B-2 KIRDIĞIN KALP

Sevgili Asil Okuyucularım; Kurgumdaki tüm karakterler ve olayalar hayal ürünüdür. Kendinizi saklamak istediğiniz her an buraya gelip, kimden ve her neyden kaçmak istiyorsanız Mokita da dilediğinizce saklanabilirsiniz. Lütfen yorum yapmayı es geçmeyin benim için en iyi gelen geri dönüş yorumlarınız. Satır arasında görüşmek üzere Keyifli Okumalar; |KIRDIĞIN KALP| Sanrısı olan düşünü kâbus sanır. ♪ Karakol – Mabel Matiz ♪ Böyle Sever – Kahraman Deniz ☔ Gece henüz karanlığı bırakmadan önce karanlığın asıl sahibi olan her kimse uyumayıp; ıssız zifirde kol geziyordu. Sarı saçları, karanlığın içinde onu diğer herkesten ayıran tek özelliğiydi. Gece karanlığı koyu pahalı kumaşlı takım elbisesini diğer herkes gibi onu da yutmuştu. Karanlık sadece saçlarına dokunamamıştı. Sabahın doğmasına henüz vardı. Bu onun için hâlâ zaman var demekti; karanlık daima onun gizli zırhı olmuş. Karanlığı ve karanlığın ona getirdiklerini sevmişti. Etrafında resmen ordu gibi yayılmış bir dolu adamla geziyordu. Kendini tehlikeye atacak her şekilden sakınırdı. Şimdi buradaki adamların görünmesini istediği için hepsi açık hedefti; yoksa etrafında yüz adam olsa onların özel asker olduğunu kimse anlayamaz hale sokarak tehlikeyi yok ederdi. Hepsi yeri geldiğinde kafamızı çevirmeden önünden geçtiğimiz duvar gibi sıradan ve alelade kişiler olurdu. O istediği içindi. Tek eli pantolonun cebinde şemsiyeye rağmen hafifçe ıslanmış sarı saçlarının birkaçı anlına dökülürken dudaklarındaki soğukkanlı gülüşüyle asıl tehlikenin kendisi olduğunu hissettiriyordu. Yan tarafında elleri arkasında birleşmiş onun baktığı yöne bakan sağ koluna kısa bir an baktı. Az ilerde olup biten her şeyi izlerken, dudaklarına yayılan o sinsi ve hastalıklı gülüş ilgisini çeken bir durumda kendini gösterirdi. Her zaman olmayan bu gülüş son zamanlarda dudaklarından silinmiyordu. Yanında duran sağ kolu emin olmak istercesine önce yüzüne ardından baktığı yöne sadece bir kere baktı aslında her şeyin farkındaydı. Patronu ise henüz bunun üzerinde durmamıştı. Eğer ki durmuş olsaydı, kendini şimdiden frenleseydi. Zaman farklı bir şekilde seyrine devam eder; hayattan koparılan bir çok şey yerli yerinde kalırdı. Ayakkabısını ucuna bakınca çamura batan postalın ucu ve tabanı belirli yerlerine izler bulamıştı. Bu yüzündeki keyifli gülüş kaybolmaya başlamıştı gözlerini kısa bir an kapattı. Buruşturduğu dudakları seğirdiğini göstermemek için yapmış olduğu bir hareketti. Tahammül edemediği birkaç şeyden biri de çamurdu. "Burayı kim ayarladı Taro?" sesinde ortaya çıkmak isteyen şeytani sesi susturmak adına çenesini kasmıştı. "Siktiğimin çamurunun olmaması hakkında ne demiştim?" Sakinlikle çıkan sesi Taro dışında onlara yakın adamlar tarafından duyulmuştu. Bu onların korkuyla yutkunması için yeterliydi. Sakin kelimelerin cevabı da Taro tarafından sakince verilmişti, "Yeni başlayan çocuklardan birileri." diyerek konuşmuştu. "Söyle onlara," dedi dudaklarına bu kez zoraki oluşturduğu gülüşüyle "yarın kahvaltı yapmaları yasak. Gece tam on iki de ise otelin kapalı havuzunda yapması gereken neyse onlara yaptır." Taro sesli bir cevap vermemiş sadece başını bir kez onaylamış şekilde salladı. O ise tüm odağını az önce kazanın yaşandığı yerdeki kızın arabadaki kızı kurtarmaya çalışmasını izlemeye verdi. Dudaklarını aşan sesli kıkırtısına sebep olan manzara da yaralı kızın araçtaki diğer kızı çıkarmayı başarmıştı. Ağacın altına doğru sürüklediğini sonrasında ise ağacın gövdesinden destek alarak baygın kişiye siper olmak için vücudunu onun üzerine kapatışını hepsini izlemişti. Dalgalı suyu ortaya çıkaran o taş atılmış. Dakikalardır izlediği görüntüden keyif olan o sadist zevk kendini geriye çekmiş, adını ve tarifini asla bilmediği o his elektrik şokla tüm vücuduna yayılmıştı. Bedeni ise titrediğini onu asıl olması gereken kişiye dönüşmesini sağlamak istiyordu. Karanlık gölgelerin onu duyduğunu biliyordu. Kendi benliğine dönmesini sağlayan vuruş yarı baygın kızın son hareketi ise adamın dakikalardır dudaklarında olan sırıtışı…