6.Bölüm

“İyi misin?” Yavuz’un endişeli sesiyle bakışlarımı denizin kabaran dalgalarından çektim. Birkaç adım ötemde durmuş, oturduğum banktan bir saattir denizi seyreden beni bekliyordu. O evden, Talha’nın öfkesinden beni alıp çıkardığı için ona minnettar olmalıydım ama değildim. Çünkü tıpkı Talha gibi o da hayal kırıklığıydı. “İyi biri” diye olan düşüncelerim artık savunamıyordu bu durumu. İnsanın fıtratında vardı iyi olmak, değil mi? Lakin Talha bu iyiliği karanlıklara bırakmış gibiydi; karanlık tarafı seçmiş gibiydi. Tüm bu karanlığını siper ettiği kişi Leyla’ydı. İyi olan yanını Leyla ile tatmin ediyor, geri kalanlara ise yüzünü dönmüyordu. Karanlık bir adamın etrafında olan insanların sütbeyaz olmayacağını biliyordum. Yavuz’un da tıpkı Talha’ya benzediğini düşünmem bu yüzdendi. Yaklaşık bir aydır ilk defa istifa etmeyi düşündüm sahilde sessizce oturup sakinleşmeyi beklerken. Yavuz’a beni sahile bırakmasını söylediğimde beni bırakıp sanırım tekrar Talha’nın yanına dönmüştü, ardından yine beni almaya gelmişti. Leyla istemişti sanırım; çünkü Talha’nın son yüz ifadesinde beni öldürmek istediğini görmüştüm ve o durumdayken beni görmek isteyeceğini sanmıyordum. “Feza?” Yavuz bir adım daha attı bana doğru. Başımı "İyiyim" der gibi salladım. Cevap vermeyince sakin, teskin edici bir ses tonuyla devam etti: “Senin bir suçun yok.” Alaycı bir gülümseme oluştu dudağımda. Bir kabahatimin olmadığını bilen tek kişi oydu sanırım. Kısa bir nefes aldım ve nihayet konuştum: “Bugün niye beni almaya sen gelmedin?” diye sordum Yavuz’a. Ellerini ceplerine koyup yüzünü karşıya çevirdi. Yarım ağız gülümsediğini fark ettim: “Patron artık seni alma işini Bahadır’a verdi.” “Neden?” “Bilmiyorum.” Ama biliyordu. “Eğer bugün Bahadır’ın yerine gelip sen beni alsaydın, kimin yanına gideceğimizi söylerdin. Derdin ki: 'O kadın Hazin Hanım değil.' ” “Haklısın, sana daha önce anlatmalıydık. Hata bizde.” “Evet, sizin hatanız; ve senin patronun bunu anlayamayacak kadar öfkesinin acizliğine uğrayan bir adam.” Yorumum üzerine Yavuz kaşlarını çatıp bana kısa bir bakış attı: “Talha ile 'aciz' kelimesini yan yana kullanan tek kişisin.” “Öyle değil mi?” “Değil Feza. Annesi konusunda hassas olan bir çocuğa kötü bir anı hatırlattığında öfkelenmesi çok doğal değil mi? Burada psikolog olan sensin, anlaman lazım.” “Patronunun haklı olduğunu mu düşünüyorsun?” “Hayır. Sana tavrı konusunda haklı değildi. Yanında olsaydım buna engel olurdum.” Anladım ki Yavuz, Talha’ya koşulsuz bir bağlılık ve saygı besliyordu. Ne kadar onun haksız olduğunu düşünüyor olsa da yine de Talha’ya toz kondurmayacaktı. Onun bu bağlılığına ve Talha yanlış bir şey yapsa bile onu anlayabilmesine hayret ettim. “Talha’ya olan bu kör bağlılığının sebebi ne?” diye sorduğumda bir süre sessiz kaldı. Düşündü. Cevabı bilmediğinden değil de nasıl söylemesi gerektiğini tartıyordu: “Talha kaybetmenin ne olduğunu bilen bir adam ve bunu bilen bir insandan daha iyi bir dost olamazdı bana. Hepimizin etrafında surlar var. Geçebilirsen seni içine alır, dünya yansa sana zarar gelmez.” Talha’yı çok iyi tanıdığını da orada öğrendim. Emindim ki Yavuz kesinlikle o surların içindeydi ve sanırım sadece ben gerisindeydim; kapısındaydım. Ne çalıyordum o kapıyı ne ayrılıyordum oradan ne de Talha beni içeri almaya niyetliydi. Onun etrafındaki herkesi koruyup kollarken, sevgi beslerken ben asla o surların içinde olamayacaktım. Kendi kendime söylendim: “Niyetim o surlardan içeri girmek değil.” Yavuz duydu mu duymadı mı bilmiyorum, birkaç saniye sonra konuştu: “Şaşırdın, değil mi? Bana da olmuştu. Uzun sürdü gerçi rayların yerine oturması.” Neye dayanarak bunu söylediğini anlamamıştım. Sanırım Talha’nın dengesizliklerinden dolayı böyle söylemişti. Anlamaya çalışmayı bıraktım. “Neyin iyi, neyin kötü olduğunu anlayamıyorum.” “Kişiye göre değişir,” dedi. Sevdiklerimize iyiyiz, diğerlerine kötü... Demek istediğini anlamıştım; Talha Bahremoğlu’nun kötü adam felsefesi. “Sen nasıl tanıştın Talha ile?” diyerek birden sorduğumda Yavuz önce şaşırdı,…