3.Bölüm

Kendi ayaklarınız ile ateşe yürüdüğünüzü hissettiniz mi hiç? Olmayan alevler yüreğinizin buhranlarında peyda olup tüm vücudunuzu tavaf ettikten sonra son durak olarak aklınıza değdi mi? Bir his ki; gelip daha önceden cetvel ölçüsü ile yerleştirdiğim hislerimin olduğu iç yurdumda bir fırtına kopardı. Parlayan güneşin önüne kara bulutlar geçti, ılık hava kasvete büründü, misk kokular kayboldu. Bir tufandı, beşer bir tufan. Ne kadar doğruydu emin değildim. Belirsizlik içinde hissettiğim bu yabancı, isimsiz olan histen müthiş bir rahatsızlık duydum. Kapısına gelen hiçbir misafiri geri çevirmezdim ben bilakis kucak açardım lakin bu defa yüreğimin kapısını çalan bu duygudan korktum. İç yurduma gelişi hoş olmayan bu hisse kapımı açmasam da misafir kabul etmesem de bu his çoktan buyur etmişti kendini... Gölgelemiş, fezamı kaplamıştı. İsmini zikretmeyeceğim hayır. Zira kıvılcımı ikrar ile alevlendirmeyecektim. Korkuyordum ve korkum bu hissi bu yurttan atmak için her şeyi yapacaktı. Yapmalıydı. Beşer bir duygu insana ne hayır getirmişti ki hem? "Baksana" dedim içimde kopan fırtınaya "bunun seni içine çekeceğinin, bitirip tüketeceğinin, harap edeceğinin farkındasın değil mi?" Dehşete düşmüş bir şekilde hareketsiz kalmışken bir yanım, Talha'nın ne söylediğini duyan yanım, yerde yatan Alaz denen adamın şakası olmayan avcısına bir sebep söyleyerek kurtulmasını umdu. Garip olan şuydu ki aklım da ne desem de vazgeçer diye bir şeyler aramaya başlamıştı ve konuştuğumda bunun için ileride kendime çok kızacağım aşikardı. "Dur!" Elinde silah donup kaldığında beni duyduğunu anlamıştım. Yazık ki bu defa yerde yatan adamın korkusu bana bulaşmıştı. Uğuldayan kulaklarımı kapattığım ellerim titremeye başladığında kendimi kontrol etmeye çabaladım. Kocaman açılmış gözler ile Talha’ya baktım. Öfkesini üzerime çekmeyi başarmıştım ama sırada ki şey mermi olmazdı değil mi? Yüzünde sadece öfke vardı. Az da olsa şaşkınlık endişe veya merhamet kırıntısı bulamayı ummam üzücüydü. Talha'nın bakışlarının ardından yerde yatan adamın bakışları da beni buldu, dudağında alaycı bir gülümseme ile celladına baktı. Ona dur demem adamın umurunda değil gibiydi biraz önce ki korkusundan eser kalmamıştı. Talha'yı ise öyle bir öfke kaplamıştı ki bir an sıktığı çenesinin dişlerini kırılabileceğini düşündüm. Kalp atışlarım hızlanmaya başlamıştı. Bir yandan Talha'ya odaklanmış iken diğer yanım sakinleşmeye çalışıyordu. O ise tüm öfkesini içinde bir kütle merkezine yığmış gibi parmağını silahın namlusuna yerleştirdi. Dehşet içinde onu izledim. O anda açık kapıda başka birinin varlığını hissettim. "Talha," diyerek seslenen adam Yavuz'du. Hızlı adımlarla onun yanına gittiğinde görüş alanıma girdi. Talha birkaç saniye sonra ayağa kalktı. Alaz'ın başında dikildi. "Bugün ölmeyeceksin. Sana merhamet ettiğimi sanma. Sakın babana güvenme. Kuralları bozarım." Yavuz adamın kolunda tutup kaldırdı. Odadan çıkarken adamı da ardı sıra sürüklüyordu. Ben yavaşça ayağa kalktım. Dizlerim çözülmeye başlamıştı, düşmemek için kapı koluna tutundum. Karşımda ki gözünü avına dikmiş avcıya baktım. Biraz önce olan durumun gerçekliği üzerime çöktüğünde havada bana doğru savrulan bir kurşunun beni öldürebilme ihtimali beynimde yankılanınca ellerimin titremesine baktım. Sonra yavaşça normale dönüşünü izledim. Klasik kriz anlarımdan farklıydı bu defa. Kalp atışlarım yavaşça normale dönmeye başlamıştı. Hayret verici diğer durum ise nefes alışlarım da düzenli bir hal almaya başlamıştı kaşlarım çatık ne olduğunu anlamaya çalışırken üzerime doğru gelen adamın kükreyen sesi ile kendime geldim. "Sen ne yaptığını snaıyorsun?" ses tonu göz kapaklarımı titrettirecek kadar güçlüydü.. "Ben-"diye kekelemeye başladığımda aklım anksiyete krizimdeydi. Baş göstermemiş olmasına bir açıklama bulmaya çalıştığımdan Talha'ya odaklanamamıştım. Koluma dokunarak beni sarsmaya başladığında kendime geldim. Canımı acıtmıştı. Kaşlarımı çatarak kolumu sıkan güçlü ellerine baktım. "Bırak kolumu." diyerek çekiştirmeye başladığımda beni dinle…