korkuyla birbirine bakıyordu. Önlerindeki Erika dimdik durup yere sağlam basarken Daniel hemen onuna yanına koştu. Kolundan tutup kendine çevirdiğinde karşısındaki kadının gözlerinde aynı anda geçen onlarca duyguya rastlamak bir an için geçmişe götürdü onu. Terk ettiği anda böyle bakıyordu Erika’nın gözleri. Biraz çaresizlik, biraz da umudun son demlerini içeriyordu. “İçeri geç Erika.” Erika alayla güldü söylenenlere. Vakit kaybetmek istemediğinden hızla düşmana dönüp ona doğru ilerledi. Brigid’in sözleri kulağında yankılanırken yapıyordu bunu. “Düşmana zayıflığı göstermek onun senden faydalanması adına ona bir hediye vermektir. Elinden geldiğince güçlü durmalısın.” “Epson.” Karanlık gözler kendi kahveliklerinde durunca derin bir nefes aldı. Kitaplarda anlatılan ve neredeyse öğrencisinin ölümüne neden olan bir gücün karşısında duruyordu şimdi. Epson’un gülüşünde kendinden eminlik vardı. “Erika Knight. Tanışmak bir şeref.” “Senin için aynılarını söyleyemeyeceğim.” “Pekâlâ. Sert olmak istiyoruz sanırım. Olalım.” Ellerini kaldırdığında vücudunda parıldayan zehir gözlerini kamaştırmıştı herkesin. Avucundan çıkan güç, renk cümbüşü misali onlarca rengi taşırken arkada birkaç hayvan belirdi. Aniden kararan havayı aydınlatan şey kendileriyle tezat oluşturan aydınlık güçleriydi. “Onlar-” “Evet. Ormandaki hayvanların güçlerinden beslendiler ve bana eşlik ediyorlar. Kim olduklarını bilmemeniz gelecek savaşlar için bize artı yazar ne de olsa. Sorun yoktur umarım. Gerçi ne de olsa siz sert olmak istiyorsunuz değil mi?” Valeria topraktan elini çeken ve yanında titreyen Lily’e döndü. Onu kollarından tutup kendine bakmasını sağladığında arkadaşının gözlerinin dolduğunu ve neredeyse ağlamak üzere olduğunu fark etti. “Hey. Bana bak Lily.” “Valeria ben, ben yapamayacağım galiba.” “Sakın. Lily sakın bunu bir daha söyleme.” Craig arkadaşlarının yanına geçip kız arkadaşına sardı kolunu. Şimdi birlik olmanın en önemli zamanındalardı ve ne üzülmeye ne de pes etmeye vakit vardı. “Lily. Yapabileceğini hepimiz biliyoruz. O topraktaki anormalliği sen fark ettin. Bizi ilk önce sen uyardın.” Lorraine’in sözleri üzerine herkes başıyla onayladı onu. Valeria avucunu açtığında gücü hissetmek istedi ama engel olan bir şey vardı. Sanki gücü bir anda çekilmiş ve hiç var olmamış gibiydi. “Ne oluyor ya?” “Val. Sorun ne?” Valeria, Lorraine’in sorusuna karşılık ne cevap vereceğini bilemedi. Çevresindeki herkesi hızlıca inceledi. Gözünü kapasa ve bir rüyanın içine girse bundan kurtulup kurtulamayacağını hesap etmeye çalışıyordu. Lily bunu anlayınca sımsıkı tuttu onun kolunu. Epson akademilerinin sınırındayken en savunmasız haline bürünemezdi. “Sakın.” “Lily.” “Şimdi değil Valeria. Eğer şimdi bunu yaparsan-” “Herkes hazır olsun!” Stephen Russell’ın otoriter sesi avluda yankılandığında öğrenciler kendine çeki düzen vermeye başlamıştı hemen. Bu her an çıkabilecek bir savaşın somut bir habercisiydi. Brigid hiç olmadığı kadar sert ve daha önce hiç iyiliği anlatmamış kadar değişik görünüyordu. Ingrid gözüyle hızla çevreyi tarıyordu o anda. Avcunun içi gibi bildiği bu avluyu tartıyordu kendince. Öğrencileri konumlandıracak kişi Stephen dahi olsa onu hızlandırmak istiyordu. Kaybedilen her dakika ön görülemeyen kayıplar demekti böyle anlarda. “Lily denemeliyim.” “O buradayken yapamazsın! Ölürsün anlıyor musun! Bile bile ölüme gidersin. Onun bunu anlamayacağını mı sanıyorsun gerçekten? O çok güçlü. Ve biz ancak mantıklı hareket ederek ve birlik olarak yenebiliriz onu.” “Siz neden bahsediyorsunuz şu anda?” Craig’in sert sesi böldü aralarındaki atışmayı. Bakışlarındaki merak ikisini de çelişkiye düşürse de Valeria dayanamadı. Arkadaşlarından bir şey saklamaktan nefret ediyordu ve şimdiye kadar iyi dayanmıştı. “Ben rüyalara girebiliyorum.” “Ne?” “Birinin r…