Duygular

Kötülüğün kendini yeniden gösterdiği Moneta topraklarında Matisler adına işler yolunda gitse de şifalarını toprağı iyileştirmeye harcayan her Monet için durum biraz karışıktı. Geçen hafta yaşanan kargaşanın ardından herkesin aklı fazlasıyla karışmıştı. Epson, Tiritanus’un çocuğu olabilir miydi? Eğer öyleyse bu ailenin anne Moneti kimdi? En önemlisi de kaynaklarda neden isim geçmiyordu? Gibi sorularla dolu bir haftaydı onlar için. Profesörlerin toplantısından sonra her bir bölümün profesörü bir konuyu kendi üzerine almış araştırmalara başlamıştı aynı zamanda. Öğrenciler de bu süreçte kontrollü şekilde arka avluda güçlerini geliştirmekle uğraşıyordu. Lily ve Craig’in duygularını itiraf etmelerini arkadaşları henüz öğrenmemişti fakat Lily Valeriadan saklamaya dayanamıyordu ve Craig’le kahvaltıda söyleme kararı almışlardı. Güneşin doğuşundan bir süre önce çalmaya başlayan çanları daha duymadan Lily kalkmıştı. Arkadaşının rüyasında ne gördüğünü bilmiyordu fakat anlamasa da bir şeyler duyduğuna emindi. Yanına yaklaşıp biraz eğildi. Uyku sersemi olabilir ihtimaline karşılık fısıltıyla adını söyledi. “Valeria? Beni duyuyor musun?” Herhangi bir cevap almayınca hafifçe dürttü onu. Alnında biriken terleri fark ettiğinde bunun pek de iyi bir rüya olmadığını anlamak için uzman olmaya gerek yoktu. “Valeria. Uyan.” Valeria cimciklenmiş gibi irkilince Lily’de korkarak doğruldu. “Hey ne gördün böyle?” “Ah başım.” “Bu konuyu sormalıyız diye konuşmuştuk değil mi? Her rüya hükümlü aynısı yaşıyor mu bilmeliyiz.” Valeria elleriyle kapadığı yüzünü tekrar açıp saçlarını geriye attı. Bukleleri uyurken sürekli dönmekten bozulmuştu ama hala muhteşem görünüyorlardı. Bacaklarına dolanan örtüyü tekmeleyerek kendinden uzaklaştırdıktan sonra kalktı yataktan. Tam ilerlerken geri dönüp Lily’i süzdü. “Sen her gün bu kadar erken kalkmak zorunda mısın? Biraz dinlenmen gerekiyor biliyorsun değil mi?” “Ah yine aynı konular. Evet, tabi ki biliyorum ama ne yapayım. Sabah insanıyım ben.” Valeria gülerek banyoya girince Lily de kalkıp camları açtı. Odayı havalandırmayı seviyordu. En son yaşadıklarından sonra havada en ufak bir değişim fark ettiği an geri çekilme iç güdüsü oluşturmuştu kendinde. Elbette bu yolda cesur olarak anılmayı seçerdi ama düzgün ilerlemek varken kendi adını ölümlüler listesine hemen eklemeyi de çok istediği söylenemezdi. Yüzüne esen hafif rüzgarla gözlerini kapayıp gizli saklı yaşadığı aşkını düşününce gülümsedi. Craig’e karşı onu gördüğü ilk andan beri içinde yükselen hislerin olduğunu bilse de ölümle burun buruna gelip onları istemediği bir zamanda terk edeceğini fark ettiği anda anlamıştı bazı şeyleri. Onun da aynılarını beslediğini görmek son günlerde alabileceği en güzel hediyeydi. “Neden gülüyorsun?” “Ne? Efendim?” Valeria’nın kısık gözleri Lily’nin pembeleşen yanaklarında ve ardından ondan kaçırdığı maviliklerinde durdu. “Sende bir şey var. Bir şey saklıyorsun.” “Ben mi? Hayır! Asla!” “İşte şimdi daha da emin oldum.” Lily at kuyruğu yaptığı saçlarını bozup açarak vakit kazanmaya çalışsa da Valeria bu numaralara fazlasıyla alışıktı. Küçükken annesini kandırmaya çalıştığı her an yarattığı saçma sebepleri anımsayınca kendi kendine güldü. Herkesin içinde saklı kalan bir çocuk vardı ve şimdi Lily’de gördüğü de tam olarak buydu. “Hadi ama Lily. Seni tanıyorum artık. İçini kemiren bir şey olduğunu on metre öteden anlarım ben.” “Şu an değil. Evet, tamam var. Ama şimdi söyleyemem.” “Neden?” Sesindeki merak kendini oldukça belli ederken Lily saçlarını tekrar toplamakla meşguldu. “Kahvaltıda söyleyeceğim.” “Ah, iyi bari yakın. Bir hayat daha değiştirmeyi bekleyemezdik değil mi?” . Yemek salonu beklendiği gibi oldukça kalabalıktı ve oturacak yerler bir elin parmağını geçmeyecek kadar azdı. Valeria ve Lorraine arkadaşları adına da yer tutmuş, yemeklerini almışlardı fakat Lily’nin nerede olduğunu bilmiyordu Valeria. Merdivenlerden beraber indiklerini hatırlasa da devamı tamamen boşluktu. Çünkü bir anda ortadan kaybolmuştu. Craig kapının yanına durup gö…