1.Bölüm - 2

Gözümden bir damla yaş süzüldü sabah bu yana tuttuğum öfkem, kırgınlığım, kızgınlığım orada gardını indirdi. Çok uzun bir zamandan sonra ilk kez yine annemin yanında ağladım. Gözümden daha ilk damla düştüğünde annem kalkıp bana sarıldı. Sonrasında şiddetlendi ağlamam. Her şeyini bana adamış bu kadını hayal kırıklığına uğratmam bende derin bir etki bırakmıştı. Daha kötü hissettiren ise hala benim iyiliğimi düşünüyor olmasıydı. İyi bir okul, başarılı bir kariyer, güzel bir gelecek, ne kadar düşünmesem de ileri de iyi bir eş hepsinin gerçekleşmesi annem içindi. Beni de mutlu ediyordu güzel bir hayat fikri. Şimdi o hayatının basamaklarından kayarken ve benim hayallerime annemde ortak iken beni çok üzmüştü. Bunun verdiği sorumluluktan ağladım belki de. Annem nihayet geri çekildiğinde sakinleşmiştim. Elimi yüzümü yıkamak için banyoya gidip döndüğümde aklıma profesöre vermem gerek anahtarlar gelince anneme koştum. "Anne, Vakıf hocanın anahtarları bende kaldı bugün ona vermem gerekiyordu yarın yurtdışına çıkacakmış. Gitmem gerek." annem bir kaç saniye düşündü ardından: "Bekle Yakup'u arayayım da götürüp getirsin seni." Dedi. Yakup abi taksicilik yapıyordu. Hem aile dostumuzun oğluydu hem de kapı komşumuzdu. Annem Yakup abiyi aradıktan sonra bende hazırlanmak için odama çıktım tekrar aşağı indiğimde de Yakup abi çoktan kapıda beni bekliyordu. Taksinin arka koltuğuna oturduğumda. "Nereye gidiyoruz psikolog hanım." dedi telefonumu çıkarıp Aylin'in gönderdiği adresi gösterdim: "Burası abi. Bir anahtar verip geri döneceğim hemen." "Peki." "Kusura bakma abi sana da zahmet verdim tatil günün bugün bir de." "Olur mu hiç kardeşim? Annen o kadar bizimki sıpalarla ilgileniyor seni bir yere götürmüşüz çok mu?" Yakup abi, abimle beraber büyüdüğünden onu da öz abimden ayırmazdım o da beni kardeşi gibi görürdü hala dostlukları sürüyordu, abim yurtdışına taşındıktan sonra bize destek olmuş çok yardımı dokunmuştu. Yolda dün akşam eşi ile olan küçük tartışmasını anlatırken bir psikolog adayı olarak ona tavsiyelerde bulunmamı istiyordu. Kısa bir aile terapisti gibi davrandığım yolculuktan sonra sonunda restorana geldiğimizde kapıda durdu. "Ben bekliyorum seni abicim burada?" "Tamam abi, anahtarı verip hemen geliyorum." Arabadan inip şık restoranın kapısında durduğumda gözlerimi şöyle bir mekanda gezdirdim. Ardından içeri girmek istediğimde kapıda ki korumalardan biri beni durdurup kibar bir şekilde sordu: "Rezervasyonunuz var mıydı hanımefendi?" "Hayır, ben Vakıf Pusat için gelmiştim içeri girip kendisine Feza Boran geldi der misiniz?" koruma başı ile onaylayıp içeri girdi. Yağmur serpiştiriyordu ıslanmamak için kapının girişinde beklemeye başladım. Bir kaç dakika sonra takım elbiseli koruma geri döndü: "Buyurun Vakıf bey sizi bekliyor." Onu takip edip içeri girdiğimde karşılaştığım lüks manzaradan sonra dışarısının içeriden daha samimi olduğuna karar verdim şatafatı gözlerimi yordu. Bir garsonun eşlik etmesi ile Vakıf hocanın masasına ilerlerken masadakilere gözüm ilişti. Sinan'ı görmemle tüm öfkem kabarırken kendisi alaycı bir gülüş ile beni süzdü. Geldiğimi gören Vakıf hoca ayağa kalktı. "Feza, hoş geldin. Otur lütfen eşlik et bize." Vakıf Pusat ellili yaşlarda hantal tombul edası ve babacan tavırları ile gerçekten de çok iyi bir adamdı. "Teşekkür ederim hocam, odanızın anahtarları. Aylin’in acil bir işi çıktığından ben getirdim. Size teslim edip gideyim hemen." Uzattığım anahtarı aldıktan sonra masadakilere göz gezdirdi. Ardından bana doğru dönüp onların görmeyeceği şekilde ve duymayacağı bir fısıltı ile. "Beni bekler misin bir," Dedi başımla onaylayarak izin istedim ve o Sinan denen insan müsveddesine bakmadan ayrıldım yanlarından. Biraz önce girdiğim restoranın dış kapıyla ayrılan bölümde beklerken bir yandan da beni bekleyen Yakup abi için mahcup hissettim. Derken yanımdan geçen bir garson bana çarptı ve elinde tuttuğu yemek tepsisi eğrilerek üzerime döküldü neyse ki sadece ceketimin ucuna denk gelmişti. Ben şaşkın bir halde lekeye bakarken kız…