4.Bölüm - 9

Anında söylediğim şey beni de şaşırtmıştı. Gerçekten Talha’nın bunu nasıl deneyimlediğini mi merak etmiştim yoksa kiminle deneyimlediğini mi? Bir süre sustu, bakışlarının değiştiğini gördüm, ses tonu da öyle. “Konu ben değilim. Bana göre yorum yapma.” “İşim bu.” “İnsanlar çok fazla yalan söyler, Feza. Bu yüzden çok fazla güvenilmezler. Leyla’nın bu konuda hayal kırıklığını yaşamasına izin vermem.” “Sana göre ben yalan mı söylüyorum, güvenilmez biri miyim?” “Hayır, değilsin. Çok fazla dürüstsün ve gerçeksin.” dediğinde içimde Talha’ya çevrilmiş oklar parçalanıp yağmur damlaları gibi döküldü. “O hâlde neden rahatsızsın?” “Leyla’nın sana bağlanmasından.” “Bana bağlanmadı. Sadece bir arkadaşa ihtiyacı var ve ben—” “Sende bir gün onu bırakıp giden arkadaşı olacaksın öyle mi?” “Onu bırakacağımı da nereden çıkardın? Bak, Talha, aklından ne geçiyor bilmiyorum. Kafamı karıştırmaya çalışıyorsun sabahtan beri, anladım. Dürüst olmam için güzel yol ama Leyla konusunda samimiyim. Seni nasıl ikna ederim bilmiyorum ama samimiyim.” “Onu inciteceksin.” “İncitmeyeceğim.” “Yanında olmanı istiyor.” “Yanındayım zaten.” Güldü ama bu gülüş samimiyetten uzaktı. “Dün gece burada olmalıydın. Uyandığında seni sordu. Tüm gece küçük bir çocuk gibi sessizce ağlayıp durdu.” Şaşkınlıkla Talha’ya baktım. Ardından onun haklı olabileceğini düşündüm. Leyla’nın annesini sayıklarkenki hâli gözümde canlandı ve onu teskin edişim. Uyku ile uyanıklık arasında beni annesi sanmıştı ve rahatlamıştı. Annesi gibi? Beni annesinin yerine koymuştu ve tekrar aynı şeyi yaşadığında yanında olmadığım için ağlamıştı. Onu teskin ederek yanlış bir şey mi yapmıştım diyerek kendimi yokladım ama hayır. İçim rahattı, yine olsaydı aynı şekilde onu rahatlatmak için annesi gibi davranır, saçlarını okşar, elini tutardım. İçimdeki huzursuzluğun sebebinin bu olmadığını o an fark ettim. Huzursuzdum çünkü korktuğum şey yaptığımın yanlış olup olmadığından değildi, Leyla’nın bağlılığının sorumluluğuydu. Bunu alıp alamayacağımdı. Leyla’nın bana bağlanması, onu hayal kırıklığına uğratıp uğratmayacağımdı. Bunun yükünden korkuyordum. Talha haklıydı. “Bu yüzden yatılı kalmanı istiyorum.” Aklım Talha’nın söylediklerini duyuyor, yavaş yavaş anlıyordu. Birkaç saniye sonra Talha yeniden konuştuğunda duyduğum kelimeler de öyle oldu; önce duydum, sonra gördüm ve harf harf anladım. Dondum kaldım. “Evlenelim.” Mesele Leyla’nın beni iki günde benimseyip bağlanmaya başlıyor olması mıydı? Yoksa Talha’nın Leyla için her şeyi yapacak bir abi olması mıydı? Veya benim birine bağlanmaya bu kadar korkmam mıydı? Hangisiydi? . . .